Том I
Оглавление I тома
О народах, издревле обитавших в России. О славянах вообще.
Древние сведения греков о России. Путешествие Аргонавтов. Тавры и Киммериане. Гипербореи. Поселенцы Греческие. Ольвия, Пантикапея, Фанагория, Танаис, Херсон. Скифы и другие народы. Тёмный слух о землях полунощных. Описание Скифии. Реки, известныя Грекам. Нравы Скифов: их падение. Митридат, Геты, Сарматы, Алане, Готфы, Венеды, Гунны, Анты, Угры и Болгары. Славяне: их подвиги. Авары, Турки, Огоры. Расселение Славян. Падение Аваров. Болгария. Дальнейшая судьба народов Славянских.
О славянах и других народах, составивших государство Российское.
Происхождение Славян Российских. Поляне. Радимичи. Древляне. Дулебы и Бужане. Лушичи и Тивирцы. Хорваты, Северяне, Дреговичи, Кривичи, Полочане, Славяне Новогородские. Киев. Изборск, Полоцк, Смоленск, Любеч, Чернигов. Финские или Чудские народы в России. Латышские народы. Междоусобие Славян Российских. Господство и гибель Обров. Козары. Варяги. Русь.
О физическом и нравственном характере славян древних.
Природное сложение и свойства Славян: храбрость, хищность, жестокость, добродушие, гостеприимство. Брачное целомудрие. Жёны и дети. Нравы Славян Российских в особенности. Жилища. Скотоводство и земледелие. Пища, одежда. Торговля. Искусства: зодчество, музыка, пляска, игры. Счисление. Имена месяцев. Правление. Вера. Язык и грамота.
Рюрик, Синеус и Трувор. Г. 862—879.
Призвание Князей Варяжских в Россию. Рюрик, Синеус, Трувор. Основание Монархии. Аскольд и Дир. Первое нападение Россиян на Империю. Начало Христианства в Киеве. Смерть Рюрика.
Олег правитель. Г. 879—912.
Завоевания Олеговы. Нашествие Угров. Супружество Игоря. Россияне служат в Греции. Олег идёт на Царьград. Мир с Греками. Договор с Империею. Кончина Олега.
Князь Игорь. Г. 912—945.
Бунт Древлян. Явление Печенегов. Нападение Игоря на Грецию. Договор с Греками. Убиение Игоря.
Князь Святослав. Г. 945—972.
Правление Ольги. Хитрая месть. Мудрость Ольгина. Крещение. Россияне в Сицилии. Характер и подвиги Святослава. Взятие Белой Вежи. Завоевание Болгарии. Нашествие Печенегов. Кончина Ольги. Посольство в Германию. Первые Уделы в России. Вторичное завоевание Болгарии. Война с Цимискием. Договор с Греками. Наружность Святославова. Кончина его.
Великий князь Ярополк. Г. 972—980.
Междоусобие Князей, Ярополка и Олега. Первые деяния Владимировы. Брак Владимиров. Братоубийство. Послы Российские в Германии.
Великий князь Владимир, названный в крещении Василием. Г. 980—1014.
Хитрость Владимира. Усердие к идолопоклонству. Женолюбие. Завоевание Галиции. Первые Христианские мученики в Киеве. Бунт Радимичей. Камская Болгария. Торки. Отчаяние Гориславы. Супружество Владимира и крещение России. Разделение Государства. Строение городов. Война с Хорватами и Печенегами. Церковь Десятинная. Набегъ Печенегов. Пиры Владимировы. Милосердие. Осада Белагорода. Бунт Ярослава. Кончина Владимирова. Свойства его. Сказки народные. Богатыри.
О состоянии древней России.
Пределы. Правление. Законы гражданские. Воинское искусство. Флоты. Чиноначалие и внутреннее образование войска. Торговля. Пышность и роскошь. Состояние городов. Деньги. Успехи разума. Механические и Свободные художества. Нравы.
Том 1. Глава 1. О народах, издревле обитавших в России. О славянах вообще
Глава 1.
'
— —
—
—
—
—
—
Примечания
(1)
(2)См. Одис. 11, 13.
(3)
(4)
(5)
(6)
(7)
(8)Герод. кн. 4.
(9)
(10)
(11)
(12)
(13)
(14)Баеров. Opuscula, стр. 215—217.
(15)Герод. кн. 4.
(16)
(17)
(18) Orat. Boristh.
(19)
(20)
(21)
(22) Orat. Boristh.
(23)
(24)
(25)
(26)
(27)
(28)
(29)
(30)
(31)
(32)
(33)
(34)
(35)
(36)
(37)
(38)
(39)
(40)
(41)
(42)
(43)
(44)
(45) (46)
(47)
(48)
(49)
(50)
(20)
(52)
(53)
(54)
(55)
(56)
(57)
(58)
(59)
(60)
(61)
(62)
(63)См. Memor. popul. 2, 501—510.
(64)
Томъ 1. Глава 1. О народахъ, издревле обитавшихъ въ Россіи. О славянахъ вообще
Глава 1.
'
— —
—
—
—
—
—
Примѣчанія
(1)
(2)См. Одис. 11, 13.
(3)
(4)
(5)
(6)
(7)
(8)Герод. кн. 4.
(9)
(10)
(11)
(12)
(13)
(14)Баеров. Opuscula, стр. 215—217.
(15)Герод. кн. 4.
(16)
(17)
(18) Orat. Boristh.
(19)
(20)
(21)
(22) Orat. Boristh.
(23)
(24)
(25)
(26)
(27)
(28)
(29)
(30)
(31)
(32)
(33)
(34)
(35)
(36)
(37)
(38)
(39)
(40)
(41)
(42)
(43)
(44)
(45) (46)
(47)
(48)
(49)
(50)
(20)
(52)
(53)
(54)
(55)
(56)
(57)
(58)
(59)
(60)
(61)
(62)
(63)См. Memor. popul. 2, 501—510.
(64)
Том 1. Глава 2. О славянах и других народах, составивших государство Российское
Глава 2.
'
Примечания
(65)
(66)
(67)
(68)
(69)
(70)
(71)
(72)
(73)
(74)
(75)
(76)
(77)
(78)
(79)
(80)
(81)
(82)
(83)
(84)
(85)
(86)
(87)
(88)
(89)
(90)
(91)
(92)
(93) Exercitus Northmannorum collectus de fortissimis Danorum, Sveonum, Norveorum.
(94)
(95)
(96)
(97)
(98)Дюшен. Historiæ Francorum Scriptores Т. 2, 389, 524, 850: Classis Danorum in regnum Clotharii appulit, Ducibus Rorico et Godefrido (г. 850)… Northmannorum Rex Roricus sexcentas naves per Albim fluvium in Germaniam adversus Ludovicum dirigit (г. 845)… Roruc, natione Nordmannus, qui temporibus Ludovici Imperatoris cum fratre Harioldo vicum Dorestadum jure beneficii tenuit, post obitum Imperatoris, defuncto fratre, apud Lotharium, qui patri successit in regro, proditionis crimine falso insimulatus, tentus et in custodiam missus est; unde fuga lapsus, in fidem Ludovici, Regis Orientalium Francorum venieus... collecta Danigenarum non modica manu, cœpit piraticam exercere… venitque (г. 850) per ostia Rheni fluminis Dorestadum, и проч. —
(99)Russios, quos alio nomine Nordmannos vocamus (стр. 92);
(100)
(101)
(102) (103)
(104)
(105)
(106)
(107)
(108)
(109)
(110) quosdam, qui se, id est suam vocari dicebant: quos rex illorum, Chacanus vocabulo, ad se amicitiæ, sicut asserebant, caussa direxerat: petens per memoratam epistolam, quatenus benignitate Imperatoris redeundi facultatem atque auxilium per Imperium suum tutum habere possent: quoniam itinera, per quæ ad eum Constantinopolin venerant, inter barbaras et nimiæ feritatis gentes immanissimas habuerant, quibus eos, ne forte periculum inciderent, redire noluit: quorum adventus caussam Imperator diligentius investigans, comperit, eos gentis esse , exploratores potius regni illius nostrique quam amicitiæ petitores ratus, penes se eo usque retinendos judicavit, quoad veraciter inveniri posset, utrum fideliter eo nec ne pervenerint: idque Theophilo per memoratos legatos suos atque epistolam intimare non distulit, et quod illius amore libenter susceperit, ac, si fideles inuenirentur, et facultas absque illorum periculo in patriam remeandi daretur, cum auxilio remittendos: sin alias, una cum missis nostris ad ejus præsentiam dirigendos, ut, quid de talibus fieri deberet, ipse decernendo efficeret.
(111)
(112)
(113)
(114)
(115)
(116)
(117)
(118)
(119)
(120)
Том 1. Глава 2. О Славянахъ и другихъ народахъ, составившихъ Государство Россійское
Глава 2.
'
Примѣчанія
(65)
(66)
(67)
(68)
(69)
(70)
(71)
(72)
(73)
(74)
(75)
(76)
(77)
(78)
(79)
(80)
(81)
(82)
(83)
(84)
(85)
(86)
(87)
(88)
(89)
(90)
(91)
(92)
(93) Exercitus Northmannorum collectus de fortissimis Danorum, Sveonum, Norveorum.
(94)
(95)
(96)
(97)
(98)Дюшен. Historiæ Francorum Scriptores Т. 2, 389, 524, 850: Classis Danorum in regnum Clotharii appulit, Ducibus Rorico et Godefrido (г. 850)… Northmannorum Rex Roricus sexcentas naves per Albim fluvium in Germaniam adversus Ludovicum dirigit (г. 845)… Roruc, natione Nordmannus, qui temporibus Ludovici Imperatoris cum fratre Harioldo vicum Dorestadum jure beneficii tenuit, post obitum Imperatoris, defuncto fratre, apud Lotharium, qui patri successit in regro, proditionis crimine falso insimulatus, tentus et in custodiam missus est; unde fuga lapsus, in fidem Ludovici, Regis Orientalium Francorum venieus... collecta Danigenarum non modica manu, cœpit piraticam exercere… venitque (г. 850) per ostia Rheni fluminis Dorestadum, и проч. —
(99)Russios, quos alio nomine Nordmannos vocamus (стр. 92);
(100)
(101)
(102) (103)
(104)
(105)
(106)
(107)
(108)
(109)
(110) quosdam, qui se, id est suam vocari dicebant: quos rex illorum, Chacanus vocabulo, ad se amicitiæ, sicut asserebant, caussa direxerat: petens per memoratam epistolam, quatenus benignitate Imperatoris redeundi facultatem atque auxilium per Imperium suum tutum habere possent: quoniam itinera, per quæ ad eum Constantinopolin venerant, inter barbaras et nimiæ feritatis gentes immanissimas habuerant, quibus eos, ne forte periculum inciderent, redire noluit: quorum adventus caussam Imperator diligentius investigans, comperit, eos gentis esse , exploratores potius regni illius nostrique quam amicitiæ petitores ratus, penes se eo usque retinendos judicavit, quoad veraciter inveniri posset, utrum fideliter eo nec ne pervenerint: idque Theophilo per memoratos legatos suos atque epistolam intimare non distulit, et quod illius amore libenter susceperit, ac, si fideles inuenirentur, et facultas absque illorum periculo in patriam remeandi daretur, cum auxilio remittendos: sin alias, una cum missis nostris ad ejus præsentiam dirigendos, ut, quid de talibus fieri deberet, ipse decernendo efficeret.
(111)
(112)
(113)
(114)
(115)
(116)
(117)
(118)
(119)
(120)
Том 1. Глава 3. О физическом и нравственном характере славян древних
Глава 3.
'
Думаютъ, что сіе варварское обыкновеніе, истребленное только благодѣтельнымъ ученіемъ Христіанской Вѣры, введено было Славянами (равно какъ и въ Индіи) для отвращенія тайныхъ мужеубійствъ: осторожность ужасная не менѣе самаго злодѣянія,
1)
2)
3)
4)
5)
Примечания
(121)
(122)
(123)Выше, стр. 15.
(124)Memor. popul. 2, 36.
(125)
(126)См. выше, стр. 14.
(127) Memor. popul. 2, 34, 43.
(128)
(129)
(130)Memor. popul. Т. 2, стр. 59.
(131)
(132): iugenium ipsis nec malignum, nec fraudulentum, et cum simplicitate mores Hunnicos in multis retinent. Маврикіевы: Qui sunt in captivitate apud eos, non omni tempore, ut apud gentes alias, in servitute tenentur, sed certum eis definitur tempus, in arbitrio eorum relinquendo, si oblata mercede velint dein reverti ad suos, aut manere apud ipsos liberi et amici.
(133): Moribus et hospitalitate — ut nulla gens honestior aut benignior potuit inveniri (кн. 2, гл. 12). : Sunt quoque aduersus peregrinos benigni magnoque studio servant incolumes salvosque de uno loco in alium deducunt, quo necesse habent, ut et, si per incuriam ejus, qui servare talem debet, accidat, ut damno peregrinus afficiatur, bellum ipsi inferat vicinus ejus, pietatem arbitratus, sic ulcisci peregrinum.
(134)
(135)См. выше, стр. 8.
(136)
(137)
(138)Memor. popul. 2, 72.
(139)Антон. , стр. 54.
(140)Vita S. Ottonis, стр. 682.
(141)
(142)Chron. Slavorum, издан. Линденброг. стр. 202.
(143)
(144)
(145): Abundant copia brutorum omnis generis et terræ nascentium, quæ comportant in cumulum; præcipue vero milii (просо) et panici (гречиха? (см. Плин. H. N. 18, 7).
(146)
(147)
(148)
(149)Гебг. Т. 1, стр. 44—45.
(150)
(151)
(152)
(153)
(154)См. , и Voyage en Basse Saxe
(155)
(156)
(157)
(158)Д. Антона стр. 33 и 143, Гебгарди Т. 1, стр. 7, и Vita S. Ottonis (см. ниже).
(159) {| align="center" width="80%" |- | |align="center"|Малорос. |align="center"|Польск. |- |… |… |Styczeń. |- |Февраль… |Лютый… |Luty. |- |… |Березозоль… |Marzec. |- |… |… |Kwiecień. |- |Май… |Травень… |May. |- |… |… |Czerwiec. |- |… |… |Lipiec. |- |… |Серпень… |Sierpień. |- |Сентябрь… |Вресень… |Wrzesień. |- |Октябрь… |… |Pazdzerńik. |- |Ноябрь… |Листопад… |Listopad. |- |Декабрь… |Студень… |Grudzień. |}
(160)
(161)
(162)
(163)
(164)См. выше, стр. 15, и Гебгарди 1, 49.
(165)
(166)
(167)
(168)
(169)
(170)
(171)
(172)
(173)Гебг. 1, 53, 54.
(174)
(175)Гебг. Т. 1, стр. 54.
(176)
(177)
(178)
(179)
(180)
(181)
(182)
(183)Гебг. Т. 1, стр. 23.
(184)
(185)
(186)
(187)
(188)
(189)
(190)
(191)
(192)
(193)
(194)См. Маша и Гебг. T. 1, стр. 26.
(195)Vita S. Ottonis, стр. 479, 495, 502 — и Гебг. T. 1, стр. 27.
(196)
(197)
(198)См. Маша , Гебг. . Т. 1, стр. 28, и Тунмана стр. 316.
(199)
(200)
(201)
(202)
(203)
(204)
(205)
(206)
(207)
(208)
(209)
(210)
(211)
(212)
(213)См. Chron. Дитм. к. 6.
(214)
(215)
(216)
(217)
(218)Гебг. Т. 1, стр. 30.
(219)
(220) , Ч. 2, стр. 347; см. также Гебгарди 1, 31.
(221)
(222)Vita S. Ottonis, стр. 680.
(223)Сакс. Грам. Hist. Dan. кн. 14, стр. 319.
(224)
(225)
(226)Гебг. Т. 1, стр. 34—36, Сакс. Грам. Hist. Dan. 320—321, и Гельм. Chron. Slav. кн. 1, гл. 53.
(227)
(228)Сакс. Грам. кн. 14, стр. 320—321, Vita S. Ottonis, стр. 681, и Дитм. Мерзебург. Chron. кн. 6.
(229)Сакс. Грам. кн. 14, стр. 320.
(230)
(231)
(232)
(233)
(234)
(235)
(236)
(237)
(238)
(239)
(240)
(241)См. Гаттерера , стр. 127.
(242)
(243)
(244)
(245)
(246)
(247)
(248)
(249)См. выше, стр. 12.
(250)
(251)
(252)См. Шлец. стр. 599.
(253)
(254)См. Тунмана стр. 229.
(255)Геренов. , Т. 2, стр. 556.
(256)
(257)См. Тунмана стр. 230—232, и Битнер. 2.
(258)
(259)
(260)
(261)
(262)
(263)
(264)
(265)То есть, 1222 году (Ассем. Kalendaria Ecclesiæ Universe Т. 4, стр. 443).
(266)
(267)
1)
(268)
(269)
(270)
The opening of the book is shown; the full text loads in the reader.
Loading the full text…
The end
You’ve reached the end of История государства Российского.
