Dat Nie Testament vun unsen Herrn un Heiland Jesus Christus na de plattdütsche Oeversettung vun Dr. Johann Bugenhagen (part 3 of 3)
17. Gehorcht ju Lehrer un folgt se, denn se holt Wacht öwer ju Seelen as de darvun Rekenschaft geven schüllt, up dat se dat mit Freuden doht un nich mit Süfzen, denn dat is ju nich gut. Phil. 2, 29. 1. Thess. 5, 12. Ezech. 3, 18. 33, 2. 18.
18. Bedt för uns. Unse Trost is, dat wi en gudes Geweten hebbt, un beflietigt uns, en guden Wandel to föhrn bi All. 2. Cor. 1, 12.
19. Ik vermahn ju awer desto mehr düt to dohn, up dat ik desto ehr bi ju wesen kann.
20. GOtt awer vun den Freden, de vun de Doden rutföhrt hett den groten Harr vun de Schap dörch dat Blod vun dat ewige Testament, unsen HErrn JEsus, Jes. 40, 11. Ezech. 34, 23. Joh. 10, 12. 1. Pet. 2, 25.
21. De schall ju fardig maken in alle gude Warke, Sin Willn to dohn, un in ju schaffen, wat Em gefalln deiht, dörch JEsus Christus! Den wes’ Ehr vun Ewigkeit to Ewigkeit! Amen. 2. Cor. 3, 5. Eph. 2, 10.
22. Ik vermahn ju awer, leeve Bröder, nehmt dat Wort vun de Vermahnung an, denn ik hef ju kort schreven.
23. Ji schüllt weten, dat Broder Timotheus wedder frie is, mit em, wenn he bald kummt, will ik ju sehn.
24. Gröt’ all ju Lehrer un all de Hilligen; de Bröder ut Italien gröt’ ju.
25. De Gnad wes’ mit ju All! Amen. 2. Tim. 4, 22. Tit. 3, 15.
Schreven ut Italien dörch Timotheus.
De Epistel St. Jakobi.
Dat 1. Kapitel.
1. Jakobus, een vun GOtt un den HErrn JEsus Christus Sin Knechts an de twölf Geslechter, de dar sünd hen un her, Freud toeerst!
2. Min leeven Bröder, holt dat för lütte Freud, wenn ji in allerhand Anfechtung falln doht, Apost. 5, 41. Röm. 5, 3.
3. Un lat ju seggen, dat ju Glov, wenn he rechtschaffen is, Geduld mit sik bringt. Röm. 5, 3.
4. De Geduld awer schall beständig blieven bet an dat End, up dat ji vullkamen sünd un ganz un gar keen Mangel hebbt.
5. Wenn awer Jemand mank ju Wiesheit entbrickt, de schall GOtt beden, de rieklich jeden Een geven deiht un dat Nüms vorwitet so ward se em geven warrn. Spr. 2, 3. 4. Mark. 11, 24.
6. He schall awer in de Glov beden un nich twiefeln, denn wokeen twiefeln deiht, de is as de See, de vun den Wind dreven un hen un her smeten ward. Mark. 11, 24. Sir. 7, 10.
7. Son Minsch brukt nich to denken, dat he wat vun den HErrn kriegen ward.
8. En twiefelmödige Minsch is unbeständig in all sin Weg’.
9. En Broder awer, de gemeen is, schall grot spreken vun sin Högde.
10. Un de riek is, schall wichtig dohn mit sin Niedrigkeit; denn as en Blom vun Gras ward he vergahn. 1. Pet. 1, 24.
11. De Sünn geiht up mit de Hitt, un dat Gras verdrögt, un de Blom fallt af un ehr schöne Gestalt verdrögt, so ward de Rieke in sin Hand verwelken.
12. Selig is de Mann, de de Anfechtung utholn deiht, denn nadem he bewährt is, ward he de Kron vun dat Leven kriegen, weke GOtt de toseggt hett, de Em leef hebbt. Offenb. 3, 19. 2. Tim. 4, 8.
13. Nüms schall seggen, wenn he versöcht ward, dat he vun GOtt versöcht ward. Denn GOtt is nich en Versöker to dat Böse, GOtt versöcht Nüms; 1. Cor. 10, 13.
14. Awer Jedereen ward versöcht, wenn he vun sin egen Lust reizt un lockt ward.
15. Darna wenn de Lust empfungen hett, gebärt se de Sünd, de Sünd awer, wenn se vullbrocht is, gebärt se den Dod. Röm. 6, 23.
16. Irrt ju nich, leeve Bröder,
17. All gude Gav un all vullkamen Gav kummt vun baben dal, vun dat Licht sin Vader, bi weken keen Verännerung is, noch Wessel vun Licht un Düsternis. Sir. 38, 8. Mal. 3, 6.
18. He hett uns tügt na Sin Willn dörch dat Wort vun de Wahrheit, up dat wi weern de Eerstlinge vun sin Kreaturen. Joh. 1, 13. 1. Pet. 1, 23.
19. Darum, leeven Bröder, jede Minsch wes’ flink to hörn, langsam awer to reden, un langsam bös to warrn. Pred. 7, 10.
20. Denn wenn de Minsch bös is, deiht he nich, wat vör GOtt recht is.
21. Darum leggt af all Unreinigkeit un Bosheit un nehmt dat Wort an mit Sachtmoth, dat in ju plant is, dat ju Seelen selig maken kann. Röm. 13, 12. Kol. 3, 8. 1. Cor. 3, 6.
22. Doht awer na dat Wort un hört dat nich blot, womit ji ju sülvst bedregen doht. Matth. 7, 21. Luk. 6, 46. Röm. 2, 13.
23. Denn wenn Jemand dat Wort blot hört, un nich darna deiht, de is as en Mann, de sin lieflich Angesicht in en Spegel besüht. Luk. 6, 49.
24. Denn, nadem he sik besehn hett, geiht he vun Stunn an darvun un vergitt, woans he utsehn deiht.
25. Wokeen awer dörchsehn deiht in dat vullkamen Gesetz vun de Frieheit un darin blift un vergitt nich, wat he hört hett, sonnern deiht darna, de ward selig wesen in sin Dohn. Kap. 2, 12. Joh. 13, 17.
26. Wenn awer Jemand mank ju sik bedünken lett, dat he GOtt deenen deiht, un hollt sin Tung nich in Tom, sonnern verföhrt sin Hart, den sin Gottesdeenst is Nicks nütz. Ps. 34, 14.
27. En Gottesdeenst rein un ahn Placken vör GOtt den Vader is de: De Waisen un Wetfruens in ehr Bedröfnis to besöken un sik ahn Placken vör de Welt to holn.
Dat 2. Kapitel.
1. Leeve Bröder, holt nich darför, dat de Glov an JEsus Christus, unsen HErrn vun de Herrlichkeit, up de Person Rücksicht nimmt:
2. Denn wenn in ju Versammlung kamen dä en Mann mit en golden Ring un en smuck Kleed, un ok en arm Mann keem in en smutzig Kleed;
3. Un ji up den sehn dät, de dat smucke Kleed an harr, un sprokt to em: »Sett di hier up den besten Platz« un sprokt to den Armen: »Blief du dar stahn, oder sett di hier to min Föt;«
4. Hebbt ji denn nich bi ju sülvst en Unnerscheed makt un sünd Richter warn, de ungerechte Grundsätz hebbt?
5. Hört to, min leeven Bröder, hett GOtt nich utwählt de Armen up düsse Welt, de riek an Glov sünd un Arven vun dat Riek, dat He de toseggt hett, de Em leef hebbt? 1. Cor. 1, 26. 2. Mos. 20, 6.
6. Ji hebbt awer den Armen Unehr dahn. Sünd dat nich de Rieken, de Gewalt an ju övt un ju vör Gericht trecken doht?
7. Lästert se nich den guden Namen, mit den ji nennt sünd?
8. Wenn ji doht na dat königliche Gesetz, na de Schrift: »Hef din Neegsten leef as di sülvst,« so doht ji wol. Mark. 12, 31.
9. Wenn ji awer up de Person sehn doht, so doht ji Sünd un ward straft vun dat Gesetz, as de Öwertreders. 3. Mos. 19, 15. 5. Mos. 1, 17. Kap. 16, 19.
10. Denn wenn Jemand dat ganze Gesetz hollt un an Een sündigen deiht, de hett sik an dat ganze schüllig makt. 5. Mos. 27, 26. Matth. 5, 19.
11. Denn de dar seggt hett: Du schast nich ehebreken, de hett ok seggt: Du schast nich dod maken. Wenn du nu nich ehebreken awer dod maken deihst, büst du denn nich en Öwertreder vun dat Gesetz? 2. Mos. 20, 13. 14.
12. Redt also un doht so, as de dar dörch dat Gesetz vun de Frieheit richt warrn schüllt. Kap. 1, 25.
13. En unbarmhartig Gericht ward awer öwer den gahn, de nich Barmhartigkeit dahn hett: de Barmhartigkeit awer berömt sik wedder dat Gericht. Matth. 5, 7. 18, 30. 34.
14. Wat helpt dat, leeve Bröder, wenn Jemand seggt, he hett de Glov un hett doch de Warke nich? Kann ok de Glov em selig maken? Matth. 7, 26.
15. Wenn awer en Broder oder en Swester nakt weer un keen däglich Nahrung harr, Luk. 3, 11.
16. Un Jemand mank ju sprok to se: GOtt berad ju, warmt ju un mak ju satt, he geev se awer nich, wat dat Lief sin Nothdurft is, wat hölp se dat?
17. So ok de Glov, wenn he keen Wark hett, is he dod in sik sülvst.
18. Awer Jemand kunn seggen: Du hest de Glov un ik de Wark, wies mi din Glov mit din Warke, so will ik ok di min Glov wiesen mit min Warke. Gal. 5, 6.
19. Du glovst, dat en enig GOtt is, dat is recht, de Düvels glovt dat ok un bevert.
20. Wullt du awer weten, du vergängliche Minsch, dat de Glov ahn Warke dod is?
21. Is nich Abraham, unse Vader, dörch de Warke gerecht warn, as he sin Söhn Isaak up den Altar dä? 1. Mos. 22, 9-12.
22. Dar sühst du, dat de Glov mitwirkt hett an sin Wark, un dörch de Wark is de Glov vullkamen warn.
23. Un hett de Schrift sik erfüllt, de spreken deiht: Abraham hett GOtt glovt un dat is em as Gerechtigkeit torekent un is en Fründ vun GOtt heten. Röm. 4, 3.
24. So seht ji nu, dat de Minsch dörch de Warke gerecht ward, nich dörch de Glov alleen.
25. Dessülvigenglieken de Hor Rahab, is se nich dörch de Warke gerecht warn, as se de Baden upnehmen dä un se en annern Weg rut let? Ebr. 11, 31.
26. Denn so as de Lief ahn Geist dod is, so is de Glov ahn Warke dod.
Dat 3. Kapitel.
1. Leeve Bröder, Jedereen schall sik nich rutnehmen, Lehrer to wesen, un ji schüllt weten, dat wi desto scharper Gerichtsordeel kriegen ward.
2. Denn wi fehlt All up allerlei Art. Wokeen awer in keen Wort fehln deiht, de is en vullkamen Mann un kann ok den ganzen Lief in Tom holn.
3. Seht, de Peer holt wi in den Tom, dat se uns gehorcht, un lenkt den ganzen Lief. Ps. 32, 9.
4. Seht, de Scheep wenn se ok noch so grot sünd, un vun starke Wind dreven ward, ward se doch mit en lütt Stüer lenkt, wo de hen will, de se regeert.
5. So is de Tung ok en lütt Lidmat un richt grote Ding’ an. Se is as en lütte Füer, dat en Wold anstickt. Ps. 12, 4. 5. 57, 5.
6. Un de Tung is ok en Füer, en Welt vun Ungerechtigkeit. So is de Tung mank unse Lidmaten un makt den ganzen Lief plackig un stickt all unsen Wandel an, wenn se vun de Höll anfängt is. Matth. 15, 11. 18. 19.
7. Denn all Natur vun de Deerder un vun de Vageln un vun de Slangen un vun de Seedeerder ward tam makt un sünd tämt vun de minschliche Natur;
8. Awer de Tung kann keen Minsch tämen, dat unruhige Öwel, vull vun dödlich Gift. Ps. 140, 4.
9. Dörch de lavt wi GOtt den Vader un dörch se verflucht wi de Minschen, de na GOtt Sin Bild makt sünd. 1. Mos. 1, 27.
10. Ut densülvigen Mund geiht Laven un Fluchen. Dat schall nich, leeve Bröder, so wesen.
11. Quillt ok en Born ut een Lock söt un bitter?
12. Kann ok, leeve Bröder, en Fiegenbom Öl un en Wienstock Fiegen drägen? So kann ok een Born nich solt un söt Water geven.
13. Wokeen is wies un klok mank ju? Lat den mit sin guden Wandel sin Wark bewiesen in Sachtmoth un Klokheit. Eph. 5, 15.
14. Hebbt ji awer bittern Nied un Striederie in ju Hart, so makt ju nich wichtig un leegt nich gegen de Wahrheit. Eph. 4, 31.
15. Denn dat is nich de Klokheit, de vun baben dal kummt, sonnern irdisch, minschlich, düvelsch.
16. Denn wo Nied un Hader is, dar is Unordnung un Nicks as bös Ding.
17. De Klokheit awer vun baben her, de is eerstens küsch, darna fredsam, fründlich, lett sik wat seggen, vull vun Barmhartigkeit un gude Frücht, unpartiisch, ahn Hüchelie.
18. De Frucht awer vun de Gerechtigkeit ward in Freden sei’t för de, de den Freden holt.
Dat 4. Kapitel.
1. Woher kummt Striet un Krieg mank ju? Kummt dat nich ut ju Wollust, de in ju Lidmaten strieden deiht?
2. Ji sünd begierig un kriegt darmit nich, wat ji hebben wöllt; ji haßt un beneidt un gewinnt darmit Nicks; ji hebbt Striet un Krieg un darum kriegt ji nich, um wat ji beden doht.
3. Ji bedt un kriegt Nicks, darum dat ji öwel beden doht, nämlich darto, dat ji dat in ju Wollust vertehrn wüllt. Ps. 18, 42.
4. Ji Ehebrekers un Ehebrekerschen, weet ji nich dat de Welt ehr Fründschop Fiendschop mit GOtt is? Wokeen de Welt ehr Fründ wesen will, de ward GOtt Sin Fiend wesen.
5. Oder lat ji ju bedünken, dat de Schrift umsunst seggt: Ward de GEist, de in ju wahnt, mit Sin Lust to den Neid drieven? Gal. 5, 17.
6. Un He gift rieklich Gnad. Denn de Schrift seggt: GOtt weddersteiht de Hoffärtigen, awer de Demödigen gift He Gnad. Hiob. 22, 29. Matth. 23, 12.
7. So west nu GOtt unnerdahn. Wedderstaht den Düvel, so ward he vun ju weg gahn. Eph. 6, 12.
8. Naht ju to GOtt, so hollt He Sik to ju. Makt ju Hann rein, ji Sünners, un makt ju Harten keusch, ji Wankelmödigen. Zach. 1, 3. Jes. 1, 16.
9. West elend, west trurig un weent; ju Lachen ward sik in Weenen verkehrn un ju Freud in Trurigkeit.
10. Demödigt ju vör GOtt, so ward He ju hoch maken. 1. Pet. 5, 6.
11. Makt ju nich unner enanner slecht, leeve Bröder. Wokeen sin Broder slecht makt un sin Broder öwle Nared makt, de makt dat Gesetz slecht un richt dat Gesetz. Richst du awer dat Gesetz, so deihst du nich na dat Gesetz, sonnern steihst öwer dat Gesetz. Ps. 15, 3. 1. Pet. 2, 1.
12. Dar is blot een Gesetzgever, de selig maken un verdammen kann. Wokeen büst du, de du en Annern afordeelst? Matth. 7, 1.
13. Wolan, de ji seggen doht: Hüt oder morgen wüllt wi gahn in de oder de Stadt un wüllt een Jahr dar liggen un hanteeren un wat verdeenen; Spr. 27, 1.
14. De ji nich weten doht, wat morgen wesen ward. Denn wat is ju Leven? En Damp is dat, de en korte Tied duert, darna awer is he weg. _Luk. 12, 20._
15. Woför ji seggen schüllt: So de HErr will, un wi leven doht, wüllt wi düt oder dat dohn. Apost. 18, 21.
16. Nu awer prahlt ji in ju Hochmoth. Awer son Prahlen döcht Nicks. 1. Cor. 5, 6.
17. Denn wokeen weten deiht Gudes to dohn un deiht dat nich, den is dat Sünd. Luk. 12, 47.
Dat 5. Kapitel.
1. Wolan denn, ji Rieken, weent un hult öwer ju Elend, dat öwer ju kamen ward. Spr. 11, 28. Luk. 6, 24.
2. Ju Riekdom is verfult, ju Kleder hebbt de Motten freten. Matth. 6, 19.
3. Ju Gold un Sülver is verrost warn, un ehr Rost ward ju to en Tügnis warrn un ward ju Fleesch freten, as en Füer. Ji hebbt ju Schätz sammelt up de letzten Dag’.
4. Seht, de Lohn för de Arbeiders, de ju Land inarnt hebbt un de ji den Lohn kört hebbt, de schriet, un de Arbeiders ehr Schrien is vör den GOtt Zebaoth Sin Ohren kamen. 3. Mos. 19, 13.
5. Ji hebbt gut levt up de Eer, un ju Wollust hatt un ju Harten nährt as up en Slachtdag. Luk. 16, 19. 25.
6. Ji hebbt den Gerechten verordeelt un dod makt, un he hett sik nich wehrt.
7. So west nu geduldig, leeve Bröder, bet de HErr kummt. Süh, en Ackersmann tövt up de köstliche Frucht vun de Eer, un hett Geduld bet de Fröh- un Spätregen kummt. Luk. 21, 19. Ebr. 10, 36.
8. West ji ok geduldig un stark vun Harten, denn de HErr kummt bald.
9. Beklagt ju nich de Een öwer den Annern, leeve Bröder, up dat ji nich verdammt ward. Seht, de Richter is vör de Döhr. Matth. 24, 33.
10. Nehmt, min leeve Bröder, to en Vörbild vun Lieden un Geduld de Propheten, de to ju redt hebbt in den HErrn Sin Nam. Matth. 5, 12.
11. Seht, wi priest selig, de geduldig leden hebbt. Vun Hiob sin Geduld hebbt ji hört un den HErrn Sin End hebbt ji sehn; denn de HErr is barmhartig un en Erbarmer. Hiob. 1, 21. 22. Ps. 103, 8.
12. Vör All awer, leeve Bröder, swört nich, weder bi den Himmel, noch bi de Eer, noch mit keen annern Eed. Lat awer ju Ja en ja wesen, un ju Nee en nee wesen, up dat ji nich in Hüchelie falln doht. Matth. 5, 34.
13. Hett Een mank ju wat uttostahn, lat den beden, is Een bi guden Moth, lat den de Psalmen singen. Ps. 50, 15. Kol. 3, 16.
14. Wenn awer Een krank is, de schall de Öllsten vun de Gemeen to sik ropen un öwer sik beden laten un sik mit Öl salven laten in den HErrn Sin Nam. Mark. 6, 13.
15. Un dat Gebet in Glov ward den Kranken helpen un de HErr ward em uprichten; un wenn he Sünden begahn hett, ward se em vergeven wesen. Ps. 30, 3.
16. Een schall den Annern sin Sünd bekennen un för enanner beden, dat ji gesund ward. Den Gerechten sin Gebet kann veel dohn, wenn dat eernstlich is. Ps. 145, 18.
17. Elias weer en Minsch as wi, un he bä en Gebet, dat dat nich regen schull, un dat regen nich up de Eer dree Jahr un söß Monat. Luk. 4, 25.
18. Un he bä awermals, un de Himmel gev Regen, un de Eer broch ehr Frucht. 1. Kön. 18, 42.
19. Leeve Bröder, wenn Een mank ju irren schull in de Wahrheit, un en Anner bekehr em;
20. De schall weten, dat, wokeen den Sünner afbrocht hett vun den Irrdom in den he gung, de hett en Seel vun den Dod rett un ward darmit en Barg Sünden todecken.
De Epistel St. Judä.
1. Judas, een vun JEsus Christus Sin Knechts, awer en Broder vun Jakobus, de dar hilligt sünd in GOtt den Vader un in JEsus Christus bewahrt. Matth. 13, 55. Luk. 6, 16.
2. GOtt gev ju veel Barmhartigkeit un Freden un Leev!
3. Min Leeven, nadem ik vör harr, ju to schrieven vun uns all ehr Heil, heel ik dat för nödig, ju mit Schriften to vermahnen, dat ji vör de Glov kämpfen doht, de eenmal de Hilligen öwergeven is. Phil. 1, 27. 1. Tim. 1, 18.
4. Denn weke Minschen hebbt sik nebenbi insleken, vun de vör Tieden schreven is, to ehr egen Straf; de sünd gottlos un treckt unsen GOtt Sin Gnad up Mothwillen, un striedt GOtt af un unsen HErrn JEsus Christus, den eenigen Herrscher. Tit. 1, 16.
5. Ik will ju awer daran denken helpen, dat ji weeten doht, dat de HErr, as He dat Volk ut Egypten hulp, ton annern Mal de umbroch, de nich gloven dän. 4. Mos. 14, 35. 1. Cor. 10, 5.
6. Ok de Engel, de ehr Fürstendom nich bewahrt hebbt, sonnern ehr Wahnung verlaten, hollt He bewahrt mit ewige Keden in Düsternis to den groten Dag sin Gericht. Joh. 8, 44. 2. Pet. 2, 4.
7. Gliek as Sodom un Gomorra, un de umliggenden Städ’, de gliek as düsse uthort hebbt un na anner Fleesch gahn sünd, to en Exempel sett sünd un de Pien vun dat ewig Füer lieden doht. 1. Mos. 19, 24. 25.
8. Dessülvigenglieken sünd ok düsse Drömers, de dat Fleesch besmutzt, de Herrschaften veracht, un de Majestäten lästern doht. 2. Mos. 22, 28. 2. Pet. 2, 10. 11.
9. Michael awer, de Erzengel, as he mit den Düvel streed, un mit em öwer Moses sin Lieknam reden dä, dörf dat Ordeel vun de Lästerung nich fälln, sonnern sprok: De HErr ward di strafen! Dan. 12, 1. Zach. 3, 2.
10. Düsse awer lästert, wo se Nicks vun af weet un verdarvt in Allns, wat se fleeschlich kennt, as de unvernünftigen Deerder. 2. Pet. 2, 12.
11. Weh se! Denn se gaht Kain sin Weg un fallt in Balaam sin Irrdom, blot um to geneeten, un kamt um in Korah sin Wedderspreken. 1. Mos. 4, 8. Offenb. 2, 14. 4. Mos. 16, 1. 31.
12. Düsse sünd Schannplacken bi ju Leevtieden, indem se ohne Schann tosamen fret, un sik sülvst plegt, se sünd Wolken ahn Water, de de Wind umher drieven deiht, kahle un unfruchtbare Böm, twee Mal storven un ahn Wottel.
13. Wilde Waggen up de See, de ehr egen Schann utschömt. Irrsteerns, för weke upbewahrt is Dunkel vun Düsternis in Ewigkeit.
14. Vun düsse hett awer ok prophezeit Enoch, de söbente vun Adam, un spraken: Süh, de HErr kummt mit veele dusend Hillige, 1. Mos. 5, 21.
15. Gericht to holn öwer All, un to strafen all ehr Gottlosen, för all ehrn gottlosen Wandel sin Wark, womit se gottlos west sünd, un för all dat Harte, dat de gottlosen Sünders gegen Em redt hebbt. Matth. 25, 31. 12, 36.
16. Düsse sünd de Querköpp, untofreden mit GOtt un Welt, de na ehr Lust wandelt, un ehr Mund sprickt grothalsige Wör’ un acht dat Ansehn vun en Person na den Nutzen darvun. Ps. 17, 10.
17. Ji awer, min Leeven, denkt an de Wör’, de fröher seggt sünd vun unsen HErrn JEsus Christus Sin Apostels;
18. As se ju sän, dat to de letzte Tied Spötters wesen ward, de na ehr egen Lüst an dat gottlose Wesen wandelt. 1. Tim. 4, 1. 2. Pet. 3, 3.
19. Düsse sünd dat, de sik afsonnert; Fleeschliche, de keen Geist hebbt. Spr. 18, 1.
20. Ji awer, min Leeven, but ju up ju allerhilligsten Glov, dörch den hilligen GEist un bedt, v. 3. Kol. 1, 23. 2, 7.
21. Bewahrt ju in de Leev to GOtt un tövt up unsen HErrn JEsus Christus Sin Barmhartigkeit to dat ewige Leven. 1. Cor. 1, 7.
22. Un hebbt Mitleed mit weke, nadem ji se vun de Annern afsonnert,
23. Makt wek mit Furcht selig un riet se ut dat Füer un haßt dat Fleesch sin plackigen Rock. Amos. 4, 11. Zach. 3, 2. Röm. 11, 14. Jak. 5, 19. 20. Jes. 64, 6.
24. Den awer, de ju ahn Fehler behöden un vör dat Angesicht vun Sin Herrlichkeit ahn Straf mit Freud stellen kann;
25. Den GOtt, de alleen klok is, unsen HEiland, wes’ Ehr un Majestät un Gewalt un Macht, nu un in alle Ewigkeit! Amen. Röm. 16, 27. 1. Tim. 1, 17.
De Apenbarung vun St. Johannes, de Theolog.
Dat 1. Kapitel.
1. Düt is de Apenbarung vun JEsus Christus, de Em GOtt geven hett, sin Knecht kund to dohn, wat in Korten geschehn schall, un hett se utdüt un schickt dörch Sin Knecht Johannes, Joh. 3, 32. v. 19. Kap. 22, 6. 7.
2. De betügt hett dat Wort vun GOtt un dat Tügnis vun JEsus Christus, wat he sehn hett. Kap. 6, 9.
3. Selig is de, de de Wör’ vun de Prophezeiung lesen un hörn un beholn doht, wat darin schreven is, denn de Tied is neeg bi. Kap. 22, 7. 10. Röm. 13, 11. 1. Pet. 4, 7.
4. Johannes an de söben Gemeenen in Asien. Gnad wes’ mit ju un Freden vun den, de dar is, de dar weer un de kamen deiht, un vun de söben Geister, de dar sünd vör Sin Stohl; 2. Mos. 3, 14. Ebr. 13, 8. Jes. 11, 2.
5. Un vun JEsus Christus, weke is de true Tüg’ un Eerstgebarne vun de Doden un de Königs up de Eer ehr Fürst, de uns leef hatt hett un wuschen vun de Sünden mit Sin Blod, Kap. 3, 14. Apost. 26, 23. Gal. 2, 20. Ebr. 9, 14.
6. Un hett uns to Königs un Presters makt vör GOtt un Sin Vader, densülvigen wes’ Ehr un Gewalt vun Ewigkeit to Ewigkeit! Amen. Kap. 5, 10. 1. Pet. 2, 5. 9.
7. Süh, He kummt mit de Wolken, un alle Ogen ward Em sehn, ok de, weke Em dörchstaken hebbt un all de Geslechter vun de Eer. Ja, Amen. Zach. 12, 10. Joh. 19, 37.
8. Ik bün dat A un dat O, de Anfang un dat End, sprickt de HErr, de dar is, de dar weer un de dar kummt, de Allmächtige. Kap. 22, 13. Jes. 41, 4. 44, 6. 48, 12.
9. Ik, Johannes, de ik ju Broder bün un Deel hef an ju Bedröfnis un an dat Riek un an de Geduld vun Christus JEsus, weer up de Insel, de Patmos heten deiht, wegen dat Wort vun GOtt un dat Tügnis vun JEsus Christus. Röm. 8, 17.
10. Ik weer in den Geist up den HErrn Sin Dag un hör achter mi en grote Stimm, as vun en Basun, v. 15.
11. De sprok: Ik bün dat A un dat O, de Eerste un de Letzte, un wat du sehn deihst, dat schriev in en Bok un schick dat in de Gemeenen in Asien, na Ephesus un na Smyrna un na Pergamus un na Thyatira un na Sardes un na Philadelphia un na Laodicea. Kap. 22, 13.
12. Un ik dreih mi um, na de Stimm to sehn, de mit mi reden dä. Un as ik mi rum dreihn dä, seeg ik söben golden Lüchters;
13. Un merrn mank de söben Lüchters Een, de weer as en Minsch sin Söhn, de harr en Kleed an un en golden Görtel um de Bost. Kap. 2, 1. Ezech. 1, 26.
14. Sin Kopp awer un sin Haar weern witt as witte Wull un as de Snee, un sin Ogen as en Füerflamm, Kap. 2, 18.
15. Un sin Föt as Mischen, dat in den Aven glöht un sin Stimm as dat Brusen vun grote Waters,
16. Un harr söben Steerns in sin rechte Hand, un ut sin Mund gung en scharpe tweesniedige Swerdt un sin Angesicht schien as de helle Sünn.
17. Un as ik em sehn dä, full ik för em dal as wenn ik dod weer, un he lä sin rechte Hand up mi un sprok to mi: Wes’ nich bang! Ik bün de Eerste un de Letzte,
18. Un de Lebendige. Ik weer dod, un süh, ik bün lebendig vun Ewigkeit to Ewigkeit un hef de Slötel to dat Dodenriek un to den Dod. Röm. 6, 9.
19. Schriev up, wat du sehn hest, un wat dar is un wat geschehn schall vun nu af an; Kap. 14, 13. 4, 1.
20. Dat Geheemnis vun de söben Steerns, de du sehn hest in min rechte Hand un de söben golden Lüchters. De söben Steerns sünd de Engels vun de söben Gemeenen, un de söben Lüchters, de du sehn hest, sünd söben Gemeenen. Mal. 2, 7.
Dat 2. Kapitel.
1. Un an den Engel vun de Gemeen to Ephesus schast du schrieven: Dat seggt de, de söben Steerns in sin rechte Hand hollt un merrn mank de söben Lüchter wandeln deiht: Kap. 1, 13. 16, 20.
2. Ik kenn din Warke un din Arbeit un din Geduld un dat du de Leegen nich verdrägen kannst un hest de versöcht, de seggen doht, dat se Apostels sünd un sünd dat nich un hest se as Lögners funn. 1. Joh. 4, 2. 3.
3. Un dat du verdrägen, un Geduld hebben un arbeiden deihst wegen min Nam un nich möd warn büst. Gal. 6, 9. Ebr. 12, 5. 12, 15.
4. Awer dat hef ik wedder di, dat du de eerste Leev verlaten hest.
5. Bedenk, wovun du affulln büst un doh Buß un doh de eersten Warke. Deihst du dat awer nich, warr ik bald to di hen kamen, un din Lüchter wegstöten vun sin Stell, wenn du nich Buß deihst.
6. Awer dat hest du, dat du de Nicolaiten ehr Wark hassen deihst, weke ik ok haß. v. 15. Ps. 139, 21.
7. Wokeen Ohrn hett, de hör wat de GEist to de Gemeenen seggt: Wokeen öwerwinnt, den will ik to eten geven vun den Levensbom, de in GOtt Sin Paradies steiht. Matth. 11, 15.
8. Un an den Engel vun de Gemeen in Smyrna schast du schrieven: Dat seggt de Eerste un de Letzte, de dod weer un lebendig warn is: Kap. 22, 13.
9. Ik kenn din Warke un din Bedröfnis, un din Armoth (du büst awer riek) un dat Schimpen vun de, de seggen doht, dat se Juden sünd, un sünd dat nich, sonnern ut den Satan sin Schol. Kap. 3, 9.
10. Wes’ nich bang vör dat, wat du lieden schast. Süh, de Düvel ward wek vun ju in dat Stockhus smieten, up dat ji versöcht ward, un ward Bedröfnis hebben tein Dag’. Wes’ tru bet in den Dod, so will ik di de Levenskron geven. Matth. 10, 28. Offenb. 3, 11.
11. Wokeen Ohren hett, de hör wat de GEist to de Gemeenen seggt: Wokeen öwerwinden deiht, den schall de anner Dod Nicks to neeg dohn.
12. Un an den Engel vun de Gemeen in Pergamus schast du schrieven: Dat seggt, de dat scharpe tweesniedige Swerdt hett: Kap. 1, 16. Eph. 6, 17. Ebr. 4, 12.
13. Ik weet, wat du deihst un wo du wahnst, dar wo den Satan sin Stohl is, un hollst fast bi min Nam un hest min Glov nich verleugnet, ok in de Dag’, in weke Antipas, min true Tüg’, bi ju dod makt is, dar wo de Satan wahnen deiht. Kap. 13, 2. 3, 8.
14. Awer ik hef en lütt beten wedder di, dat du weke hest, de an Balaam sin Lehr holn doht, de lehrn dä dörch Balak en Anstot antorichten bi de Kinner Israel, to eten de Götzen ehr Opfer un Horerie to drieven. 4. Mos. 25, 2. 31, 16. 2. Pet. 2, 15. 16. Jud. v. 11.
15. So hest du ok wek, de an de Nicolaiten ehr Lehr holt, dat haß ik.
16. Doh Buß; deihst du dat awer nich, so ward ik bald to di hen kamen un mit se Krieg föhrn dörch dat Swerdt vun min Mund. Kap. 19, 15. 21.
17. Wokeen Ohren hett, de hör, wat de GEist to de Gemeenen seggt: Wokeen öwerwinden deiht, den will ik to eten geven vun dat verborgen Manna un will em geven en gude Tügnis un mit dat Tügnis en nien Namen schreven, den Nüms kennt as de, de em krigt.
18. Un an den Engel vun de Gemeen in Thyatira schast du schrieven: Dat seggt GOtt Sin Söhn, de Ogen hett as Füerflammen un den sin Föt sünd as Mischen: Kap. 1, 14. 19, 12.
19. Ik kenn dine Warke un din Leev un din Deenst un din Glov, un din Geduld, un dat du je länger je mehr deihst.
20. Awer ik hef en lütt beten wedder di, dat du de Fru Jesabel, de sik vör en Prophetin utgeven deiht, lehren un min Knecht verföhren, Horerie drieven un Götzenopfer eten letst. v. 4. 1. Kön. 16, 31.
21. Un ik hef ehr Tid geven, dat se schull Buß dohn för ehr Horerie, un se deiht keen Buß.
22. Süh, ik smiet se in en Bett un de mit ehr de Ehe braken hebbt, in grote Bedröfnis, wenn se nich Buß doht för ehr Warke. Kap. 18, 9.
23. Un ehr Kinner will Ik dod sla’n. Un alle Gemeenen schüllt insehn, dat Ik dat bün, de de Neeren un Harten unnersöcht un ward geven Jeden vun ju na ju Warke. Ps. 7, 10.
24. Ju awer segg ik un to de Annern, de in Thyatira sünd, de so’n Lehr nich hebbt un de den Satan sin Deepen nich kennen lehrt hebbt (as se seggen doht): Ik will up ju keen anner Last leggen.
25. Wat ji awer hebben doht, dat holt fast, bet Ik kam. Kap. 3, 11.
26. Un wokeen öwerwinden un min Wark bet an dat End holn deiht, den will ik Macht geven öwer de Heiden. Ps. 2, 8. 49, 15.
27. Un he schall se höden mit en isern Staff, un as en Pötter sin Pött schall he se tweismieten. Kap. 12, 5. Ps. 18, 39.
28. As ik vun min Vader kregen hef un will em geven den Morgensteern. Luk. 22, 29.
29. Wokeen Ohren hett, de hör, wat de GEist to de Gemeenen seggt. Kap. 3, 6.
Dat 3. Kapitel.
1. Un an den Engel vun de Gemeen in Sardes schast du schrieven: Dat seggt, de GOtt Sin Geister hett un de söben Steerns: Ik kenn dine Warke, denn du hest den Namen, dat du leven deihst un büst dod. Kap. 1, 16.
2. Paß up un mak dat Anner stark, dat starven will, denn ik hef dine Warke nich so funn’, as se sien schüllt vör GOtt. v. 19.
3. So bedenk nu, woans du dat kregen un hört hest un hol dat un doh Buß. Wenn du nich waken deihst, warr ik öwer di kamen, as en Deef un du warrst nich weten, to weke Stunn ik öwer di kamen warr. 1. Thess. 5, 2.
4. Du hest ok wenig Namen in Sardes, de ehr Kleeder nich smutzig makt hebbt; un de ward mit mi wandeln in witte Kleeder, denn se sünd dat werth.
5. Wokeen öwerwinden deiht, den schüllt witte Kleeder antrocken warrn un ik warr sin Namen nich utdohn in dat Levensbok, un ik will sin Namen bekennen vör min Vader un sin Engels. Phil. 4, 3.
6. Wokeen Ohren hett, de hör, wat de GEist to de Gemeenen seggt.
7. Un an den Engel vun de Gemeen in Philadelphia schast du schrieven: Dat seggt de Hillige, de Wahrhaftige, de David sin Slötel hett, de upmakt, un Nüms ward tosluten, de toslutt, un Nüms ward upmaken. Hiob. 12, 14. Jes. 22, 22.
8. Ik kenn din Wark. Süh, ik hef en Döhr för di apen makt un Nüms kann se tosluten, denn du hest man wenig Kraft un hest min Wort beholn un hest min Namen nich verleugnet. Kap. 2, 2. 9. 1. Thess. 1, 3.
9. Süh, ik ward kamen laten ut Satan sin Schol, de dar seggen doht, dat se Juden sünd, un sünd dat nich, sonnern leegt. Süh, ik will maken, dat se kamen schüllt un anbeden to din Föt, un erkennen, dat ik di leef hatt hef. Kap. 2, 9.
10. Dewiel du hest beholn dat Wort vun min Geduld, will ik di ok bewahren vör de Stund vun de Versökung, de kamen ward öwer den ganzen Welt-Kreis, to versöken, de up Erd wahnen doht.
11. Süh, ik kam bald. Hol fast, wat du hest, dat Nüms din Kron wegnehmen deiht. Kap. 1, 3. 2, 5.
12. Wokeen öwerwindt, den will ik maken to en Pieler in min GOtt Sin Tempel un he schall nich mehr rut gahn. Un ik will up em schrieven min GOtt Sin Namen, un den Namen vun dat nie Jerusalem, min GOtt Sin Stadt, de vun den Himmel dal kummt, vun min GOtt, un min Namen, den nien. Kap. 2, 7. 11. 17. 14, 1.
13. Wokeen Ohren hett, de hör, wat de GEist to de Gemeenen seggt.
14. Un an den Engel vun de Gemeen to Laodicea schast du schrieven: Dat seggt de, de Amen is, true un wahrhaftige Tüg’, de Anfang vun GOtt Sin Creatur.
15. Ik kenn din Warke, dat du weder kolt noch warm büst. Ik wull, du weerst kolt oder warm! Kap. 2, 2. 9.
16. Wiel du awer luwarm büst, un nich kolt oder warm, warr Ik di utspien ut Min Mund.
17. Du sprickst: Ik bün riek un hef Allns full up, un bruk Nicks, un du weest nich, dat du büst elend un erbärmlich, arm, blind un nakend. Hos. 12, 9. 1. Cor. 4, 8.
18. Ik ra’ di, kop Gold vun Mi, dat dörch dat Füer dörchglöht is, dat du riek warrst; un witte Kleeder, dat du wat antotrecken hest un nich apenbar ward de Schand vun din Naktheit, un salv din Ogen mit Ogensalv, dat du sehn kannst. 1. Pet. 1, 7. Offenb. 17, 15.
19. Weke Ik leef hef, de straf un tüchtig ik. So wes’ nu flietig un doh Buß. Hiob. 5, 17. Spr. 3, 12. Sir. 2, 1. 1. Cor. 11, 32. Ebr. 12, 6.
20. Süh, Ik stah vör de Döhr un klopp an. Wokeen Min Stimm hörn ward un de Döhr apen makt, to den will Ik ringahn, un dat Abendmahl mit em holn un he mit Mi. Hohel. 5, 2. Luk. 12, 36. Joh. 14, 23.
21. Wokeen öwerwinden deiht, den will Ik geven, mit Mi up Min Stohl to sitten; gliek as Ik öwerwunden hef un seten hef mit Min Vader up Sin Stohl. Matth. 19, 28.
22. Wokeen Ohren hett, de hör, wat de GEist to de Gemeenen seggt.
Dat 4. Kapitel.
1. Darna seeg ik hen, un süh, en Döhr war upmakt in den Himmel, un de eerste Stimm, de ik hört harr mit mi reden as en Basun, de sprok: Stieg herup, Ik will di sehn laten, wat naher geschehn schall. Kap. 1, 10.
2. Un gliek darup weer ik entzückt in’n Geist. Un süh, de setten en Stohl in’n Himmel hen un up den Stohl seet Een.
3. Un de darup sitten dä, seeg ut, as de Steen Jaspis und Sardis; un en Regenbagen weer um de Stohl, de seeg ut as en Smaragd. Ezech. 1, 26.
4. Un rund um de Stohl weern veer un twintig Stöhl; un up de Stöhl seeten veer un twintig Öllste, de harrn witte Kleeder an un op ehr Köpp golden Kronen. Kap. 11, 16.
5. Un vun den Stohl gungen Blitz, Dunner un Stimmen ut; un söben Fackeln mit Füer brennten vör den Stohl, weke sünd GOtt Sin söben Geister. Kap. 11, 19. Zach. 1, 24.
6. Un vör den Stohl weer en See vun Glas as Krystall, un merrn in den Stohl un um den Stohl rum veer Deerder, vull vun Ogen, vör un achter. Kap. 15, 2.
7. Un dat eerste Deerd seeg ut as en Löw, un dat anner seeg ut as en Kalf, un dat drüdd’ harr en Gesicht as en Minsch, un dat veerte Deerd weer as en Adler. Ezech. 1, 10.
8. Un jede vun de veer Deerder harr söß Flünken um un weern na binnen to vull Ogen un harrn keen Ruh Dag un Nacht un sproken: Hillig, hillig, hillig is GOtt, de HErr, de Allmächtige, de dar weer, de dar is un de kamen deiht. Jes. 6, 3.
9. Un as de Deerder geven Pries un Ehr un Dank den, de up den Stohl sitten dä, de dar levt vun Ewigkeit to Ewigkeit,
10. Fullen de veer un twintig Öllsten vör den, de up den Stohl sitten dä, dal un beden den an, de leven deiht vun Ewigkeit to Ewigkeit un smeten ehr Kronen vör den Stohl un sproken: Kap. 5, 14.
11. HErr, Du büst werth, to nehmen Pries, Ehr un Kraft, denn Du hest all Ding makt un dörch Din Willen hebbt se dat Wesen un sünd makt.
Dat 5. Kapitel.
1. Un ik seeg in de rechte Hand vun den, de up den Stohl sitten dä, en Bok, inwennig un utwennig vull schreven, mit söben Seegels tomakt. Kap. 4, 2. Ezech. 2, 9. 10.
2. Un ik seeg en starken Engel predigen mit grote Stimm: Wokeen is würdig, dat Bok uptomaken un sin Seegel to breken?
3. Un Nüms in den Himmel, noch uppe Eer, noch unner de Eer kunn dat Bok upmaken un rin kieken.
4. Un ik ween veel, dat Nüms würdig funn war, dat Bok uptomaken un to lesen, noch darin to kieken.
5. Un Een vun de Öllsten sprickt to mi: Ween man nich! Süh, de Löw, de vun Juda sin Geslecht is, vun David sin Wuttel, hett öwerwunnen un Macht kregen, dat Bok uptomaken un to breken sin söben Seegels. 1. Mos. 49, 9. 10. Jes. 11, 1. 10.
6. Un ik seeg hen, un süh, merrn in den Stohl un mank de veer Deerder un merrn mank de Öllsten stunn en Lamm, as wenn dat slacht weer, un harr söben Hörner un söben Ogen, wat de söben Geister vun GOtt sünd, utschickt in alle Land’.
7. Un dat keem un nehm dat Bok ut de rechte Hand vun den, de up den Stohl sitten dä. Kap. 4, 2. 9.
8. Un as dat dat Bok nehmen dä, fullen de veer Deerder un de veer un twintig Öllsten vör dat Lamm dal, un harrn Jeder Harpen un golden Schalen mit Rokwerk, wat de Hilligen ehr Gebete sünd.
9. Un sungen en nie Leed un sproken: Du büst würdig to nehmen dat Bok un breken de Seegels, denn Du büst slacht, un hest uns to GOtt kofft mit Din Blod ut allerhand Geslecht un Tungen un Volk un Heiden,
10. Un hest uns to Königs un Presters vun unsen GOtt makt, un wi ward Königs up de Eer sien. Kap. 1, 6. 20, 6. 22, 5.
11. Un ik seeg hen un hör de Stimm vun veel Engels um den Stohl un um de Deerder un um de Öllsten her, un ehr Tall weer veele Dusend mal Dusend, Dan. 7, 10.
12. Un sproken mit grote Stimm: Dat Lamm, dat slacht is, is würdig to nehmen Kraft un Riekdom un Macht un Ehr un Pries un Lof.
13. Un all Creatur, de in’n Himmel is, un uppe Eer un unner de Eer un in de See, un Allns, wat darin is, hör ik seggen to den, de up den Stohl sitten dä un dat Lamm: Wes’ Lof un Ehr un Pries un Gewalt vun Ewigkeit to Ewigkeit!
14. Un de veer Deerder sproken: Amen! Un de veer un twintig Öllsten fulln dal un beden an den, de leven deiht vun Ewigkeit to Ewigkeit!
Dat 6. Kapitel.
1. Un ik seeg, dat dat Lamm een vun de Seegels up dä. Un ik hör een vun de veer Deerder seggen, as weer dat en Dunnerstimm: Kumm her, un kiek to! Kap. 4, 6. 5, 6. 8.
2. Un ik keek hen, un süh, en witt Peerd, un de darup sitten dä harr en Bagen, un en Kron war em geven, un he trock ut, to öwerwinden un dat he siegen dä.
3. Un as He dat anner Seegel updä, hör ik dat anner Deerd seggen: Kumm un kiek to!
4. Un een anner Peerd keem rut, dat weer roth, un den, de darup sitten dä, war geven, den Freden to nehmen vun de Eer un dat se sik enanner dod maken dä’n un em war en grote Swerdt geven. Zach. 1, 8. Jes. 9, 20. 21.
5. Un as He dat drüdde Seegel brok, hör ik dat drüdde Deerd seggen: Kumm, un kiek to! Un ik seeg en swart Peerd, un de darup sitten dä, harr en Wagschal in sin Hand.
6. Un ik hör en Stimm mank de veer Deerder seggen: En Maat Weeten för en Groschen, un dree Maat Gasten för en Groschen, un dat Oel un den Wien doh Nicks to nah.
7. Un as He dat veerte Seegel brok, hör ik de Stimm vun dat veerte Deerd seggen: Kumm un kiek to!
8. Un ik seeg en geel Perd un de darup sitten dä, den sin Nam weer Dod un dat Dodenriek folg em na. Un se war Macht geven dod to maken dat veerte Deel up de Eer dörch Swerdt un Hunger un dörch den Dod un de Deerder up de Eer.
9. Un as He dat föfte Seegel brok, seeg ik unner den Altar de Seelen vun de, de dod makt weern wegen dat Wort vun GOtt un wegen dat Tügnis, dat se harrn.
10. Un se schregen mit grote Stimm un sproken: HErr, Du Hillige un Wahrhaftige, wa lang wullt Du nich richten un unse Blod nich rächen an de, de up de Eer wahnen doht? Luk. 18, 7. Ps. 35, 17.
11. Un Jeden vun se war en witte Kleed geven un se war seggt, se schulln noch en beten utruhn, bet all ehr Mitknecht un Bröder, de ok noch schulln dod makt warrn gliek as se, hento kamen weern. Kap. 3, 5.
12. Un ik seeg, dat dat Lamm dat sößte Seegel brok un süh, dar war en grote Eerdbewen un de Sünn war swart as en graue Sack, un de Maan war as Blod.
13. Un de Steerns fulln vun den Himmel up de Eer, grad as en Fiegenbom sin Fiegen afsmieten deiht, wenn he vun en groten Wind bewegt ward.
14. Un de Himmel rull sik up as en Bok, dat man tosamenrullen deiht, un alle Bargen un Inseln warn ut ehr Stelln bewegt. Ps. 102, 27. Ebr. 1, 11.
15. Un de Königs up de Eer, un de Öbbersten un de Rieken un de Hauptlüd un de Gewaltigen un alle Knechts un alle Frien verstekten sik in de Ritzen un Felsen vun de Bargen.
16. Un sproken to de Bargen un Felsen: Fallt up uns, un verbargt uns vör den Sin Angesicht, de up den Stohl sitt un vör dat Lamm Sin Torn. Luk. 23, 30.
17. Denn de grote Dag von Sin Torn is kamen, un wokeen kann bestahn?
Dat 7. Kapitel.
1. Un darna seeg ik veer Engels stahn up de veer Ecken vun de Eer, de heeln de veer Wind’ vun de Eer, up dat keen Wind öwer de Eer weihn dä, noch öwer de See, noch öwer en Bom.
2. Un ik seeg en annern Engel upstiegen vun de Sünn ehren Upgang, de harr den lebendigen GOtt Sin Seegel un schreeg mit grote Stimm de veer Engels an, weke geven is, de Eer un de See Schaden to dohn.
3. Un he sprok: Doht Nicks de Eer, noch de See, noch de Böm, bet dat wi unsen GOtt Sin Knechts an ehr Vörkopp verseegelt hebbt. 2. Mos. 12, 23. Ezech. 9, 4.
4. Un ik hör de Tall vun de, de verseegelt warn, hunnert un veer un veertig Dusend, de verseegelt warn vun all de Geslechter un vun de Kinner Israel.
5. Vun Juda sin Geslecht twölf Dusend verseegelt, vun Ruben sin Geslecht twölf Dusend verseegelt, vun Gad sin Geslecht twölf Dusend verseegelt.
6. Vun Aser sin Geslecht twölf Dusend verseegelt, vun Naphtali sin Geslecht twölf Dusend verseegelt, vun Manasse sin Geslecht twölf Dusend verseegelt.
7. Vun Simeon sin Geslecht twölf Dusend verseegelt, vun Levi sin Geslecht twölf Dusend verseegelt, vun Isaschar sin Geslecht twölf Dusend verseegelt.
8. Vun Zebulon sin Geslecht twölf Dusend verseegelt, vun Joseph sin Geslecht twölf Dusend verseegelt, vun Benjamin sin Geslecht twölf Dusend verseegelt.
9. Darna seeg ik en grote Schar, de Nüms tellen kunn, ut alle Heiden, Völker un Spraken vör den Stohl stahn un vör dat Lamm, andahn mit witte Kleeder un Palmen in ehr Hann. Kap. 6, 11.
10. De schregen mit grote Stimm un sproken: Heil wes’ den, de up den Stohl sitten deiht un dat Lamm!
11. Un all de Engel stunnen um den Stohl un um de Öllsten un um de veer Deerder un fullen vör den Stohl up ehr Angesicht un beden GOtt an. Kap. 5, 11.
12. Un sproken: Amen, Lof un Ehr un Wiesheit un Dank un Pries un Kraft un Macht wes’ unsen GOtt, vun Ewigkeit to Ewigkeit. Amen! Kap. 5, 12.
13. Un een vun de Öllsten antwort un sprok to mi: Wokeen sünd düsse, de witte Kleeder an hebbt? Un wo sünd de her kamen?
14. Un ik sprok to em: HErr, Du weetst dat. Un he sprok to mi: Dat sünd düsse, de kamen sünd ut grote Bedröfnis un hebbt ehr Kleeder wuschen un hebbt ehr Kleeder hell makt in dat Lamm sin Blod. Joh. 21, 15. Ebr. 9, 14.
15. Darum sünd se vör GOtt Sin Stohl un deent Em Dag un Nacht in Sin Tempel. Un de up den Stohl sitten deiht, ward öwer se wahnen.
16. Se ward nich mehr hungern noch dösten, de Sünn ward ok nich up se falln, oder en anner Hitt. Jes. 49, 10. Ps. 121, 6.
17. Denn dat Lamm merrn in den Stohl ward se höden un na de lebendigen Waterborn henlerren, un GOtt ward alle Thranen vun ehr Ogen afwischen. Kap. 5, 6. Ps. 23, 2. 21, 4. Jes. 25, 8.
Dat 8. Kapitel.
1. Un as dat Lamm dat söbente Segel updä, war dat ganz still in den Himmel bi en half Stund. Jes. 14, 7. Hab. 2, 20.
2. Un ik seeg söben Engels, de vör GOtt treden un se warn söben Basunen geven.
3. Un en anner Engel keem un trä bi den Altar un harr en golden Rokfatt un em war veel Rokwark geven, dat he dat geven dä to alle Hilligen ehr Gebete up den golden Altar vör den Stohl. Kap. 5, 8.
4. Un de Rok vun dat Rökerwark vun de Hilligen ehr Gebet gung up vun den Engel sin Hand vör GOtt.
5. Un de Engel nehm dat Rokfatt un füll dat mit Füer vun den Altar un schüdd dat up de Eer. Un dar keemen Stimmen un Donner un Blitzen un Eerdbeven. Kap. 4, 5.
6. Un de söben Engel mit de söben Basunen harrn sik fardig makt to blasen.
7. Un de eerste Engel blas’. Un dar keem en Hagel un Füer mit Blod mengt, de full up de Eer. Un de drüdde Deel vun de Böm verbrenn, un all dat gröne Gras verbrenn.
8. Un de anner Engel blas’. Un dat weer, as wenn en groten Barg in Füer brenn un in de See fahr. Un de drüdde Deel vun de See war Blod.
9. Un de drüdde Deel vun de lebendigen Creaturn in de See storv un de drüdde Deel vun de Schep war tonicht makt.
10. Un de drüdde Engel blas’. Un en grote Steern full dal vun den Himmel; de brenn as en Fackel un full up den drüdden Deel vun de Waterström un öwer de Waterborns.
11. Un den Steern sin Nam is Wermuth, un dat drüdde Deel war Wermuth. Un veele Minschen storven vun de Waters, dat se so bitter warn weern.
12. Un de veerte Engel blas’. Un de drüdde Deel vun de Sünn, un de drüdde Deel vun de Maan un de drüdde Deel vun de Steerns war drapen, so dat ehr drüdde Deel düster war un de Dag den drüdden Deel nich schienen dä un de Nacht ebenso.
13. Un ik seeg hen un hör en Engel fleegen mitten dörch den Himmel un seggen mit grote Stimm: Wehe, wehe, wehe för de, de up de Eer wahnt för de annern Stimmen vun de Basunen vun de dree Engels, de noch blasen schüllt. Kap. 9, 12.
Dat 9. Kapitel.
1. Un de föfte Engel blas’. Un ik seeg en Steern fallen vun den Himmel up de Eer; un em war de Slötel geven to den Born vun den Afgrund.
2. Un he slot den Born vun den Afgrund up. Un en Rok steeg up ut den Born, as de Rok vun en groten Aven un de Sünn war düster makt un de Luft vun den Rok ut den Born.
3. Un ut den Rok keemen Heuschrecken up de Eer. Un se war Macht geven, as de Scorpionen up de Eer Macht hebbt.
4. Un dat war to se seggt, dat se dat Gras oder dat Gröne, oder de Böm up de Eer Nicks to nah dä’n, sonnern blot de Minschen, de GOtt Sin Seegel nich an ehr Vörkopp hebbt. Kap. 7, 3.
5. Un dat war se geven, dat se se nich dod maken, sonnern fief Monat quälen dä’n, un ehr Qual weer as en Qual vun en Scorpion, wenn he den Minschen stickt.
6. Un in desülvigen Dag’ ward de Minschen den Dod söken un nich finn’n, ward begehren to starven, un de Dod ward för se weg fleegen. Luk. 23, 30.
7. Un de Heuschrecken sünd as de Peer, de in den Krieg utrüst sünd, un up ehr Kopp hebbt se Kronen as vun Gold un ehr Angesicht süht ut, as en Minsch sin. Joel. 2, 4.
8. Un harrn Haar as Frunshaar un ehr Tähn weern as de Löwen ehr. Joel. 1, 6.
9. Un harrn Panzers as isern Panzers un dat Rasseln vun ehr Flunken as dat Rasseln an de Wagen mit veele Peer, de in den Krieg lopt.
10. Un harrn Steerten as de Scorpionen, un an ehr Steerten weern Stacheln, un ehr Macht weer, de Minschen fief Monat lang to schaden.
11. Un harrn öwer sik en König, en Engel ut den Afgrund, den sin Nam heet up Ebräisch Abaddon, un up Griechisch hett he den Nam Apollyon. v. 1.
12. Een Weh is öwer, nu kamt twee Weh mehr na de.
13. Un de sößte Engel blas’. Un ik hör en Stimm ut de veer Ecken vun den golden Altar vör GOtt,
14. De sprok to den sößten Engel, de de Basun harr: Mak de veer Engel los, de an den groten Waterstrom Euphrat fast bunn’n sünd.
15. Un de veer Engel warn los makt, de redig weern up en Stunn un up en Dag un up en Monat un up en Jahr, den drüdden Deel vun de Minschen dod to maken.
16. Un de Tall vun de Ritters weer veel Dusend mal Dusend, un ik hör ehr Tall.
17. Un in dat Gesicht seeg ik also de Peer un de darup sitten dä’n, dat se harrn fürige, geele un sweveliche Panzers, un de Peer ehr Köpp weern as de Löwen ehr un ut ehr Mul gung Füer un Rok un Swefel.
18. Vun düsse dree war de drüdde Deel vun de Minschen dod makt, vun dat Füer, vun de Rok, vun de Swefel, de ut ehr Mund gung.
19. Denn ehr Macht weer in ehr Mund un ehr Steerten seegen ut as Slangen un harrn Köpp un mit desülvigen dän se Schaden,
20. Un dar bleeven noch Lüd, de nich dod makt warn vun düsse Plagen, noch Buß dän för de Warke vun ehr Hann, dat se nich anbeden dä’n de Düvels un de golden, sülvern, isern, steenern un holten Götzen, de weder sehn, noch hörn, noch gahn könnt. Kap. 16, 11. 21. Ps. 106, 37. 115, 4. 135, 15.
21. De ok keen Buß dä’n för ehr Mord, Toverie, Horerie un Deeverie.
Dat 10. Kapitel.
1. Un ik seeg en annern starken Engel vun den Himmel dal kamen, de weer mit en Wolk antrocken un en Regenbagen up sin Kopp un sin Angesicht as de Sünn un sin Föt as de Füerpielers. Kap. 5, 2. 4, 3.
2. Un he harr in sin Hand en lütt Bok upsla’n, un he sett sin rechten Fot up de See un den linken up de Eer; Kap. 5, 1.
3. Un he schreeg mit grote Stimm, so as en Löw brülln deiht, un as he schreeg, sproken söben Dunner ehr Stimmen. Jer. 25, 30.
4. Un as de söben Dunner ehr Stimmen spraken harrn, wull ik se schrieven. Do hör ik en Stimm vun den Himmel to mi seggen: Verseegel wat de söben Dunners redt hebbt, desülvigen schriev nich. Dan. 8, 26. 12, 4. 9.
5. Un de Engel, de ik stahn seeg up de See un up de Eer, hev sin Hand up gen Himmel. 1. Mos. 14, 22.
6. Un swor bi den Lebendigen vun Ewigkeit to Ewigkeit, de den Himmel makt hett un wat darin is un de Eer un wat darin is un de See un wat darin is, dat vun nu af an keen Tied mehr sin schull. 5. Mos. 32, 40.
7. Sonnern in de Dag’ vun den söbenten Engel sin Stimm, wenn he de Basun blasen ward, schall vollendet warrn GOttes Geheemnis, as He Sine Knechte, de Propheten, verkündigt hett. Kap. 11, 15. 1. Cor. 15, 51.
8. Un ik hör en Stimm vun den Himmel awermals mit mi reden un seggen: Gah hen, nimm dat apen Bok vun den Engel sin Hand, de up de See un de Eer steiht. v. 2.
9. Un ik gung hen to den Engel un sprok to em: Gif mi dat lütte Bok. Un he sprok to mi: Nimm dat un sluk dat öwer, un dat ward di in den Buk kraueln, awer in din Mund ward dat söt wesen as Honnig. Ezech. 3, 1-3.
10. Un ik nehm dat lütte Bok vun den Engel sin Hand un slok dat öwer, un dat weer söt in min Mund un as ik dat eten harr, krauel mi dat in min Buk.
11. Un he sprok to mi: Du mußt awermals prophezien för de Völker un Heiden un Spraken un veele Königs.
Dat 11. Kapitel.
1. Un mi war en Rohr geven gliek en Stock un He sprok: Stah up un medt GOttes Tempel un den Altar un de darin anbeden.
2. Awer den Vörhof buten vör den Tempel smiet rut un medt dat nich, denn dat is de Heiden geven, un de hillige Stadt ward se dalperren twee un veertig Monat. Kap. 13, 5.
3. Un ik will min twee Tügen geven, dat se schüllt prophezien dusend twee hunnert un sößtig Dag’, mit Säck andahn. Kap. 12, 6. 14.
4. Düsse sünd de twee Ölböm un de twee Fackeln, de vör de Eer ehrn GOtt stahn doht. Zach. 4, 3. 11. 14.
5. Un wenn Jemand se beleidigen will, so geiht Füer ut ehrn Mund un vertehrt ehr Fiende, un wenn Jemand se beleidigen will, de mutt up düsse Art dod makt warrn.
6. Düsse hebbt Macht, den Himmel totosluten, so dat in de Dag’ vun ehr Prophezieung keen Regen kamen deiht, un hebbt Macht öwer dat Water, datsülvige in Blod to wandeln un de Eer mit allerhand Plag’ so oft se wüllt, to sla’n. 1. Kön. 17, 1. 2. Mos. 7, 19. 20.
7. Un wann se mit ehr Prophezieung to End sünd, ward dat Deerd, dat ut den Afgrund upstiegen deiht, mit se strieden, un ward se unnerkriegen un se dod maken. Kap. 13, 1. 13, 7.
8. Un ehr Lieknams ward liggen up de Strat vun de grote Stadt, de geistlich de Sodoma un Egypten heeten deiht, wo uns HErr krüzigt is. Kap. 18, 10. Luk. 13, 34.
9. Un weke vun de Völker un Geslechter un Spraken ward ehr Lieknams dree Dag’ un en halven sehn un ward nich tolaten, dat ehr Lieknams in de Kul leggt ward.
10. Un de up de Eer wahnen deiht, ward sik öwer se freuen un gut leven un sik enanner Geschenke maken, denn düsse twee Propheten quälten, de up de Eer wahnen dän. Kap. 8, 13.
11. Un na de dree un en halven Dag’ fohr Levensgeist vun GOtt in se un se stunnen wedder up ehr Föt un grote Angst keem öwer de, de se sehn dän. Luk. 7, 16.
12. Un se hörn en grote Stimm vun den Himmel to se seggen: Stiegt herup! Un se stegen rup in den Himmel in en Wolk un ehr Fiende seegen dat.
13. Un to desülvige Stund war en grot Eerdbeven, un de teinte Deel vun de Stadt full un söben dusend Minschen bleven dod bi düt Eerdbeven, un de annern warn bang un geven Ehr den Himmels-GOtt.
14. Dat anner Weh is öwer, süh, dat drüdde Weh kummt gliek.
15. Un de söbente Engel blas’. Un dar warn grote Stimmen in den Himmel, de sproken: De Welt ehr Rieke sünd unnerdahn warn unsen HErrn un Sin Christus un He ward regeern vun Ewigkeit to Ewigkeit. Dan. 2, 44. 7, 27.
16. Un de veerunveertig Öllsten, de vör GOtt up ehr Stohl sitten dän, fulln up ehr Angesicht un beden GOtt an. Kap. 4, 4. 10.
17. Un sproken: Wi dankt Di, allmächtige GOtt, de du büst un weerst un tokünftig büst, dat Du annahm hest Din grote Kraft un herrschen deihst;
18. Un de Heiden sünd tornig un Din Torn is kamen un de Tied, de Doden to richten un to geven Dine Knechte, de Propheten, un de Hilligen, un de, de Din Nam fürchten doht, de Lütten un de Groten ehrn Lohn; un to verdarven, de de Eer verdarvt hebbt. Kap. 6, 16. 17.
19. Un GOttes Tempel war updahn in den Himmel un de Arch vun Sin Testament war in Sin Tempel sehn, un dar keemen Blitz un Stimmen un Dunner un Eerdbeven un en grote Hagel. Kap. 15, 5.
Dat 12. Kapitel.
1. Un dar keem en grot Teken in den Himmel, en Wief mit de Sünn bekleedt, un de Maan unner ehr Föt, un up ehr Kopp en Kron vun twölf Steerns.
2. Un se weer swanger un schreeg un weer in Kindesnoth, un harr grote Qual to gebärn. Mich. 4, 10.
3. Un dar keem en anner Teken in den Himmel, un süh, en grote rode Drak, de harr söben Köpp un tein Hörner un up sin Kopp söben Kronen.
4. Un sin Steert trock den drüdden Deel vun de Steerns un smeet se up de Eer. Un de Drak trä vör dat Wief, de gebärn schull, up dat he dat Kind upfreten dä, wenn dat to Welt keem.
5. Un se broch en Söhn to Welt, en lütten Jung, de alle Heiden höden schull mit en isern Staff. Un ehr Kind war wegnahm to GOtt hen un Sin Stohl. Ps. 2, 9.
6. Un dat Wief flücht in de Wüstenie rin, wo se en Ort harr, vun GOtt för se redig holn, dat se dar ernährt war Dusend twee Hunnert un sößtig Dag. Matth. 2, 13. Offenb. 11, 3.
7. Un dar fung en Striet an in den Himmel; Michael un sin Engel streden mit den Draken un de Drak stredt un sin Engel, Dan. 10, 13. 21. 12, 1.
8. Un se siegten nich, ok weer ehr Stä in den Himmel nich mehr funn’n.
9. Un de grote Drak, de ol Slang, de Düvel un Satanas heten deiht, de de ganze Welt verföhrt, war rutsmeten, un war up de Eer smeten un sin Engel war ok darhen smeten. Luk. 10, 18. Joh. 12, 21. 1. Mos. 3, 1. 14.
10. Un ik hör en grote Stimm, de sprok in den Himmel: Nu is dat Heil un de Kraft un dat Riek GOtt Sin warn, un de Macht Christus Sin; denn unse Bröder ehr Ankläger is verstött, de se verklagt hett Dag un Nacht vör GOtt. Kap. 11, 15.
11. Un se sünd em öwer warn dörch dat Lamm Sin Blod un dat Wort vun ehr Tügnis, un hebbt ehr Leven nich leef hatt, bet an den Dod. Röm. 8, 37.
12. Darum freut ju, ji Himmel, un de darin wahnen doht. Weh öwer de, de up de Eer wahnt un up de See, denn de Düvel kummt to ju dal un is bannig vertörnt un weet, dat he nich heel veel Tied hett. Ps. 96, 11.
13. Un as de Drak sehn dä, dat he up de Eer dalstött weer, verfolg he dat Wief, de den lütten Jung gebarn harr. 1. Mos. 3, 15.
14. Un dat Wief war twee Flögels geven, as en groten Adler sin, dat se na de Wüstenie hen fleegen kunn, na den Ort, wo se ernährt war en Tied lang un twee Tieden un en halve Tied vör de Slang ehr Angesicht. Dan. 7, 25.
15. Un de Slang schot na dat Wief ut ehrn Mund en Water as en Strom, dat he se versupen dä.
16. Awer de Eer hulp dat Wief un se dä ehrn Mund up un verslok den Strom, den de Drak ut sin Mund scheeten dä.
17. Un de Drak war tornig öwer dat Wief un gung hen, mit de Öwrigen vun ehr Samen Stried antofangen, de GOttes Gebot holt un dat Tügnis vun JEsus Christus hebbt. Kap. 14, 12. 1. Joh. 5, 10.
18. Un ik trä an den Sand vun de See,
Dat 13. Kapitel.
1. Un seeg en Deerd ut de See stiegen, dat harr söben Köpp un tein Hörns un up sin Hörns tein Kronen, un up sin Köpp Namen vun Lästerungs. Kap. 17, 3. 9. Dan. 7, 7.
2. Un dat Deerd, dat ik seeg, weer as en Parder, un sin Föt as Barenföt un sin Mund as en Löw sin Mund. Un de Drak gev em sin Kraft un sin Stohl un grote Macht.
3. Un ik seeg een vun sin Köpp, as weer dat dödlich verwundt, un de dödliche Wund war heel un de ganze Eer wunner sik öwer dat Deerd, Kap. 17, 8.
4. Un beden den Drak an, de dat Deerd de Macht gev un beden dat Deerd an un sproken: Wokeen kann sik mit dat Deerd meten? Wokeen kann darmit Krieg föhrn?
5. Un en Mund war em geven to reden grote Saken un Lästerung un war em geven, dat dat mit em duern schull tweeunveertig Maande lang. Dan. 7, 8. 11. 11, 36. Offenb. 11, 2.
6. Un he dä sin Mund up to Lästerung gegen GOtt Sin Nam un Sin Hütt, de in den Himmel wahnen deiht.
7. Un war em geven mit de Hilligen to strieden un se unner to kriegen. Un em war geven Macht öwer alle Geslechter un Spraken un Heiden. Kap. 11, 7. Dan. 7, 21.
8. Un All, de up de Eer wahnen dän, beden em an, de ehr Nams nich schreven sünd in dat Levensbok vun dat Lamm, dat slacht is vun de Welt ehr Anfang. Kap. 8, 13. 12, 12. Phil. 4, 3.
9. Wokeen Ohrn hett, de hör to.
10. Wenn Een in dat Gefängnis föhrt, de ward in dat Gefängnis kamen, wenn Een mit dat Swerdt dod makt, de mutt mit dat Swerdt dod makt warrn. Hier is de Hilligen ehr Geduld un Glov. 1. Mos. 9, 6. Jes. 33, 1. Matth. 26, 52. Offenb. 14, 12.
11. Un ik seeg en anner Deerd vun de Eer upstiegen, dat harr twee Hörns, as dat Lamm un sprok as de Drak.
12. Un dat deiht Allns, wat dat anner vör em kann, un dat makt, dat de Eer un de darup wahnt, anbedt dat eerste Deerd, den sin dödliche Wund heel warn weer.
13. Un dä grote Teken, ok dat he Füer vun den Himmel falln leet vör de Minschen. Matth. 24, 24. 2. Thess. 2, 9.
14. Un verföhrt de, de up de Eer wahnt mit de Teken, de em geven sünd to dohn vör dat Deerd, un seggt to de, de up de Eer wahnt, dat se dat Deerd en Bild maken schüllt, dat de Wund vun dat Swerdt harr un lebendig warn weer. 5. Mos. 13, 1.
15. Un dat war em geven, dat he dat Deerd sin Bild den Geist gev, so dat den Deerd sin Bild reden dä; un dat dat maken dä, dat de nich den Deerd sin Bild anbeden dä’n, dod makt warn.
16. Un broch fardig, dat he all tosamen, Lütt un Grot, Riek un Arm, de Frien un Knechte, en Maalteken gev an ehr rechte Hand oder an ehr Vörkopp. Kap. 19, 20.
17. So dat Nüms kopen oder verkopen kann, wenn he nich dat Deerd sin Maalteken, oder sin Nam, oder de Tall vun sin Nam hett.
18. Hier is Wiesheit. Wokeen Verstand hett, de mag öwer dat Deerd sin Tall nadenken, un dat is en Minsch sin Tall, denn sin Tall is söß hunnert un söß un sößtig. Kap. 17, 9. 15, 2.
Dat 14. Kapitel.
1. Un ik seeg en Lamm stahn up den Barg Zion un mit em hunnert un veer un veertig Dusend, de harrn sin Vader sin Nam an ehr Vörkopp.
2. Un hör en Stimm vun den Himmel as vun en grot Water un as en Stimm vun en groten Dunner, un de Stimm, de ik hör, weer as vun de Harpenspeler, de up ehr Harpen spelen doht. Kap. 1, 15.
3. Un sungen en nie Leed vör den Stohl un vör de veer Deerder un de Öllsten, un Nüms kunn dat Leed lehrn, as blot de hunnert veer un veertig Dusend, de kofft sünd vun de Eer.
4. Düsse sünd de, de mit Fruens sik nich unrein makt hebbt, denn se sünd Jungfruen un folgt dat Lamm na, wo dat hengeiht. Düsse sünd kofft ut de Minschen to Eerstlings för GOtt un dat Lamm. Kap. 5, 9.
5. Un in ehrn Mund is nicks Falsches funn’, denn se sünd unsträflich vör GOtt Sin Stohl.
6. Un ik seeg en Engel flegen merrn dörch den Himmel, de harr en ewig Evangelium to verkündigen för de, de up de Eer sitt un wahnt, un för alle Heiden un Geslechter un Spraken un Völker.
7. Un sprok mit grote Stimm: Fürcht GOtt un gevt Em de Ehr, denn de Tied vun Sin Gericht is kamen, un bedt an den, de makt hett Himmel un Eer un de See un de Waterborns. 5. Mos. 32, 3. Apost. 14, 15.
8. Un en anner Engel folg na un sprok: Se is fulln, se is fulln, Babylon, de grote Stadt, denn se hett mit den Wien vun ehr Horerie alle Heiden to drinken geven.
9. Un de drüdde Engel folg düssen na un sprok mit grote Stimm: Wenn Jemand dat Deerd anbeden deiht un sin Bild un nimmt dat Maalteken an sin Vörkopp oder an sin Hand,
10. De ward vun den Wien vun GOtt Sin Torn drinken, de inschenkt is un unvermischt in den Kelch vun Sin Torn, un ward quält warrn mit Füer un Swefel vör de hilligen Engel un vör dat Lamm; Kap. 16, 19. Jes. 51, 22. 23. Jer. 25, 15. Ps. 60, 5. Offenb. 19, 20.
11. Un de Rok vun ehr Qual ward upstiegen vun Ewigkeit to Ewigkeit, un se hebbt keen Ruh Dag un Nacht, de dat Deerd anbedt hebbt un sin Bild, un wenn Jemand dat Maalteken vun sin Nam annahmen hett. Kap. 19, 3.
12. Hier is Geduld vun de Hilligen, hier sünd, de GOtt Sin Gebote un de Glov an JEsus holn doht. Kap. 13, 10. 12, 17.
13. Un ik hör en Stimm vun den Himmel to mi seggen: »Schriev: Selig sünd de Doden, de in den HErrn starven doht, vun nu an. Ja, de GEist sprickt, dat se ruhn doht vun ehr Arbeit, denn ehr Warke folgt se na.« Kap. 12, 10. Ebr. 4, 10.
14. Un ik seeg hen un süh, en witte Wolk un up de Wolk Een sitten, de weer as en Minschensöhn, de harr en golden Kron up sin Kopp un in sin Hand en scharpe Leeh. Kap. 1, 13. Ezech. 1, 26. Dan. 7, 13.
15. Un en anner Engel gung ut den Tempel un schreeg mit starke Stimm den an, de up de Wolk seet: Sla’ an mit din Leeh un aarn, denn de Tied to aarnen is kamen, denn de Aarn vun de Eer is drög warn. Matth. 13, 39.
16. Un de up de Wolk seet, slog mit sin Leeh an de Eer, un de Eer war afaarnt.
17. Un en anner Engel gung ut den Tempel in den Himmel, de harr ok en scharp Mess.
18. Un en anner Engel gung ut den Altar, de harr Macht öwer dat Füer un reep mit grot Geschrie to den, de dat scharpe Mess harr un sprok: Sla’ an mit dat scharpe Mess un snie de Druven af up de Eer, denn ehr Beern sünd riep. Joel. 3, 18.
19. Un de Engel slog an mit sin Mess an de Eer, un sned de Wiendruven vun de Eer, un smeet se in de grote Wienpress’ vun GOtt Sin Torn.
20. Un de Wienpress’ war buten vör de Stadt perrt un dat Blod leep vun de Wienpress’ bet an de Peer ehr Töm dörch dusend söß hunnert Stadien. Jes. 63, 3. Klagel. 1, 15.
Dat 15. Kapitel.
1. Un ik seeg en anner Teken in den Himmel, dat weer grot un wundersam: söben Engel, de harrn de letzten söben Plagen, denn mit desülvigen is GOtt Sin Torn to End. Kap. 22, 1. 3.
2. Un ik seeg wat as en See vun Glas mit Füer mengt un de den Sieg beholn harrn öwer dat Deerd un sin Bild un sin Maalteken un de Tall vun sin Nam, un se stunn’ an de See vun Glas un harrn GOtt Sin Harpen. Kap. 4, 6.
3. Un sungen dat Leed vun Moses, GOtt Sin Knecht, un dat Leed vun dat Lamm un sproken: Grot un wundersam sünd Din Wark’, HErr, allmächtige GOtt, gerecht un wahrhaftig sünd din Weg’, Du, de Hilligen ehr König. 2. Mos. 15, 1. 5. Mos. 32, 1.
4. Wokeen schall Di nich fürchten, HErr, un Din Nam priesen? Denn Du alleen büst hillig. Denn alle Heiden ward kamen un anbeden vör Di, denn Din Ordeels sünd apenbar warn. Jer. 10, 7.
5. Darna seeg ik hen un süh, dar war updahn de Tempel vun de Hütt vun dat Tügnis in den Himmel. Kap. 11, 19.
6. Un ut den Tempel gungen de söben Engel, de de söben Plagen harrn, andahn mit rein hell Linnen un um ehr Bost golden Görtels. Kap. 1, 13.
7. Un een vun de veer Deerder gev de söben Engel söben golden Schalen vull vun GOtt, de leven deiht vun Ewigkeit to Ewigkeit, Sin Torn.
8. Un de Tempel war vull vun Rok vun GOtt Sin Herrlichkeit un vun Sin Kraft; un Nüms kunn in den Tempel gahn, bet dat de söben Plagen vun de söben Engel to End weern. Jes. 6, 4.
Dat 16. Kapitel.
1. Un ik hör en grote Stimm ut den Tempel, de sprok to de söben Engel: Gaht hen un geet ut de Schalen mit GOtt Sin Torn öwer de Eer. _Kap. 15, 7._
2. Un de Eerste gung hen un got sin Schal ut up de Eer. Un do kregen de Minschen, de dat Maalteken vun dat Deerd harrn un sin Bild anbeden dän en bös arg Geswür. 2. Mos. 9, 10. 11.
3. Un de anner Engel got ut sin Schal in de See. Un dat war to Blod as vun en Doden, un all dat Leven storv in de See.
4. Un de drüdde Engel got ut sin Schal in de Waterström un in de Waterborns. Un se warn to Blod.
5. Un ik hör den Engel vun de Waters seggen: HErr, Du büst gerecht, de dar is un de dar weer un hillig, dat Du so ordelt hest; Ps. 119, 137.
6. Denn se hebbt dat Blod vun de Hilligen un de Propheten vergaten, un Blod hest Du se to drinken geven, denn se verdeent dat.
7. Un ik hör en annern Engel vun den Altar seggen: Ja, HErr, allmächtige GOtt, Din Gerichte sünd wahrhaftig un gerecht. Kap. 19, 2.
8. Un de veerte Engel got ut sin Schal in de Sünn un ward em geven, de Minschen heet to maken mit Füer.
9. Un de Minschen warn heet vun de grote Hitt un lästerten GOtt Sin Nam, de Macht hett öwer düsse Plagen, un dän keen Buß, Em de Ehr to geven. Kap. 13, 6. 9, 20. 21.
10. Un de föfte Engel got sin Schal ut up dat Deerd sin Stohl. Un sin Riek ward verdüstert un se beten ehr Tungen vör Wehdag’.
11. Un lästerten GOtt in den Himmel wegen ehr Wehdag’ un ehr Geswürn un dän keen Buß vör ehr Werk. Kap. 9, 20.
12. Un de sößte Engel got sin Schal up den groten Waterstrom Euphrat un dat Water drög up, up dat de Weg för de Königs vun de Sünn ehrn Upgang fardig war. Jes. 11, 15. 16.
13. Un ik seeg ut den Drak sin Mund un ut dat Deerd sin Mund un ut den falschen Propheten sin Mund dree unreine Geister gahn, de seegen ut as Poggen.
14. Un sünd Geister vun Düvels, de doht Teken un gaht ut to de Königs up de Eer un up den ganzen Weltkreis, se tosamen to haln för den Striet up GOtt den Allmächtigen Sin groten Dag. Kap. 13, 13. Matth. 24, 24. 2. Thess. 2, 9.
15. Süh, ik kam as en Deef. Selig is, de waken deiht un sin Kleeder fast hollt, dat he nich nakt to gahn brukt un man sin Schann sehn deiht. 1. Thess. 5, 2. 2. Cor. 5, 3.
16. Un he hett se tohop brocht up een Stä, de heet up Ebräisch Harmageddon.
17. Un de söbente Engel got ut sin Schal in de Luft. Un dar keem en Stimm vun den Himmel ut den Stohl, de sprok: Dat is geschehn.
18. Un dar keemen Stimmen un Dunners un Blitz un en grote Eerdbeven, so en as nich west is, siet Minschen up de Eer west sünd, so grot weer dat Eerdbeven. Kap. 4, 5.
19. Un ut de grote Stadt warn dree Deel un de Heiden ehr Städ’ fullen um. Un GOtt dach an Babylon, de grote, ehr den Kelch mit den Wien vun Sin grimmigen Torn to geven. Kap. 14, 10.
20. Un alle Inseln flüchten weg un keen Barg weer mehr to sehn. Kap. 6, 14.
21. Un en grote Hagel, centnerswar, full vun den Himmel up de Minschen, un de Minschen lästerten GOtt wegen de Plag vun den Hagel, denn Sin Plag is heel grot.
Dat 17. Kapitel.
1. Un dar keem een vun de söben Engel, de de söben Schalen harrn, rä’ mit mi un sprok to mi: Kumm, ik will di wiesen dat Ordeel öwer de grote Hor, de up veele Water sitten deiht;
2. Mit weke hort hebbt de Königs up de Eer un de up de Eer wahnen doht, un dun warn sünd vun de Wien vun ehr Horerie. Kap. 14, 8.
3. Un he broch mi in’n Geist in de Wüstenie. Un ik seeg dat Wief sitten up en scharlachroth Deerd, dat weer vull vun Namen vun Lästerung un harr söben Köpp un tein Hörns. Matth. 4, 1.
4. Un dat Wief weer antrocken mit Purpur un Scharlach un öwergüllt mit Gold un Edelsteen un Parlen un harr en golden Beker in de Hand, vull vun Gruel un Unreinheit vun ehr Horerie. Kap. 18, 16. Jer. 51, 7.
5. Un an ehr Steern schreven den Nam, dat Geheemnis, de grote Babylon, de Moder to de Horerie un alle Gruels up de Eer. 2. Thess. 2, 7. Offenb. 14, 8. 16, 19. 18, 2. 9. 16.
6. Un ik seeg dat Wief, drunken vun de Hilligen ehr Blod un vun JEsus Sin Tügen ehr Blod. Un ik verwunner mi heel, as ik se sehn dä. Kap. 18, 24.
7. Un de Engel sprok to mi: Warum verwunnerst du di? Ik will di seggen dat Geheemnis vun dat Wief un vun dat Deerd, dat se driggt un hett söben Köpp un tein Hörns.
8. Dat Deerd, wat Du sehn hest, is west, un is nich un ward wedderkamen ut den Afgrund un ward fahrn in de Verdammnis, un ward sik wunnern de up de Eer wahnt, (de ehr Namen nich schreven staht in dat Bok vun dat Leven vun de Welt ehrn Anfang,) wenn se seht dat Deerd, dat dat west is un nich is, obgliek dat doch is. Kap. 11, 7. 13, 3. Kap. 3, 5. 20, 12. 15. 22, 19. 2. Mos. 32, 32. Dan. 12, 1. Phil. 4, 3.
9. Un hier is de Sinn, de Wiesheit hett. De söben Köpp sünd söben Bargen, up de de Fru sitt, un sünd söben Königs. Kap. 13, 18. 13, 1.
10. Fief sünd fulln, un een is, un de anner is noch nich kamen; un wenn he kummt, mutt he en lütte Wiel blieven.
11. Un dat Deerd, dat west is un nich is, dat is de acht, un is vun de söben un fahrt in de Verdammnis.
12. Un de tein Hörns, de du sehn hest, dat sünd tein Königs, de dat Riek noch nich kregen hebbt, awer as Königs ward se en Tied lang Macht kriegen mit dat Deerd. Kap. 13, 1. Dan. 7, 20. 24.
13. Düsse hebbt een Meenung un ward ehr Kraft un Macht dat Deerd geven.
14. Düsse ward strieden mit dat Lamm, un dat Lamm ward se unnerkriegen, denn dat is en Herr öwer alle Herren, un en König öwer alle Königs, un mit Em de Beropnen, un de Utwählten, un de Glövigen.
15. Un he sprok to mi: De Water, de du sehn hest, wo de Hor sitt, sünd Völker, un Schaaren, un Heiden un Spraken. Jes. 8, 7. Jer. 47, 2.
16. Un de tein Hörns, de du sehn hest up dat Deerd, de ward de Hor hassen un ward se wüst maken un nakt, un ward ehr Fleesch eten un ward se mit Füer verbrenn’. Kap. 18, 18.
17. Denn GOtt hett se dat in ehr Hart geven, to dohn na Sin Sinn, un na een un densülvigen Sinn to dohn un to geven ehr Riek an dat Deerd, bet dat GOtt Sin Wör’ vullbrocht sünd.
18. Un dat Wief, dat du sehn hest, is de grote Stadt, de de Herrschaft hett öwer de Königs up de Eer.
Dat 18. Kapitel.
1. Un darna seeg ik en annern Engel dal vun den Himmel fahrn, de harr en grote Macht, un de Eer war hell vun sin Klarheit;
2. Un schreeg ut Macht mit grote Stimm, un sprok: Se is fulln, se is fulln, Babylon, de grote, un en Hüsung för de Düvels warn un en Gefängnis för alle unreine Geister un verhaßte Vageln. Kap. 14, 8. Jes. 21, 9. Jer. 51, 8. Jes. 13, 21. 34, 11. 13. Jer. 50, 3. 39, 40.
3. Denn vun den Wien vun ehr schändliche Horerie hebbt alle Heiden drunken, un de Königs up de Eer hebbt mit ehr Horerie dreven, un ehr Koplüd sünd riek warn vun ehr grote Wollust. Jer. 51, 7. Neh. 3, 4.
4. Un ik hör en anner Stimm vun den Himmel, de sprok: Gaht rut vun ehr min Volk, dat ji nich Deel hebbt an ehr Sünden, up dat ji nich wat vun ehr Plagen afkriegt. Jes. 48, 20. 52, 11. Jer. 50, 8. 51, 6. 45.
5. Denn ehr Sünden reckt bet an den Himmel un GOtt denkt an ehr ungerechte Daht.
6. Betalt ehr, as se ju betalt hett un doht dat duppelt na ehr Warke, un mit den Kelch, womit se ju inschenkt hett, schenkt ehr duppelt in. 4. Mos. 25, 17. Jer. 50, 15. 29.
7. So veel as se sik sülvst hoch makt hett un üppig levt hett, so veel Qual un Leed schenkt ehr in. Denn se sprickt in ehr Harten: Ik sitt un bün en Königin un warr keen Wetfru wesen un bruk keen Truer to drägen. Jer. 50, 29. Jes. 47, 7. 8.
8. Darum ward ehr Plagen up Een Dag kamen: Dod, Truer un Hunger, mit Füer ward se verbrennt warrn. Denn stark is GOtt de HErr, de se richten ward. Jes. 47, 9. Jer. 50, 31. Offenb. 17, 16.
9. Un de Königs up de Eer ward öwer ehr weenen un klagen, de mit ehr hort un üppig levt hebbt, wenn se den Rok vun ehrn Brand sehn ward. Kap. 2, 22. 17, 2.
10. Un ward vun wieden stahn ut Furcht vör ehr Qual un spreken: Weh, weh, de grote Stadt Babylon, de starke Stadt! Up een Stund is din Gericht kamen. Kap. 14, 8. Jes. 21, 9. Jer. 51, 18.
11. Un de Koplüd up de Eer ward weenen un trurig wesen bi sik sülvst, dat Nüms ehr Waar mehr kopen will, Ezech. 27, 36.
12. De Waar vun Gold un Sülver un Edelsteen un de Parlen un de Sied un Purpur un Scharlach un allerhand Thujaholt un allerhand Gefäß vun Elfenbeen, un allerhand Saken vun köstlich Holt un vun Erz un vun Isen un vun Marmor, Ezech. 27, 12. 13. 22.
13. Un Kaneel, un Rökerwark un Salven un Wiehrok, un Wien un Öl un Fienmehl un Weeten un Veh un Schap un Peer un Wagen un Liever un Seelen vun Minschen.
14. Un dat Obst, an dat din Seel ehr Lust harr, is vun di weken, un Allns, wat vullkamen un herrlich is, is vun di weken, un du warrst all dat nich mehr finn’.
15. De Koplüd vun son Waar, de vun ehr riek warn sünd, ward vun wieden stahn ut Furcht vör ehr Qual, weenen un klagen. Jes. 50, 13. 46.
16. Un seggen: Weh, weh öwer de grote Stadt, de bekledt weer mit Sied un Purpur un Scharlach, un öwergoldt weer mit Gold un Edelsteen un Parlen.
17. Denn in een Stund is all de Riekdom tonicht makt. Un alle Stüerlüd un alle Matrosen un Schippslüd un de up de See arbeidt, stunn’ vun wieden. Jes. 23, 14. Ezech. 27, 27.
18. Un schreegen, as se den Rok vun ehr Brand sehn dän un sproken: Wokeen kann sik mit de grote Stadt verglieken? Jes. 34, 10.
19. Un se lä’n Eer up ehr Köpp un schreegen, weenten un klagten, un sproken: Weh, weh, de grote Stadt, in weke riek warn sünd Alle, de Scheep up de See harrn, vun ehr Waar. Denn in een Stund is se tonicht makt. Jos. 7, 6. Hiob. 2, 12.
20. Freu di öwer se, Himmel, un ji hillige Apostels un Propheten, denn GOtt hett ju Ordel an ehr richt. Jes. 44, 23. 49, 13. Jer. 51, 48.
21. Un en starker Engel nehm en groten Steen as en Möhlsteen up, smeet em in de See un sprok: So ward mit en Wurf de grote Stadt Babylon hensmeten un nich mehr funn’ warrn. Jer. 51, 63. 64.
22. Un de Sängers, de Saitenspelers, de Flötenspelers un Basunblasers ehr Stimm schall nich mehr in di hört warrn, un keen Handwarksmann vun irgend en Handwark schall mehr in di funn’ warrn un de Stimm vun de Möhl schall nich mehr in di hört warrn; Jes. 24, 8. Ezech. 26, 13.
23. Un dat Licht vun de Lücht schall nich mehr in di schienen, un den Brüdigam un de Brut ehr Stimm schall nich mehr in di hört warrn, denn din Koplüd weern Fürsten up de Eer, denn dörch din Toverie sünd verirrt warn alle Heiden. Jer. 7, 34. 16, 9. 25, 10. Jes. 23, 8.
24. Un de Propheten un de Hilligen ehr Blod is in ehr funn’ warn, un all de ehr, de up de Eer umbrocht sünd. Kap. 17, 6. Matth. 23, 35. 37.
Dat 19. Kapitel.
1. Darna hör ik en Stimm vun grote Schaaren in den Himmel, de sproken: Hallelujah! Heil un Pries, Ehr un Kraft för GOtt, unsen HErrn! _Kap. 11, 15._
2. Denn wahrhaftig un gerecht sünd Sin Gerichte, dat He de grote Hor verordelt hett, weke de Eer mit ehr Horerie verdarvt un hett Sin Knechte ehr Blod vun ehr Hand förrert. Kap. 16, 7. Jer. 51, 25. Ps. 9, 13. Joel. 3, 26.
3. Un sproken tom tweten Mal: Hallelujah! Un de Rok geiht up ewiglich. Jes. 34, 10.
4. Un de veer un twintig Öllsten un de veer Deerder fulln dal un beden GOtt an, de up den Stohl sitten dä un sproken: Amen, Hallelujah! Ps. 106, 48.
5. Un en Stimm keem vun den Stohl: Lavt unsen GOtt, all Sine Knechte un de Em fürcht, beide, Lütte un Grote.
6. Un ik hör de Stimm vun en grote Schaar, as weer dat de Stimm vun grote Waters, un de Stimm vun starken Dunner, de sproken: Hallelujah! Denn de allmächtige GOtt hett dat Riek innahmen. Kap. 11, 15.
7. Lat uns freuen un fröhlich sien un Em de Ehr geven, denn dat Lamm Sin Hochtied is kamen un Sin Brut hett sik redig makt. Ps. 118, 24. Matth. 22, 2. 25, 10.
8. Un dat war ehr geven, sik to kleden mit reine un schöne Sied (De Sied awer is de Hilligen ehr Gerechtigkeit) Ps. 45, 14. 15.
9. Un he sprok to mi: Schriev: Selig sünd, de to dat Lamm Sin Abendmahl beropen sünd. Un he sprok to mi: Düt sünd wahrhaftige Wör vun GOtt. Luk. 14, 16.
10. Un ik full dal vör sin Föt, em antobeden. Un he sprok: Süh to, doh dat nich, ik bün din Mitknecht un Een vun din Bröder un vun de, de dat Tügnis vun JEsus hebbt. GOtt schast du anbeden! (Dat Tügnis vun JEsus awer is de Geist vun de Prophezieung). Apost. 10, 25. 26.
11. Un ik seeg den Himmel upmakt, un süh, en witt Perd, un de darup sitten dä, de heet tru un wahrhaftig un richt un stritt mit Gerechtigkeit. Kap. 6, 2.
12. Un Sin Ogen sünd as en Füerflamm un up Sin Kopp veele Kronen un harr en Nam schreven, den Nüms weten dä, as He sülvst. Kap. 1, 14.
13. Un harr en Kleed an, dat weer mit Blod besprengt, un Sin Nam is GOttes Wort. 1. Mos. 49, 11. Jes. 63, 1. Joh. 1, 1.
14. Un dat Heer in den Himmel folg Em na up witte Peer, kleedt mit witte, reine Sied an. Kap. 4, 4.
15. Un ut Sin Mund gung en scharp Swerdt, dat He darmit de Heiden slog, un He ward se regeern mit den isern Staff. Un He perrt de Wienpress’ mit den Wien vun den allmächtigen GOtt Sin grimmigen Torn. Ps. 2, 9. Jes. 63, 3.
16. Un hett en Nam schreven up Sin Kleed un up Sin Hüft, de heet: En König öwer alle Königs un en HErr öwer alle Herren! Kap. 17, 14. 1. Tim. 6, 15.
17. Un ik seeg en Engel in de Sünn stahn un he schreeg mit grote Stimm, un sprok to all de Vageln, de unner den Himmel fleegen doht: Kamt un versammelt ju to den groten GOtt Sin Abendmahl, Ezech. 39, 4. 17.
18. Dat ji eten schüllt dat Fleesch vun de Königs un de Hauptlüd un dat Fleesch vun de Starken, un vun de Peer un vun de, de darup sitten doht, un dat Fleesch vun alle Frie un Knechte un vun de Lütten un vun de Groten. Jes. 49, 26.
19. Un ik seeg dat Deerd un de Königs up de Eer un ehr Heere versammelt, Striet to holn mit den, de up dat Peerd sitten dä un mit Sin Heer.
20. Un dat Deerd war grepen un mit em de falsche Prophet, de de Teken vör em dä, dörch weke he verföhrn dä, de dat Deerd sin Maalteken nehmen un de dat Deerd sin Bild anbeden: lebendig warn de beiden in den fürigen Pohl smeten, de mit Swefel brenn. Kap. 13, 1. 5. 20, 10. Jes. 30, 33. Dan. 7, 11. 26.
21. Un de Annern warn dod makt mit dat Swerdt vun den, de up dat Peerd sitten dä, dat ut Sin Mund gung un all de Vageln warn satt vun ehr Fleesch.
Dat 20. Kapitel.
1. Un ik seeg en Engel vun den Himmel fahrn, de harr den Slötel to den Afgrund un en grote Ked in Sin Hand, Kap. 1, 18.
2. Un he grep de Drak, de ol Slang, weke is de Düvel un de Satan un bunn em dusend Jahr, Kap. 12, 9.
3. Un smeet em in den Afgrund, un slot em in, un sett sin Seegel darup, dat he nich mehr verföhrn schull de Heiden, bet dat dusend Jahr hen weern, un darna mutt he los warrn en korte Tied.
4. Un ik seeg Stöhl, un se setten sik darup, un se war geven dat Gericht; un de Seelen vun de, de de Kopp afsla’n weer wegen dat Tügnis vun JEsus un wegen dat Wort vun GOtt, un de nich anbedt harrn dat Deerd noch sin Bild un nich nahmen harrn sin Maalteken an ehr Vörkopp un up ehr Hand; düsse levten un regeerten mit Christus dusend Jahr. Dan. 7, 9. 22. 27. Matth. 19, 28.
5. De annern Doden awer warn nich wedder lebendig, bet dat dusend Jahr vörbi weern. Düt is de eerste Uperstahung. Jes. 26, 14.
6. Selig is de un hillig, de Deel hett an de eerste Uperstahung, öwer de hett de anner Dod keen Macht, sonnern se ward GOtt un Christus Sin Presters wesen un mit Em regeern dusend Jahr. Kap. 5, 10.
7. Un wenn dusend Jahr vörbi sünd, ward de Satan los kamen ut sin Gefängnis.
8. Un ward utgahn to verföhrn de Heiden in de Eer ehr veer Ecken, den Gog un Magog, um se tosamen to bringen to Striet, un ehr Tall is as de Sand an de See. Ezech. 38, 2. 1. Makk. 11, 1.
9. Un se trocken herup öwer de platte Eer un umringten de Hilligen ehr Heerlager un de leeve Stadt. Un do full dat Füer vun GOtt ut den Himmel un vertehr se. Ezech. 38, 22. 39, 6.
10. Un de Düvel, de se verföhrn dä, war smeten in den fürigen Pohl un Swefel, wo dat Deerd un de falsche Prophet weer, un war pienigt Dag un Nacht, vun Ewigkeit to Ewigkeit. Kap. 19, 20. 14, 10. 11.
11. Un ik seeg en groten witten Stohl un den, de darup sitten dä, vör den sin Angesicht flüch de Himmel un de Eer un ehr war keen Stell laten.
12. Un ik seeg de Doden, lütte un grote, vör GOtt stahn: un de Böker warn upmakt un en anner Bok war upsla’n, wat dat Bok vun dat Leven is. Un de Doden warn richt na dat, wat in de Böker schreven weer, un na de Warke. Kap. 3, 5. Phil. 4, 3.
13. Un de See gev de Doden, de darin weern, un de Dod un dat Dodenriek gev de Doden, de darin weern, un se warn richt, Jedereen na sin Warke. Jes. 26, 19.
14. Un de Dod un dat Dodenriek warn in den fürigen Pohl smeten. Dat is de anner Dod. Kap. 6, 8. 1. Cor. 15, 26. 54. 55.
15. Un wenn Een funn’ war, de in dat Bok vun dat Leven nich anschreven weer, de war in den fürigen Pohl smeten. Matth. 25, 41.
Dat 21. Kapitel.
1. Un ik seeg en nien Himmel un en nie Eer. Denn de eerste Himmel un de eerste Eer vergung, un de See is nich mehr. Jes. 65, 17. 66, 22. 2. Pet. 3, 13.
2. Un ik, Johannes, seeg de hillige Stadt, dat nie Jerusalem, vun GOtt ut den Himmel dal fahrn, torecht makt as en Brut, de sik för ehrn Mann smückt. Gal. 4, 26.
3. Un hör en Stimm vun den Stohl, de sprok: Seht dar, en Hütt för GOtt bi de Minschen, un He ward bi se wahnen un se ward Sin Volk wesen, un He Sülvst, GOtt, mit se ward ehr GOtt wesen; 2. Cor. 6, 16. Ezech. 37, 27.
4. Un GOtt ward afwischen alle Thranen vun ehr Ogen, un dar ward keen Dod mehr wesen, noch Truer, noch Geschrigg, noch Wehdag’ ward mehr wesen, denn dat Eerste is vörbi. Kap. 7, 17. Jes. 35, 10.
5. Un de up den Stohl sitten dä, sprok: Süh, ik mak Allns nie. Un He sprickt to mi: Schriev, denn düsse Wör’ sünd wahrhaftig un gewiß. Kap. 4, 2. 9. 5, 1.
6. Un He sprok to mi: Nu is dat fardig. Ik bün dat A un dat O, de Anfang un dat End. Ik will den Döstigen vun den Born mit lebendig Water umsunst geven. Kap. 1, 8. Joh. 4, 14.
7. Wokeen öwerwinnen deiht, de ward dat Allns arven, un ik warr sin GOtt wesen, un he ward min Söhn sien. Kap. 2, 26. 28. Zach. 8, 8. Ebr. 8, 10.
8. De Verzagten awer, un de Unglövigen un de Gruligen un de Dodslägers un de Horers un de Toverers, un de Afgöttischen un alle Lögners ehr Deel ward sien in den Pohl, de mit Füer un Swefel brennen deiht: un düt is de anner Dod. Kap. 22, 15.
9. Un een vun de söben Engels, de, weke de söben Schalen mit de letzten söben Plagen heeln, keem to mi hen, un rä’ mit mi un sprok: Kumm, ik will di dat Wief wiesen, dat Lamm Sin Brut. Kap. 15, 1. 6. 7. 19, 7.
10. Un föhr mi in’n Geist hen up en groten un hogen Barg un wies’ mi de grote Stadt, dat hillige Jerusalem, as se dal fohr ut den Himmel vun GOtt. Ezech. 40, 2.
11. Un harr de Herrlichkeit vun GOtt un ehr Licht weer as de alleredelste Steen, en hellen Jaspis; Ezech. 48, 35.
12. Un harr grote un hoge Muern un harr twölf Dohrn, un up de Dohrn twölf Engels un Namen schreven, weke sünd de twölf Geslechter vun de Kinner Israel. Ezech. 48, 31.
13. Vun Osten dree Dohrn, vun Norden dree Dohrn, vun Süden dree Dohrn, vun Westen dree Dohrn.
14. Un de Muer vun de Stadt harr twölf Fundaments un in desülvigen de Namen vun dat Lamm Sin twölf Apostels. Eph. 2, 20.
15. Un de mit mi rä’, harr en golden Rohr, dat he de Stadt utmeten schull, un ehr Dohrn un Muern. Ezech. 40, 3.
16. Un de Stadt liggt in en Veereck un is ebenso lang as breet. Un he meet mit dat Rohr up twölf dusend Stadien. De Läng un de Breed un de Hög vun de Stadt sünd all gliek.
17. Un he meet ehr Muern, hunnert un veer un veertig Elen, na dat Maat vun en Minschen, dat de Engel harr.
18. Un ehr Muern weern vun Jaspis bu’t, un de Stadt vun rein Gold, dat rein Glas ähnlich weer.
19. Un de Fundaments vun de Muern un de Stadt weern mit allerhand Edelsteen smückt, dat eerste Fundament weer en Jaspis, dat anner en Sapphir, dat drüdde en Chalcedon, dat veerte en Smaragd, 2. Mos. 28, 17. Jes. 54, 11. 12.
20. Dat föfte en Sardonyx, dat sößte en Sardis, dat söbente en Chrysolith, dat achte en Beryll, dat negente en Topas, dat teinte en Chrysopras, dat ölfte en Hyacinth, dat twölfte en Amethyst.
21. Un de twölf Dohrn weern twölf Parlen, un jede Dohr weer vun een Parl; un de Straten in de Stadt weern luter Gold, so klar as en dörchsichtig Glas. Kap. 22, 2.
22. Un ik seeg keen Tempel dar, denn de HErr, de allmächtige GOtt, is ehr Tempel, un dat Lamm.
23. Un de Stadt brukt keen Sünn noch Maan, dat se in ehr schienen doht, denn GOtt Sin Herrlichkeit makt se hell un ehr Licht is dat Lamm. Kap. 22, 5. Jes. 60, 19.
24. Un de Heiden, de selig ward, wandelt in datsülvige Licht. Un de Königs up de Eer ward ehr Herrlichkeit in de Stadt bringen. Jes. 60, 3. 5.
25. Un ehr Dohrn ward nich toslaten bi Dag, denn dar ward keen Nacht wesen. Jes. 60, 11. 20. Offenb. 22, 5.
26. Un de Heiden ehr Herrlichkeit un Ehr ward na ehr rin brocht warrn.
27. Un nicks Gemeenes, un wat Gruel un Lögen deiht ward ingahn, sonnern de anschreven sünd in dat Lamm Sin Levensbok. Phil. 4, 3.
Dat 22. Kapitel.
1. Un he wies’ mi en klaren Strom vun lebendig Water, de gung ut vun GOtt un dat Lamm ehrn Stohl. Ezech. 47, 1. 12. Zach. 14, 8.
2. Merrn up ehr Strat un up beide Sieden vun den Strom stunn de Levensbom, de harr twölferlei Frücht un broch sin Frücht alle Monat, un de Bläder vun den Bom deenten to de Heiden ehr Gesundheit. Kap. 21, 21.
3. Un dar ward nicks Verbanntes mehr wesen, un GOtt un dat Lamm ehr Stohl ward darin wesen, un Sin Knechte ward Em deenen, Zach. 14, 11.
4. Un Sin Angesicht sehn; un Sin Nam ward an ehr Vörköpp wesen. Ps. 17, 15.
5. Un dar ward keen Nacht wesen un keen Lücht oder dat Licht vun de Sünn ward nödig wesen, denn GOtt, de HErr, ward se hell maken, un se ward regeern vun Ewigkeit to Ewigkeit. Kap. 21, 25. Ps. 36, 10.
6. Un he sprok to mi: Düsse Wör’ sünd gewiß un wahrhaftig. Un GOtt, de hilligen Propheten ehr HErr, hett Sin Engel schickt, Sin Knecht sehn to laten, wat bald geschehn mutt.
7. Süh, ik kam bald. Selig is, de holn deiht de Wör’ vun de Prophezieung in düt Bok. Kap. 3, 11. 1, 3.
8. Un ik, Johannes, bün dat, de all düt sehn un hört hett. Un as ik dat hört un sehn, full ik dal, antobeden to den Engel sin Föt, de mi all dat sehn leet. Kap. 19, 10.
9. Un he sprok to mi: Süh to, doh dat nich, denn ik bün din Mitknecht un een vun din Bröder, de Propheten, un vun de, de de Wör’ in düt Bok holn doht. Du schast GOtt anbeden! Matth. 4, 10.
10. Un he sprickt to mi: Du schast de Prophezieung ehr Wör’ in düt Bok nich toseegeln, denn de Tied is neeg bi. Dan. 8, 26. 12, 4. Phil. 4, 5. Offenb. 1, 3.
11. Wokeen bös is, lat den bös blieven, un wokeen unrein is, lat den unrein blieven, awer wokeen fromm is, lat den fromm blieven un wokeen hillig is, lat den hillig blieven. 2. Tim. 3, 13.
12. Un süh, ik kam bald, un min Lohn mit mi, Jedereen to geven, so as sin Warke sünd. v. 7. Kap. 3, 11. Röm. 2, 6.
13. Ik bün dat A un dat O, de Anfang un dat End, de Eerste un de Letzte. Jes. 41, 4. 44, 6. 48, 12. Offenb. 1, 8. 11. 2, 8. 21, 6.
14. Selig sünd, de Sin Gebote holt, up dat se eten künnt vun den Levensbom un dörch de Dohrn in de Stadt ringahn.
15. Denn buten sünd de Hunn’ un de Toverer, un de Horer, un de Dodsläger, un de Afgöttischen, un All, de Lögen leef hebbt un se doht. Kap. 21, 8. 1. Cor. 6, 10.
16. Ik, JEsus, hef min Engel schickt, ju all düt to tügen för de Gemeenen. Ik bün de Wuttel vun David sin Geslecht, de helle Morgensteern. Kap. 1, 1. 2. Jes. 11, 10. Röm. 15, 12. Offenb. 5, 5. 2. Pet. 1, 19.
17. Un de GEist un de Brut sprekt: Kumm! Un wokeen dat hört, de schall spreken: Kumm! Un wokeen döstig is, de schall kamen un wokeen dat will, de kann dat Levenswater umsunst nehmen. Kap. 21, 6. Jes. 55, 1. Joh. 7, 37.
18. Ik betüg awer vör All, de de Prophezieung ehr Wör’ in düt Bok hört: Wenn Jemand wat hento sett, den ward GOtt up em leggen de Plagen, de in düt Bok schreven staht.
19. Un wenn Jemand darvun nimmt vun de Prophezieung ehr Wör’ in düt Bok, den ward GOtt afnehmen sin Deel vun dat Levensbok un vun de hillige Stadt un vun dat, wat in düt Bok schreven steiht. 5. Mos. 4, 2. 12, 32. Phil. 4, 3.
20. De, all düt tügt, sprickt: Ja, Ik kam bald! Amen. Ja, kumm, HErr JEsus! Kap. 1, 7.
21. Unsen HErrn JEsus Christus Sin Gnad wes’ mit ju All! Amen.
De Psalmen na de plattdütsche Öwersettung vun Dr. Johann Bugenhagen.
Kropp. Verlag vun de Bokhandlung »Eben-Ezer.« 1885.
Bokdruckerie »Eben-Ezer« in Kropp.
Dat Psalmbok vun David.
De 1. Psalm.
1. Glückselig is de Mann, de nich wandeln deiht in de Gottlosen ehren Rat, noch geiht up de Sünder ehren Weg, noch dar sitt, wo de Spötters sitten doht. Ps. 119, 1. 128, 1. Jer. 15, 17.
2. Sonnern de Lust hett to den HErrn Sin Gesetz un öwer Sin Gesetz Dag un Nacht nadenken deiht. Ps. 112, 1. 5. Mos. 6, 7.
3. De is as en Bom, plantet an de Waterbeken, de sin Frucht bringen deiht to sin Tied un sin Bläder verwelkt nich, un wat he maken deiht, dat glückt em. Jer. 17, 8.
4. Awer so sünd de Gottlosen nich, sonnern as Kaff, de de Wind wegweihn deiht. Ps. 35, 5. Jes. 29, 5. Zeph. 2, 2.
5. Darum bestaht de Gottlosen nich in dat Gericht, noch de Sünder in de Gerechten ehr Gemeen.
6. Denn de HErr kennt de Gerechten ehr Weg, awer de Gottlosen ehr Weg vergeiht. Hiob. 23, 10.
De 2. Psalm.
1. Warum tovt de Heiden? un de Lüd redt so vergevens. Ps. 22, 7. 13. Apost. 4, 25.
2. De Könige in dat Land sett sik up un de Fürsten beradt sik mit enanner gegen den HErrn un Sinen Gesalvten. Ps. 48, 5. 31, 14.
3. Lat uns entwei rieten ehr Bann un vun uns smieten ehr Tögels.
4. Awer de in den Himmel wahnen deiht, lacht öwer se un de HErr spottet öwer se.
5. He ward ins mit se reden in Sin Torn un mit Sin Grimmigkeit ward He se schrecken.
6. Awer ik hef min König insett up minen hilligen Barg Zion. Spr. 8, 23.
7. Ik will vertelln vun en Ratschluß Jehovas. De HErr hett to mi seggt: Du büst Min Söhn, hüt hef Ik di tügt. Apost. 13, 33. Ebr. 1, 5. 5, 5.
8. Förrer vun Mi, so will Ik di de Heiden to en Arv geven un dat End vun de Welt to en Egendom. Ps. 16, 6. 82, 8.
9. Du schast se mit en isern Scepter entweislagen, as Pött schast du se entwei smieten. Jes. 11, 4. Offenb. 2, 27. Ps. 18, 39.
10. So lat jug nu unnerwiesen, ji Könige, un lat jug tüchtigen, ji Richter up de Eer. Weish. 6, 2.
11. Deent den HErrn mit Furcht un freut jug mit Bewern! Phil. 2, 12.
12. Küßt den Söhn, dat He nich vertörnt ward un ji umkamen doht up den Weg, denn Sin Torn ward bald anbrennen. Awer glückselig sünd alle, de Em vertruen doht. 5. Mos. 18, 15. 19.
De 3. Psalm.
1. En Psalm David’s, as he vör sin Söhn Absalon flüchten dä.
2. Ach, HErr, wi sünd mine Fiende so veel un wo veel sett sik gegen mi up! Ps. 25, 19.
3. Veele seggt vun min Seel: Se hett keen Hölp bi GOtt. Sela.
4. Awer Du, HErr, büst en Schild vör mi un de mi to Ehren setten un minen Kopp uprichten deiht.
5. Mit min Stimm rop ik den HErrn an, so erhört He mi vun Sinen hilligen Barg. Sela.
6. Ik ligg un schlap un wak up, denn de HErr stütt mi. Ps. 4, 9.
7. Ik bün nich bang vör veele Dusende, de sik umher gegen mi lagert. Ps. 27, 3.
8. Up, HErr, un rett mi, min GOtt! denn Du sleihst all mine Fiende up de Backen un brickst twei de Gottlosen ehr Tähn.
9. Bi den HErrn find man Hölp! Din Segen is öwer Din Volk. Sela. Ps. 74, 12. Jes. 43, 11.
De 4. Psalm.
1. En Psalm David’s, vörtosingen mit Harfenspill.
2. Erhör mi, wenn ik ropen doh, GOtt vun min Gerechtigkeit, de Du mi trösten deihst in Angst, wes’ mi gnädig un erhör min Gebet!
3. Ji Minschen Söhns, wo lang schall min Ehr schändt warrn? Wat hebbt ji dat Eitle so leef un de Lögen so geern! Sela. Joh. 8, 49.
4. Erkennt doch, dat de HErr Sine Hilligen wunderbar föhrt. De HErr hört, wenn ik Em anropen doh. Ps. 6, 10.
5. Bewert, awer sündigt nich. Sprekt mit jug Hart up jug Lager un west still. Sela. Eph. 4, 26.
6. Opfert Gerechtigkeit un vertrut up den HErrn. Ps. 62, 9.
7. Veele seggt: Wer ward uns Gudes dohn? Awer, HErr, erhev över uns dat Licht vun Din Antlitz. Sir. 13, 29. 4. Mos. 2, 26.
8. Du makst min Hart vergnögt, mehr as wenn de annern veel Korn un Wien hebbt.
9. Ik ligg un schlap ganz mit Freden, denn Du alleen, HErr, helpst mi, dat ik seker wahnen doh. 3. Mos. 26, 6.
De 5. Psalm.
1. En Psalm David’s, vörtosingen to de Fleuten.
2. HErr, höre min Wör’, mark up min Süfzen. Ps. 4, 2. 17, 1.
3. Vernimm min Schrien, min König un min GOtt, denn ik will to Di beden. Ps. 84, 4.
4. HErr, in de Fröh hör min Stimm, in de Fröh will ik mi to Di schicken un upmarken. Weish. 16, 28.
5. Denn Du büst nich en GOtt, den gottlos Wesen gefallen deiht, wer bös is, de blift nich vör Di.
6. De Ruhmredigen bestaht nich vör Din Ogen, Du büst en Fiend vun alle, de öwel doht. Matth. 7, 23.
7. Du bringst de Lögners um; de HErr hett en Gruel an de Blotgierigen un Falschen. Ps. 9, 6.
8. Ik will awer up Din grote Gunst hen in Din Hus gahn un will gegen Dinen hilligen Tempel in Din Furcht anbeden.
9. HErr, leit mi in Din Gerechtigkeit, wegen mine Fiende mak vör mi her Dinen Weg eben. Ps. 27, 11.
10. Denn in ehren Mund is nicks Gewisses, ehr Inwendiges is Hartleed, ehr Kehl is as en apen Graf, mit ehr Tungen heuchelt se. Röm. 3, 13. Ps. 140, 4.
11. Beschuldige se, GOtt, dat se fallt vun ehr Vörhebben, stöt se rut wegen ehr grote Övertredung, denn se empört sik wedder Di. Ps. 9, 6. 7.
12. Lat sik freuen alle, de up Di vertrut, ewiglich lat se rühmen, denn Du beschirmst se; lat de in Di fröhlich sin, de Dinen Namen leef hebbt. Ps. 91, 4. Dan. 3, 28.
13. Denn Du, HErr, segenst de Gerechten; Du krönst se mit Gnaden, as mit en Schild. Ps. 103, 4.
De 6. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen na de Harf up den achten Ton.
2. Ach, HErr, straf mi nich in Din Torn un tüchtige mi nich in Din Grimm! Ps. 38, 2.
3. HErr, wes’ mi gnädig, denn ik bün swach, heel mi, HErr, denn min Gebeen sünd erschreckt.
4. Un min Seel is sehr erschreckt. Ach, Du HErr, wo lang schall ik lieden!
5. Wend Di to mi, HErr, un rett mine Seele, help mi, wiel Du gut büst. Ps. 86, 16. 119, 132.
6. Denn na den Dod denkt man nich an Di, wokeen will Di in dat Dodenriek danken?
7. Ik bün so möd vun Süfzen, ik swemm min Bett de ganze Nacht un mit min Thranen mak ik min Lager natt. Ps. 38, 10. Klagel. 1, 2.
8. Min Gestalt is verfulln vun Truern un is old warn, denn allerwärts warr ik ängstigt. Ps. 31, 10. 88, 10.
9. Wiekt vun mi, alle de Övel doht, denn de HErr hört min Weenen! Ps. 5, 6. Matth. 25, 41.
10. De HErr hört min Flehn, min Gebet nimmt de HErr an. Ps. 10, 17.
11. Alle mine Fiende mött to Schann warrn, sehr erschreckt, se schüllt torüg kehrn un to Schann warrn in een Ogenblick. Ps. 35, 4.
De 7. Psalm.
1. David sin Leed, dat he den HErrn vörsingen dä, vun wegen Chusch, den Benjamiten sin Reden. 2. Sam. 16, 5. 11.
2. HErr, min GOtt, up Di tru ik, help mi vun all min Verfolgers, un rett mi.
3. Dat se as Löwen min Seel nich rovt un terrieten, dewiel keen Retter dar is. Ps. 10, 8. 9.
4. HErr, min GOtt, wenn ik so wat dahn hef un Unrecht in min Hann is; Hiob. 31, 7.
5. Wenn ik Böses vergolden hef, de so fredsam mit mi leven doht, oder de, de mi ahn Orsak Fiend weern, benadeeligt?
6. So lat min Fiend mine Seel verfolgen un se kriegen, un min Leven to Grund richten un min Ehr in den Stoff leggen. Sela.
7. Stah up, HErr, in Dinen Torn, erhev Di gegen mine Fiend ehr Grimmigkeit un wak up, kumm to mi, dat Recht schall gelln up Erden! Ps. 9, 20.
8. Dat de Lüd sik wedder to Di sammeln doht, un öwer desülvigen kumm torüch to de Höcht. Ps. 142, 8.
9. De HErr is Richter öwer de Lüd! Schaff mi Recht, HErr, na min Gerechtigkeit un Frömmigkeit. 1. Mos. 18, 25.
10. Lat de Gottlosen ehr Bosheit vörbi sin un lat de Gerechten wat warrn, denn Du unnersöchst de Harten un Neeren, gerechte GOtt. Ps. 104, 35. 1. Sam. 16, 7. 1. Kön. 8, 39. Ps. 139, 1. 2. Jer. 11, 20. 17, 10. 20, 12. Sir. 42, 18. Luk. 16, 15. Apost. 1, 24. Kap. 15, 8. Offenb. 2, 23.
11. Min Schild is bi GOtt, de de frommen Harten helpen deiht. Ps. 3, 4.
12. GOtt is en rechte Richter un en GOtt, de däglich drauen deiht. Ps. 9, 5.
13. Will man sik nich bekehrn, so hett He Sin Swerd scharp makt un Sinen Bagen uptrocken un He zielt,
14. Un hett darup leggt dodbringende Geschosse, Sine Pieln hett He torecht to verdarven. Ps. 45, 6.
15. Süh, de hett Böses in den Sinn, mit Unglück is he schwanger, he ward awer Lögen gebären. Hiob. 15, 35. Jes. 33, 11. 59, 4.
16. He hett en Kuhl gravt un makt, un he full in de Kuhl, de he makt harr. Ps. 35, 7. Spr. 26, 27.
17. Sin Unglück ward up sin Kopp kamen un sin Frevel up sin Scheitel fallen. Spr. 5, 22.
18. Ik dank den HErrn wegen Sin Gerechtigkeit un will laven den HErrn, den Allerhöchsten Sin Nam. Ps. 92, 2.
De 8. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen up de Githith.
2. HErr, unse Herrscher, wa herrlich is Din Nam in alle Länner, dar man Di in den Himmel danken deiht. Jud. v. 4. Offenb. 5, 12. 13.
3. Ut de lütten Kinner un de Süglinge ehren Mund hest Du en Macht toricht wegen Dine Fiende, dat Du den Fiend un de Rachgierigen utrotten deihst. Matth. 21, 16. Ps. 29, 1.
4. Denn ik warr Din Himmel sehn, dat Wark vun Din Finger, den Maand un de Steern, de Du fardig makt hest. Ps. 102, 26.
5. Wat is de Minsch, dat Du an em denken deihst un dat Minschenkind, dat Du up em achten deihst? Hiob. 7, 17. Ps. 144, 3. Ebr. 2, 6.
6. Du warrst em laten en lütte Tied vun GOtt verlaten sin, awer mit Ehren un Staat warrst Du em krönen. Ps. 21, 6.
7. Du warrst em to en HErr maken öwer dat Wark vun Din Hann; alle Dinge hest Du unner sin Föt dahn. 1. Cor. 15, 27. Eph. 1, 22. Ps. 110, 1.
8. Schap un Ossen altosam, darto de wilden Deerder. Ps. 50, 10. 11.
9. De Vagels unner den Himmel, un de Fisch in de See, un wat dörch de See teehn deiht.
10. HErr, unse Herrscher, wa herrlich is Din Nam in alle Länner! v. 7. Ezech. 34, 24. Jes. 6, 5.
De 9. Psalm.
1. En Psalm vun David, vör den Vörsänger, langsam to singen.
2. Ik will den HErrn vun ganzen Harten danken un all Din Wunner vertelln. Ps. 138, 1.
3. Ik will mi freuen un in Di frohlocken un Dinen Namen lovsingen, Du Allerhöchste, Ps. 31, 8. 92, 2.
4. Dat Du mine Fiende torüch dreven hest, se sünd fullen un umkamen vör Di. Ps. 6, 11. 20, 9. Spr. 24, 16.
5. Denn Du föhrst ut min Recht un min Sak, Du sittst up den Stohl as en rechte Richter. Ps. 7, 12. 50, 6.
6. Du schellst de Heiden un bringst de Gottlosen um, ehren Namen vertilgst Du ümmer un ewiglich. Ps. 5, 7.
7. De Fiende ehr Swerdter hebbt en Enn, de Städte hest Du umkehrt, ehr Gedächtnis is mit se umkamen. Ps. 34, 17.
8. De HErr awer blivt ewiglich, He hett Sin Stohl upstellt to dat Gericht. Ps. 103, 19.
9. Un He ward den Eerdboden recht richten un de Lüd rechtschaffen regeeren. Ps. 96, 13. 98, 9.
10. Un de HErr is de Armen ehr Schutz, He is en Schutz in de Noth. Ps. 38, 23.
11. Darum hofft up Di, de Dinen Namen kennen doht, denn Du verlettst nich de, de Di, HErr, sökt.
12. Lavet den HErrn, de to Zion wahnen deiht, un verkündigt mank de Lüd Sin Dohn. Ps. 74, 2.
13. Denn He denkt un fragt na ehr Blod, He vergitt nich de Armen ehr Schrien. 1. Mos. 4, 9.
14. HErr, wes’ mi gnädig, süh an min Elend, dat de Fiende mi verorsakt, de Du mi upheben deihst vun den Dod sin Dohren. Ps. 119, 153. Apost. 2, 14.
15. Up dat ik all Dinen Pries in de Dohre vun de Dochter Zion vertellen doh, dat ik fröhlich si öwer Din Hölp. Ps. 13, 6.
16. De Heiden sünd versunken in de Kuhl, de se sülvst makt hebbt, ehr Fot is in dat Nett fungen, dat se sülvst versteken hebbt. Ps. 7, 16.
17. So erkennt man, dat de HErr Recht schaffen deiht. De Gottlose is verstrickt in dat Wark vun sin Hann. Sitenspeel. Sela. Ps. 26, 1. 43, 1.
18. Ach, dat de Gottlosen müssen na de Höll torüch kehren un alle Heiden, de GOtt vergeten doht.
19. Denn He ward den Armen nich vör ümmer vergeten, un de Elenden ehr Hoffnung ward ewiglich nich verlaren sin. Ps. 74, 19.
20. HErr, stah up, dat de Minschen nich de Överhand kriegen doht, lat alle Heiden vör Di richtet warrn. Ps. 80, 3.
21. Mak se bang, HErr, darmit de Heiden erfahren doht, dat se Minschen sünd. Sela. Ps. 59, 14.
De 10. Psalm.
1. HErr, warum steihst Du so fern, warum verbargst Du Di to de Tied vun de Not? Klagel. 3, 56.
2. So lang de Gottlose Övermoth drieven deiht, mutt de Elende lieden. Se fangt sik in Plans, de de annern utsunnen.
3. Denn de Gottlose rühmt sik mit sin Mothwillen, un den Bedreger segent he un verachtet den HErrn.
4. De Gottlose is so stolt un tornig, dat he na nüms fragen deiht; in all sin Tücken hollt he GOtt vör nicks.
5. He fahrt fort mit sin Dohn ümmerlos, Dine Gerichte sünd wiet vun em, he handelt trotzig mit all sin Fiende. Ezech. 12, 27. Amos. 6, 3.
6. He sprickt in sinen Harten: Ik warr nümmermehr dal liggen, vun Geschlecht to Geschlecht hett dat mit mi keen Not.
7. Sin Mund is vull vun Fluchen un Falschheit un Bedregerie, sin Tung richtet Unfug un Unheil an. Röm. 3, 14.
8. He sitt un luert up de Höf, he sleit de Unschuldigen heemlich dod, sin Ogen luert up de Flauen.
9. He luert in dat Versteek, as en Löw in sin Höhl, he luert, dat he den Unglücklichen griepen deiht, wenn he em in sin Nett tofaten krigt. Ps. 37, 32.
10. He duckt sik dal un buckt sik un stött den Armen mit Gewalt to Eer.
11. He sprickt in Sin Hart: GOtt hett dat vergeten, He hett Sin Angesicht versteken, He ward dat nümmermehr gewahr. Hiob. 22, 13. Ps. 94, 7.
12. Stah up, HErr GOtt, hev Din Hand up, vergeet de Elenden nich!
13. Warum schall de Gottlose GOtt lästern, un in sin Hart spreken: Du fragst nich darna?
14. Du sühst doch, denn Du seegst dat Elend un den Jammer, dat steiht in Din Hand, de Armen befehlt Di dat, Du büst de Weisen ehr Helper. Ps. 68, 6.
15. Brek den Gottlosen sin Arm entwei un sök dat Böse, so ward man sin gottlos Wesen nich mehr finnen. Ps. 37, 10. 36.
16. De HErr is König ümmer un ewiglich, de Heiden möt ut Sin Land umkamen. Ps. 29, 10. 146, 10. Jer. 10, 10.
17. De Elenden ehr Verlangen hörst Du, HErr, Du makst ehr Hart gewiß, dat Din Ohr darup marken deiht,
18. Dat Du Recht schaffen deihst de Weisen un de Armen, dat de Minsch nich mehr trotzen schall up de Eer.
De 11. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
Ik vertrue up den HErrn. Wo seggt ji denn to min Seel, se schall flegen as en Vagel up ju Bargen? Ps. 2, 12.
2. Denn süh, de Gottlosen spannt den Bagen, un leggt ehre Pieln up de Sehnen, darmit in Düstern to scheeten up de Frommen.
3. Denn se riet den Grund um, wat schall de Rechtfardige utrichten?
4. De HErr is in Sinen hilligen Palast, den HErrn Sin Stohl is in den Himmel, Sin Ogen seht darup, Sin Ogenleeder forscht de Minschenkinner ut. Hiob. 2, 20. Jes. 66, 1. Matth. 5, 34.
5. De HErr findt, dat de Rechtfardige bewahrt is, awer Sin Seel haßt den Gottlosen un de, de dar geern freveln doht. Ps. 5, 5.
6. He ward regen laten öwer de Gottlosen Blitz, Füer un Swefel un ward ehr en Unwedder ton Lohn geven. 5. Mos. 29, 23.
7. De HErr is gerecht un hett Gerechtigkeit leef, de Frommen ward Sin Angesicht sehn. Ps. 33, 5. 45, 8.
De 12. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen na den achten Ton.
2. Help, HErr, denn de Hilligen hebbt afnahmen un dar sünd wenig Glövige mank de Minschenkinner. Jes. 57, 1.
3. De Een redt mit den Annern Lögen un mit glatte Tungen lehrt se mit tweerli Harten.
4. De HErr wull doch utrotten alle Hüchelie un de Tung, de dar stolt reden deiht. Gal. 5, 12.
5. De dar seggen doht: Unse Tung schall Överhand hebben, uns kummt dat to to reden, wokeen is uns Herr?
6. Dewiel nu de Elenden verstört ward un de Armen süfzen doht, will Ik upstahn, sprickt de HErr, Ik will en Hölp schaffen, dat man frimödig lehrn schall.
7. Den HErrn Sin Red is klar, as smolten Sülver in eerdenen Tegel söben Mal utsmölt.
8. Du, HErr, wullst se doch bewahren un uns behöden vör düt Geschlecht ewiglich.
9. Denn dat ward allerwärts vull vun Gottlose, wo son lose Lüd’ mank de Minschen herrschen doht. Spr. 28, 12.
De 13. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
2. HErr, wo lang wullt Du mi ganz vergeten? Wo lang verbargst Du Din Angesicht vör mi? Ps. 44, 25. 77, 8. 88, 15.
3. Wo lang schall ik sorgen un mi däglich ängstigen in min Hart? Wo lang schall sik min Fiend öwer mi erheven? Hab. 1, 2.
4. Kiek doch her, erhör mi, HErr, min GOtt! Mak min Ogen hell, dat ik nich in den Dod inslap!
5. Dat min Fiend nich grotprahlen kann, he si öwer mi mächtig warn, un min Weddersakers sik nich freuen, dat ik unnerliggen doh.
6. Ik höp awer darup, dat Du so gnädig büst, min Hart freut sik, dat Du so geern helpen deihst. Ik will vör den HErrn singen, dat He so gut gegen mi is. Ps. 9, 25.
De 14. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
De Doren sprekt in ehr Hart: Dar is keen GOtt, se dögt nicks un sünd en Gruel mit ehr Wesen, dar is nich Een, de wat Gudes deiht. Ps. 53, 2.
2. De HErr süht vun den Himmel up de Minschenkinner, dat He sehn kann, ob Jemand klok is un na GOtt fragen deiht. 1. Mos. 18, 21. Ps. 33, 13. 22, 27.
3. Awer se sünd alltomal afweken un alltosam undüchdig warn, dar is keen Een, de Gudes deiht, ok nich Een. Röm. 3, 10.
4. Will denn keen vun de Öveldoers dat marken, de Min Volk fret, as freten se Brod, awer den HErrn ropt se nich an! Ps. 79, 7.
5. Dar fürcht se sik, awer GOtt is bi de Gerechten ehr Geschlecht.
6. Ji schändt den Armen sin Rat, awer GOtt is sin Toversicht.
7. Ach, dat de Hölp ut Zion öwer Israel kamen dä, un de HErr Sin gefangen Volk erlösen dä! So würr Jakob fröhlich sin un Israel sik freuen! Ps. 53, 7.
De 15. Psalm.
1. En Psalm vun David.
HErr, wokeen ward en Gast sin in Din Telt? Wer ward wahnen up Dinen hilligen Barg? Ps. 84, 5.
2. De unsträflich wandeln deiht un Recht deiht un redt de Wahrheit vun Harten. Jes. 33, 15.
3. Wer mit sin Tung nich verleumden deiht un sinen Neegsten nicks Böses deiht un sinen Neegsten nich beschimpt. Hiob. 27, 4.
4. Wer de Gottlosen vör nicks achtet, sonnern de Gottesfürchtigen ehrt, wer sinen Neegsten wat toschwört un hollt dat. 2. Kön. 3, 14. Spr. 18, 5.
5. Wer sin Geld nich up Wucher deiht un nimmt nich Geschenke öwer den Unschuldigen. Wer dat deiht, de ward wol blieven.
De 16. Psalm.
1. En golden Kleenod vun David.
Bewahr mi, GOtt, denn ik tru up Di. Ps. 25, 20.
2. Ik hef seggt to den HErrn: Du büst jo de HErr, ik mutt um Dienetwillen lieden. Ps. 77, 11.
3. Vör de Hilligen, de up de Eer sünd un vör de Herrlichen, an weke ik all min Lust hef.
4. Awer de, de enen annern nalopt, ward grot Hartleed hebben. Ik will ehr Drinkopfer vull Blod nich utgeten, noch ehren Namen up Min Lippen nehmen. Ps. 32, 10. Jes. 1, 11. 15.
5. De HErr awer is min Gut un min Deel, Du hollst min Arvdeel in de Hann. Klagel. 3, 24.
6. Dat Lott is mi fulln up dat Leeflichste, mi is en schön Arvdeel to Deel warn.
7. Ik lav den HErrn, de mi beraden hett, martert mi ok min Neeren in de Nacht.
8. Ik hef den HErrn all Tied vör Ogen, denn He is mi to min rechte Hand, darum warr ik nich wieken. Apost. 2, 25.
9. Darum freut sik min Hart un min Seel is fröhlich, ok min Fleesch ward seker liggen. Ps. 13, 6.
10. Denn Du warrst min Seel nich in de Unnerwelt laten un nich togeven, dat Din Hillige verwesen deiht. Apost. 2, 27. 31. 13, 35.
11. Du deihst mi kund den Weg to dat Leven; vör Di is Freud in Hüll un Füll un leevlich Wesen to Din rechte Hand ewiglich.
De 17. Psalm.
1. En Gebet vun David.
HErr, erhör de Gerechtigkeit, mark up min Schrien, vernimm min Gebet, dat nich ut falschen Mund geiht. Ps. 4, 2. 5, 2.
2. Sprick Du in min Sak un süh Du up dat Recht! Ps. 43, 1.
3. Du hest min Hart prüft, un besöchst dat in de Nacht un hest mi rein smöltet un findst nicks Arges in min Sinn, denn min Mund schall nich öwertreden. Ps. 139, 1.
4. Ik bewahr mi dörch dat Wort vun Din Lippen vör Minschenwark, up Mörder Weg. Ps. 7, 10.
5. Hol minen Gang up Din Fotstieg, dat mine Tritte nich utglieden doht.
6. Ik rop to Di, dat Du, GOtt, mi erhören wullst. Neeg Din Ohren to mi, hör min Red.
7. Bewies’ Diene wunderliche Gutheit, Du HEiland vun de, de up Di vertruet, gegen de, de sik gegen Din rechte Hand setten doht.
8. Behöde mi as en Oogappel in dat Oog; beschirm mi unner den Schatten vun Din Flüchten. Zach. 2, 8. Ps. 57, 2.
9. Vör de Gottlosen, de mi Gewalt andoht, vör mine Fiende, de mit Gier na min Seel staht.
10. Ehren Fettklumpen verschlut’t se, se redt stolt mit ehren Mund.
11. Wo wi gaht, dar umgevt se uns, ehre Ogen richt’t se darhen, dat se uns to de Eer stört’t.
12. Gliek as en Löw, de up Rov luert, as en junge Löw, de in sin Versteek sitt. Ps. 10, 9.
13. HErr, stah up, trä gegen em, smiet em dal un demödig em; redde min Seel vun de Gottlosen mit Din Swerd.
14. Vun de Lüd’ mit Din Hand, HErr, vun de Lüd’ vun düsse Welt, de ehr Deel hebbt in düt Leven, weke Du den Buk vull makt hest mit Din Schatz, de dar Kinner de Hüll un Füll hebbt un lat’t ehren Överflot ehre Jungen. Luk. 16, 25. Phil. 3, 19.
15. Ik awer will Din Angesicht in Gerechtigkeit ankieken. Ik will satt warrn, wenn ik upwaken doh na Din Bild. Matth. 5, 8.
De 18. Psalm.
1. En Psalm vörtosingen, vun David, den HErrn Sinen Knecht, weke den HErrn de Worde vun düt Leed sungen hett to de Tied, as em de HErr reddet harr vun sine Fiende ehr Hand un vun Saul sin Hand. 2. Sam. 22, 1.
2. Un he sprok: Vun Harten leef hef ik Di, HErr, min Stärke.
3. HErr, min Fels, min Borg, min Erretter, min GOtt, min Trost, up den ik vertruen doh, min Schild un Hort vun min Heil un min Schutz. Ebr. 2, 13.
4. Ik will den HErrn laven un anropen, so warr ik vun mine Fiende erlöst. Ps. 146, 2.
5. Denn mi umgeven den Dod sin Bande un unheilvolle Waterbeke verschrekten mi. Ps. 55, 5.
6. De Höll ehr Banden höllen mi fast, un den Dod sin Stricke fullen öwer mi.
7. Wenn ik bang bün, rop ik den HErrn an un schrie to minen GOtt: so erhört He min Stimm vun Sinen Tempel un min Geschrie kummt vör Em to Sine Ohren. Jon. 2, 3.
8. De Eer beverte un war bewegt un de Barge ehre Grundfesten rögten sik un beverten, as He vertörnt weer. Ps. 68, 9.
9. Damp gung ut vun Sin Nees un verterend Füer vun Sin Mund; Füerflammen schlogen ut Em in de Höch. 2. Mos. 19, 18. Ps. 97, 3.
10. He bög den Himmel dal un fohr raf un Düsternis weer unner Sin Föt. v. 21. Ps. 97, 2.
11. Un He fohr up enen Cherub un flog darher, He swev up de Flünken vun den Wind.
12. Sin Telt rund umher weer Düsternis un swarte dicke Wolken, dar weer He in verborgen. Jes. 50, 3.
13. Vun den Glanz vör Em deeln sik de Wolken, mit Hagel un Blitzen. Joh. 10, 11.
14. Un de HErr donner in den Himmel un de Höchste leet ut Sinen Donner mit Hagel un Blitzen. Ps. 29, 3.
15. He schot Siene Strahlen un jag se ut enanner, He leet veel blitzen un mak se bang. 1. Sam. 7, 10.
16. Do seeg man den Unnergrund vun de Waters un de Grund vun de Eer war updeckt, HErr, vun Din Schellen, vun de Odem un dat Schnuven vun Din Nees.
17. He lang dal vun de Högde un greep mi un tog mi ut de groten Waters. Ps. 144, 7. 32, 6. 69, 2. 3.
18. He rett mi vun mine starken Fiende, vun de, de mi hassen doht, de mi to mächtig weern. Ps. 69, 15.
19. De mi unner kregen an min Unglücksdag, un de HErr war min Toversicht.
20. Un He föhr mi rut up den Rum, He reet mi rut, denn He harr Lust to mi. Ps. 31, 9. Jes. 62, 4.
21. De HErr deiht wol an mi, na min Gerechtigkeit. He vergellt mi na de Reinheit vun min Hann. Hiob. 22, 30.
22. Denn ik gah up den HErrn Sin Weg’ un bün nich gottlos gegen min GOtt. Ps. 119, 168.
23. Denn all Sin Rechte hef ik vör Ogen un Sin Gebot schmiet ik nich vun mi. 5. Mos. 17, 19.
24. Sonnern ik bün tru vör Em un nehm mi in Acht vör Sünden. Ps. 15, 2.
25. Darum vergellt mi de HErr na min Gerechtigkeit, na de Reinheit vun min Hann vör Sin Ogen.
26. Bi de Hilligen büst Du hillig un bi de Frommen büst Du fromm,
27. Un bi de Reinen büst Du rein un bi de Verkehrten büst du verkehrt.
28. Denn Du helpst dat elende Volk un de hogen Ogen makst Du sid.
29. Denn Du makst min Lücht klar, de HErr, min GOtt, makt min Düsternis hell.
30. Denn mit Di kann ik Kriegsvolk utenanner drieven un mit minen GOtt över de Muer springen. Ps. 60, 14.
31. GOtt Sine Weg’ sünd vullkamen, den HErrn Sin Wort holt de Prov; He is en Schild vör alle, de up Em vertruen doht.
32. Denn wo is en GOtt, as alleen de HErr? Oder en Hort ahn unsen GOtt. Jes. 43, 11. 44, 6. 8.
33. GOtt rüstet mi ut mit Kraft un makt min Weg’ ahn Anstot.
34. He makt min Föt gliek de vun den Hirsch un sett mi up mine Högde.
35. He lehrt min Hand strieden un lehrt minen Arm en ehernen Bagen spannen. Ps. 144, 1.
36. Un Du givst mi den Schild vun Din Heil un Din rechte Hand stütt mi, un wenn Du mi demödigen deihst, so makst Du mi grot. Ps. 71, 21. Spr. 15, 33. 18, 12.
37. Du makst unner mi Rum to gahn, dat mine Enkel nich utglieden doht. Ps. 34, 9.
38. Ik will mine Fiende nahjagen un se griepen un nich umkehren, bet dat ik se umbrocht hef.
39. Ik will se runnerschmieten un se schüllt nich wedderstahn. Se mütt unner min Föt fallen.
40. Du kannst mi utrüsten mit Kraft to den Striet, Du kannst unner mi schmieten, de sik gegen mi setten doht.
41. Du gifst mi mine Fiende in den Rügg, dat ik de, de mi hassen doht, terstören doh.
42. Se ropt, awer dar is keen Helper; to den HErrn schriet se, awer He antwort ehr nich.
43. Ik will se tonicht maken as Stoff vör den Wind, ik will se wegrümen as den Dreck up de Strat. Ps. 83, 11.
44. Du helpst mi vun dat strietsüchtige Volk un makst mi to en Haupt öwer de Heiden, en Volk, dat ik nich kennen dä, deent mi. Jes. 65, 1.
45. Se gehorcht mi mit willige Ohren. Ja, de Fremden ehre Kinner smeichelt mi. Apost. 28, 28.
46. De Fremden ehre Kinner versmacht un grabbelt in ehre Borgen.
47. De HErr levt, un gelavt si min Hort, un de GOtt vun min Heil mutt priest warrn. 5. Mos. 32, 40.
48. De GOtt, de mi Rache geven deiht, gift un dwingt de Völker unner mi.
49. De mi retten deiht vun mine Fiende un mi erhögen deiht ut de, de sik wedder mi sett’t, Du helpst mi vun de Frevlers. Ps. 27, 6.
50. Darum will ik Di danken, HErr, mank de Heiden un Dinen Namen lovsingen. Röm. 15, 9.
51. De sinen König grotes Heil bewiest un wol deiht sinen Gesalvten David un sinen Samen ewiglich. Ps. 89, 30.
De 19. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
2. De Himmel vertellt GOtt Sin Ehr un de Feste verkündigt dat Wark vun Sin Hann. Ps. 97, 6. Röm. 1, 20.
3. Een Dag seggt dat to den annern un ene Nacht deiht dat kund de anner.
4. Dar is keen Sprak noch Red, wa man ehre Stimm nich hörn deiht.
5. Ehr Richtsnor geiht ut in alle Lann un ehr Red an dat Enn vun de Welt, He hett de Sünn en Hütt in desülvige makt. Röm. 10, 18.
6. Un desülvige geiht rut, as en Brüdigam ut sin Kamer un freut sik as en Held, to lopen den Weg.
7. Se geiht up an een Enn vun den Himmel un löpt rum bet wedder an datsülvige Enn, un blift nicks vör ehre Hitt verborgen.
8. Den HErrn Sin Gesetz is vullkamen un erquickt de Seelen. Den HErrn Sin Tügnis is gewiß un makt de Unverständigen klok.
9. Den HErrn Sine Befehle sünd richtig un erfreut dat Hart. Den HErrn Sine Gebote sünd klar un makt de Ogen hell. Ps. 119, 105. 2. Pet. 1, 19.
10. Den HErrn Sin Furcht is rein un blivt ewiglich. Den HErrn Sine Rechte sünd wahrhaftig, altosam gerecht. Ps. 33, 4.
11. Se sünd köstlicher as Gold un veel fienes Gold, se sünd söter as Honnig un Honnigseem. Ps. 119, 72. Spr. 8, 11.
12. Ok ward Din Knecht dörch se vermahnt, un wer se holn deiht, de hett groten Lohn. Ps. 106, 3.
13. Wer kann marken, wa oft he fehlen deiht? Vergev mi de verborgenen Fehler.
14. Bewahr ok Dinen Knecht vör de Stolten, dat se nich öwer mi herrschen doht, so warr ik vullkamen sin un frispraken vun grote Missedat.
15. Lat Di wolgefalln min Mund sin Red un min Hart sin Snack vör Di, HErr, min Trost un min Erlöser. Ps. 104, 34.
De 20. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
2. De HErr erhör di in de Not, de Nam vun Jakob sin GOtt beschütz di. Spr. 18, 10.
3. He schick di Hölp vun dat Hilligdom un stärk di ut Zion.
4. He gedenk all din Spiesopfer un din Brandopfer lat He vör sik fett sin. Sela.
5. He gev di wat din Hart begehrn deiht un föhr ut all dine Ansläge. Ps. 21, 3.
6. Wi lavt, dat Du uns helpen deihst un in unsen GOtt Sin Nam swingt wi de Fahn. De HErr gewähr di all Din Bitt. v. 10. Ps. 33, 21.
7. Nu mark ik, dat de HErr Sin Gesalvten helpen deiht un em vun Sinen hilligen Himmel erhört, Sin rechte Hand helpt gewaltiglich.
8. Enige verlat’ sik up de Kriegswagen un de annern up de Peer, wi awer lavt uns den HErrn, unsen GOtt Sin Nam.
9. Se knickt tosamen un fallt, wi awer staht uprecht. Ps. 9, 4.
10. HErr, help den König! erhör uns, wenn wi ropt! Ps. 12, 2.
De 21. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
2. HErr, de König freut sik in Din Kraft, un wo so fröhlich is he över Din Hülp!
3. Du gifst em wat sin Hart wünschen deiht un weigerst nich, wat sin Mund bäden deiht. Sela. Ps. 20, 5. 37, 4.
4. Denn Du öwergüttst em mit Glück un Segen, Du settst en Kron up sinen Kopp. Ps. 132, 18.
5. He bä Di um dat Leven, so gifst Du em langes Leven ümmer un ewiglich. Röm. 6, 9.
6. He hett grote Ehr dörch Din Hölp, un Du leggst sin Würde un Hoheit up em. Ps. 8, 6.
7. Denn Du settst em to en Segen up ewig un Du erfreust em mit Freuden vör Din Angesicht. 1. Mos. 12, 3.
8. Denn de König höpt up den HErrn un ward dörch den Högsten sin Gudheit fast blieven. Ps. 102, 28.
9. Din Hand ward finnen alle Dine Fiende. Din rechte Hand ward finnen de Di hassen doht. Amos. 2, 14. 15.
10. Du warrst se maken as en Füeraven wenn Du in de Sak sehn warrst, de HErr ward se verslingen in Sinen Grimm; dat Füer ward se freten. 2. Mos. 14, 24.
11. Ehre Früchte warrst Du vun de Eer vertilgen un ehren Samen vun de Minschenkinner. Ps. 109, 13. Matth. 3, 10.
12. Denn se dachten Di Övels to dohn un makten Anschläg, de se nich utföhrn kunnen. 1. Mos. 50, 20.
13. Denn Du warrst se kehrt maken laten, mit Dine Bagen warrst Du na ehr Antlitz zielen.
14. HErr, richt Di up in Din Kraft, so wöllt wi singen un laven Din Macht. Ps. 80, 3.
De 22. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen na de Melodie: »Hirschkoh vun dat Morgenroth«.
2. Min GOtt, min GOtt, warum hest Du mi verlaten? Ik hul, awer min Hölp is wiet af. Matth. 27, 46. Mark. 15, 34.
3. Min GOtt, den Dag öwer rop ik, so antwordst Du mi nich, un de Nacht öwer bün ik ok nich still.
4. Awer Du büst hillig, de Du wahnen deihst öwer de Lovleeder vun Israel.
5. Unse Vaders höpten up Di, un as se höpten, holpst Du se ut.
6. To Di schregen se un warn rett, se vertruten up Di un warn nich to Schanden. Ps. 25, 2. 3.
7. Ik awer bün en Worm un keen Minsch, de Lüd ehr Spott, dat Volk ehr Verachtung. Matth. 27, 41-43.
8. Alle, de mi sehn doht, spott’ öwer mi, sparrt dat Mul up un schüddelt den Kopp:
9. Lat em dat den HErrn klagen, lat De em rut helpen un em retten, hett He Lust to em. Weish. 2, 18. Matth. 27, 43.
10. Denn Du leetst mi ut min Moder ehren Schoot hervörbreken; Du weerst min Toversicht, as ik noch an min Moder ehr Bost weer. Ps. 71, 6.
11. Up Di bün ik smeten ut Moderliev, Du büst min GOtt, vun min Moderliev an. Ps. 140, 7.
12. Wes’ nich wiet vun mi, denn Angst is dicht bi, denn hier is keen Helper. Ps. 10, 1.
13. Grote Ossen hebbt mi umgeven, fette Ossen hebbt mi umringt.
14. Ehr Mul sparrt se up gegen mi, as en brüllende Löw, de alles tweiritt. Matth. 27, 22.
15. Ik bün utgaten as Water, alle mine Gebeen hebbt sik utenanner reckt, min Hart is in min Liev as smolten Waß.
16. Mine Kräfte sünd verdrögt as en Potschart, un min Tung klevt an min Gagel, un Du leggst mi in den Dod.
17. Denn Hunn hebbt mi umgeven, un de Hupen vun de Bösen hett sik um mi makt. Se hebbt min Hann un Föt dörchgravt.
18. Ik kann alle mine Knaken telln. Se awer kikt um un hebbt ehr Lust an mi.
19. Se deelt min Kleder unner sik un smiet dat Lot öwer minen Rock. Matth. 27, 35. Mark. 15, 24. Luk. 23, 34. Joh. 19, 23.
20. Awer Du, HErr, wes’ nich feern; min Toverlat, il mi to helpen. Ps. 35, 17.
21. Rett mine Seel vun dat Swerdt un rett mi vun de Hunn! Ps. 35, 17.
22. Help mi ut den Löwen sin Rachen un rett mi vun de Büffels ehr Hörn.
23. Ik will predigen Dinen Namen mine Bröder, ik will Di priesen in de Gemeen. Ebr. 2, 12.
24. Priest den HErrn, de ji Em fürchten doht, Em ehre de Samen Jakobs un vör Em wes’ bang alle Samen Israels! Ps. 32, 11. 33, 8.
25. Denn He hett nich veracht noch versmäht de Armen ehr Elend un Sin Angesicht vör em nich verborgen, un do he to Em schrieen dä, hört He. Ps. 9, 13.
26. Di will ik priesen in de grote Gemeene. Ik will min Gelövnis betaln vör de, de Em fürchten doht. Ps. 116, 14.
27. De Elenden schüllt eten, dat se satt ward, un de na den HErrn fragt, ward Em priesen; jug Hart schall ewiglich leven. Ps. 69, 33. 14, 2.
28. Alle Welt Enden ward an GOtt denken un sik to Em bekehrn, un alle Geschlechter vun de Heiden vör di anbeden. Ps. 72, 11.
29. Denn de HErr hett dat Riek un herrscht öwer de Heiden. Obad. v. 21. Mich. 5, 11.
30. Alle Fetten up de Eer ward eten un anbeden, vör Em ward de Knee bögen all de in den Dreck liggt un de, de ehr Leven nich fristen kunnen.
31. He ward en Samen hebben, de Em deenen deiht, vun den HErrn ward man verkündigen to Kinners Kind. Jes. 53, 10.
32. Se ward kamen un Sine Gerechtigkeit predigen vör dat Volk, dat geborn war, dat He dat dahn hett. Ps. 110, 3.
De 23. Psalm.
1. En Psalm vun David.
De HErr is min Harr, mi ward nicks mangeln. Joh. 10, 12. 1. Pet. 2, 25. Ps. 34, 11.
2. He weid mi up en gröne Wisch un föhrt mi an frische Water. Ezech. 34, 14. Offenb. 7, 17.
3. He erquickt min Seel, He föhrt mi up de rechte Strat, um Sins Namens willen. Jer. 31, 25.
4. Un wenn ik ok wandern doh in en düstere Grund, so bün ik doch vör keen Unglück bang, denn Du büst bi mi, Din Stecken un Staff tröst mi. Ps. 46, 3.
5. Du deckst vör mi en Disch gegenöver vör min Fiend. Du salvst min Kopp mit Öl un schenkst mi vull in.
6. Gudes un Barmhartigkeit ward mi folgen, so lang as ik lev un ik warr blieven in den HErrn Sin Hus ewiglich. Ps. 15, 1.
De 24. Psalm.
1. En Psalm vun David.
De Eer hört den HErrn to un wat darin is, de Eerdboden un wat darup wahnt. Ps. 50, 12. 1. Cor. 10, 26.
2. Denn He hett em up de See gründet un up de Ströme fast stellt.
3. Wer ward up den HErrn Sinen Barg gahn? Un wer ward stahn an Sine hillige Stä? Ps. 15, 1. 2.
4. De unschuldige Hann hett un vun Harten rein is, de nich Lust hett to los Wesen un nich falsch swören deiht.
5. De ward Segen vun den HErrn empfangen un Gerechtigkeit vun GOtt, de sin Heil is. Jes. 48, 18.
6. Dat is dat Geschlecht, dat dar söcht Din Angesicht, Jakob. Sela. Ps. 14, 2. 27, 8.
7. Makt de Dohren wiet un de Döhren in de Welt hoch, dat de König vun de Ehren intrecken kann. Ps. 118, 19.
8. Wer is düsse König vun de Ehren? Dat is de HErr, stark un mächtig, de HErr, mächtig in den Striet. Ps. 8, 6. 1. Cor. 2, 8.
9. Makt de Dohren wiet un de Döhren in de Welt hoch, dat de König vun de Ehren intrecken kann. Zach. 9, 9.
10. Wer is düsse König vun de Ehren? Dat is de Herr Zebaoth, He is de König vun de Ehren! Sela.
De 25. Psalm.
1. En Psalm vun David.
Na Di, HErr, verlangt mi.
2. Min GOtt, ik höp up Di. Lat mi nich to Schann warrn, dat mine Fiende sik nich öwer mi freuet,
3. Denn nüms ward to Schann, de up Di töven deiht, awer to Schann mött se warrn, de ahn Orsak affallt. Joh. 49, 23.
4. HErr, wies’ mi Din Weg un lehr mi Dine Steg’! Ps. 27, 11. 86, 11.
5. Föhr mi in Din Wahrheit un lehr mi; denn Du büst de GOtt, de mi helpen deiht, däglich harr ik up Di.
6. Denk, HErr, an Din Barmhartigkeit un an Din Gudheit, de vun de Welt her wesen is.
7. Denk nich, HErr, an de Sünden ut min Jugend un an min Övertredung, denk awer an mi na Din Barmhartigkeit wegen Din Gudheit. Hiob. 13, 25. Jer. 31, 19.
8. De HErr is gut un fromm, darum unnerwiest He de Sünder up den Weg. 5. Mos. 32, 4.
9. He föhrt de Elenden recht un lehrt de Elenden Sinen Weg.
10. Den HErrn Sin Weg’ sünd nicks as Gudheit un Wahrheit vör de, de Sin Bund un Tügnis holn doht.
11. Wegen Din Namen wollst Du HErr min Missedat vergeven, denn se is grot. 4. Mos. 14, 17-19.
12. Wer is de, de den HErrn fürchten deiht? He ward em lehren den besten Weg. Ps. 32, 8. Jes. 48, 17.
13. Sin Seel ward in’t Glück wahnen un Sin Samen ward dat Land besitten. Ps. 37, 9. 11, 22.
14. Den HErrn Sin Geheemnis is mank de, de Em fürchten doht, un Sinen Bund lett He se weten.
15. Min Ogen seht ümmer up den HErrn, denn He ward min Föt ut dat Nett trecken.
16. Kehr Di to mi un wes’ mi gnädig, denn ik bün eensam un elend.
17. Min Hartens Angst is grot, föhr mi ut min Noth. Klagel. 1, 20.
18. Süh an min Jammer un Elend un vergif mi all mine Sünden.
19. Süh an, dat dar so veele vun mine Fiende sünd, un dat se mi ut Frevel hassen doht. Ps. 3, 2. Joh. 15, 25.
20. Bewahr mine Seel un rett mi, lat mi nich to Schann warrn, denn ik tru up Di.
21. Unschuld un Redlichkeit mögt mi bewahren, denn ik höp up Di. Hiob. 1, 1.
22. GOtt, erlös Israel ut all sin Noth! Ps. 130, 8.
De 26. Psalm.
1. En Psalm vun David.
HErr, schaff mi Recht, denn ik wandel in Unschuld. Ik höp up den HErrn, darum warr ik nich fallen.
2. Pröv mi ut, HErr, un versök mi, reinige min Neeren un min Hart.
3. Denn Din Gnad is vör min Ogen un ik wandel in Din Wahrheit.
4. Ik sitt nich bi de nichtsnutzigen Lüd un hef keen Gemeenschaft mit de Falschen. Ps. 1, 1. Jer. 15, 17.
5. Ik haß de Boshaftigen ehre Versammlung un sitt nich bi de Gottlosen. Ps. 119, 128.
6. Ik wasch min Hann in Unschuld un hol mi, HErr, to Dinen Altar, 5. Mos. 21, 6.
7. Wo man de Stimm vun Dank hörn deiht un wo man predigt all Din Wunner. Ps. 9, 2. 71, 17.
8. HErr, ik hef leef de Städ vun Din Hus un den Ort, wo Din Ehr wahnen deiht. Ps. 27, 4.
9. Raff min Seel nich weg mit de Sünders, noch min Leven mit de Bloddöstigen, Ps. 28, 3.
10. De mit böse Tücken umgaht un geern Geschenke annehmt.
11. Ik awer wandel in Unschuld. Erlös’ mi un wes’ mi gnädig!
12. Min Fot geiht richtig. Ik will Di, HErr, laven in de Versammlungen.
De 27. Psalm.
1. En Psalm vun David.
De HErr is min Licht un min Heil, vör wokeen schull ik bang sin? De HErr is de Kraft vun min Leven, vör wokeen schull mi gruen?
2. Darum, wiel de Bösen, min Weddersakers un Fiende an mi wöllt, min Fleesch to freten, möt se anlopen un falln. Jer. 20, 11.
3. Wenn sik ok en Heer gegen mi leggen deiht, so is min Hart doch nich bang. Wenn Krieg gegen mi upsteiht, so verlat ik mi up Em. Ps. 3, 7.
4. Eens bä ik vun den HErrn dat harr ik geern, dat ik in den HErrn Sin Hus blieven mag min Levenlang, to schauen den HErrn Sin schöne Gottesdeenste, to besöken Sin Tempel. Ps. 26, 8.
5. Denn He bedeckt mi in Sin Hütt in de böse Tied, He versteckt mi hemlich in Sin Telt un bringt mi up en Fels.
6. Un ward nu erhöhn min Kopp öwer min Fiende, de rund um mi sünd, so will ik in Sin Hütte Lov opfern, ik will singen un Lov seggen den HErrn. Ps. 18, 49.
7. HErr, hör min Stimm, wenn ik ropen doh, wes’ mi gnädig un erhör mi! Ps. 4, 2. 5, 2.
8. Min Hart höllt Di vör Din Word: Ji schüllt Min Angesicht söken. Darum sök ik ok, HErr, Din Angesicht. Ps. 24, 6. Jes. 45, 19.
9. Verbarg Din Angesicht nich vör mi un verstöt in Torn nich Din Knecht, denn Du büst min Hülp. Verlat mi nich un treck de Hand nich vun mi, GOtt, min Heil! Ps. 13, 2.
10. Denn min Vader un min Moder verlat mi, awer de HErr nimmt mi up. Ps. 94, 16. 17.
11. HErr, wies’ mi Din Weg un föhr mi up de rechte Bahn, wegen min Fiende.
12. Gif mi nich in mine Fiende ehren Willen, denn falsche Tügen staht gegen mi un doht mi Unrecht ahn Schu. Ps. 31, 9.
13. Ik glov awer doch, dat ik sehn warr den HErrn Sin Gudheit in de Lebendigen ehr Land. Jes. 38, 11.
14. Töv up den HErrn, wes’ getrost un unverzagt, un töv up den HErrn! Habak. 2, 3. Ps. 31, 25.
De 28. Psalm.
1. En Psalm vun David.
Wenn ik to Di ropen doh, HErr, min Hort, so swieg nich still, up dat, wenn Du still swiegen deihst, ik nich gliek warr de, de in dat Grav fahrt. Ps. 143, 7.
2. Hör de Stimm vun min Flehen, wenn ik to Di schrien doh, wenn ik min Hann upheben doh to Din hilligen Chor. Klagel. 3, 41.
3. Treck mi nich hen unner de Gottlosen un mit de Öveldoers, de fründlich reden doht mit ehr Neegsten, un hebbt Böses in dat Hart.
4. Gif se na ehr Daht un na ehr böses Wesen, gif se na de Warke vun ehre Hann; vergell se, wat se verdeent hebbt.
5. Denn se wöllt nich achten up den HErrn Sin Dohn, noch up de Warke vun Sine Hann, darum ward He se intwei breken un nich buen. Jes. 5, 12.
6. Gelavet si de HErr, denn He hett erhört de Stimm vun min Flehn.
7. De HErr is mine Stärke un min Schild, up Em höpt min Hart un mi is hulpen; un min Hart is fröhlich, un ik will Em danken mit min Leed!
8. De HErr is ehr Macht, He is de Macht, de Sinen Gesalvten helpen deiht.
9. Help Din Volk un segen Din Arv un hö’ se un dräg se ewiglich. Ps. 29, 11.
De 29. Psalm.
1. En Psalm vun David.
Bringt her den HErrn, ji Gewaltigen, bringt her den HErrn Ehre un Macht. Ps. 96, 7.
2. Bringt den HErrn Sin Namen Ehr, smiet jug dal vör den HErrn in hilligen Schmuck! Ps. 110, 3.
3. Den HErrn Sin Stimm geiht up de Water, de vun de Herrlichkeit GOtts dunnert, de HErr up grote Waters.
4. Den HErrn Sin Stimm geiht mit Macht, den HErrn Sin Stimm geiht herrlich. Jes. 30, 31.
5. Den HErrn Sin Stimm brickt de Cedern entwei, de HErr brickt de Cedern up den Libanon entwei.
6. Un makt se achter ut schlagen, as en Kalv, Libanon un Sirion as en junges Eenhorn; 5. Mos. 3, 8. 9.
7. Den HErrn Sin Stimm deelt Füerflammen. Jes. 66, 15. 16.
8. Den HErrn Sin Stimm bewegt de Wüstenie, den HErrn Sin Stimm bewegt de Wüstenie Kades;
9. Den HErrn Sin Stimm makt de Hirschkoh gebären un makt de Holtungen blot. Un in Sin Palast sprickt Jedereen: Ehr den HErrn!
10. De HErr hett öwer de Sündfloth thront, un de HErr blivt en König in Ewigkeit. Weish. 10, 4.
11. De HErr ward Sin Volk Kraft geven, de HErr ward Sin Volk segnen mit Freden.
De 30. Psalm.
1. En Psalm to singen, als David sin Hus inwiehn dä.
2. Ik pries Di, HErr, denn Du hest mi hoch makt, un lettst mine Fiende sik nich öwer mi freuen. Ps. 35, 19. 24.
3. HErr, min GOtt, as ik to Di schrien dä, maktest Du mi gesund.
4. HErr, Du hest min Seel ut de Hölle föhrt, Du hest mi lebendig makt, as de Annern to de Hölle fahren dän. Ps. 86, 13. 116, 3. 4.
5. Ji Hilligen, lovsingt den HErrn, dankt un priest Sin Hilligkeit. Ps. 97, 12.
6. Denn Sin Torn duert enen Ogenblick un He hett Lust to dat Leven, den Abend lang duert dat Weenen, awer des Morgens de Freud. Jes. 54, 7. Tob. 3, 23.
7. Ik awer sprok, as mi dat gut gahn dä, ik warr nümmermehr unnerliggen.
8. Denn, HErr, dörch Din Wolgefallen hest Du min Barg stark makt, awer as Du Din Angesicht versteken däst, war mi bang.
9. Ik will, HErr, ropen to Di, den HErrn will ik anflehen.
10. Wat is gelegen an min Blot, wenn ik dod bün? Ward ok de Stoff Di danken un Din Wahrheit verkündigen? Ps. 6, 6.
11. HErr, hör un wes’ mi gnädig, HErr, wes’ min Helper! Ps. 6, 3.
12. Du hest mi min Klag verwandelt in Freuden, Du hest mi min Sack uttrocken un mi mit Freud umgörtet. Joh. 16, 20.
13. Up dat min Ehr Di lovsingen un nich still swiegen deiht, HErr, min GOtt, ik will Di danken in Ewigkeit.
De 31. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
2. HErr, up Di tru ik, lat mi nümmermehr to Schann warrn, rett mi dörch Din Gerechtigkeit. Ps. 25, 2.
3. Neeg Dine Ohren to mi, hastig help mi! Wes’ min starke Fels un en Festung, dat Du mi helpen deihst.
4. Denn Du büst min Fels un min Festung un um Dines Namens willen wull Du mi leiten un föhren! Ps. 23, 3.
5. Du wullst mi doch ut dat Nett trecken, dat se mi stellt hebbt, denn Du büst mine Stärke.
6. In Din Hann befehl ik min Geist, Du hest mi erlöst, HErr, Du true GOtt. Luk. 23, 46.
7. Ik haß, de da holt up lose Lehr, ik höp awer up den HErrn.
8. Ik freu mi un bün fröhlich öwer Din Gudheit, dat Du min Elend ansühst un kund worn büst de Noth vun min Seel. Ps. 9, 3.
9. Un mi nich öwergeven deihst in mine Fiende ehr Hann; Du stellst min Föt up widen Ruum.
10. HErr, wes’ mi gnädig, denn mi is bang; min Gestalt is verfallen vun Truern, darto min Seel un min Buk. Ps. 6, 8.
11. Denn min Leven hett afnahmen vun Bedröfnis un min Tied vun Süfzen; min Kraft is verfolln vun min Missedat un mine Gebeene sünd verschmachtet.
12. Dat geiht mi so övel, dat ik en grote Smach warn bün mine Nawers un ene Schu mine Verwandten, de mi up de Straat sehn doht, lopt vör mi weg.
13. Ik bün vergeten in Harten, as weer ik dod, ik bün worn as en intweibraken Fatt,
14. Denn veele schellt bös öwer mi, dat jedereen sik vör mi schuen deiht; se hollt Rath tosamen öwer mi un denkt mi dat Leven to nehmen. Ps. 2, 2.
15. Ik awer, HErr, höp up Di un sprek: Du büst min GOtt!
16. Mine Tied steiht in Din Hann, redd mi vun mine Fiende ehr Hann un vun de, de mi verfolgen doht. Ps. 139, 16.
17. Lat Din Angesicht lüchten öwer Dinen Knecht, help mi dörch Din Gnade. 4. Mos. 6, 25. Ps. 80, 4.
18. HErr, lat mi nich to Schann warrn, denn ik rop Di an. De Gottlosen mütt to Schann warrn un still makt warrn in de Höll.
19. Still swiegen mütt de falschen Müler, de da redt gegen de Rechtfardigen mit stieven Hals, mit Hochmoth un Verachtung.
20. Wo grot is Dine Gudheit, de Du upspart hest vör de, de Di fürchten doht un bewiest an de, de vör de Lüd up Di truet.
21. Du schützest se mit den Schirm vun Din Antlitz vör jedereen sin Trotz, Du verbargst se in de Hütt vör de striedsüchtigen Tungen. Ps. 27, 5.
22. Gelavet si de HErr, dat He mi en wunderliche Gudheit bewiest hett in en faste Stadt.
23. Denn ik sprok in min Bestörtung: Ik bün vun Din Ogen wegstött; do hörtest Du de Stimm vun min Flehen, as ik to Di schrien dä. Ps. 116, 11.
24. Hebbt den HErrn leef, alle Sine Hilligen! De Glövigen behöd de HErr un vergelt den rieklich, de Hochmoth öven deiht.
25. West getrost un unverzagt alle de ji up den HErrn töven doht! Ps. 27, 14.
De 32. Psalm.
1. En Freudenleed vun David.
Glückselig is de, den sine Övertredungen vergeven sünd, den sin Sünd todeckt is. Röm. 4, 7.
2. Wol den Minschen, den de HErr de Missedat nich toreken deiht, in den sin Geist keen Falsch is. Jes. 38, 17. 1. Mos. 15, 6.
3. Denn as ik dat wull verswiegen, versmachten mine Gebeene dörch min däglich Hulen. Hiob. 31, 33. Ps. 31, 11.
4. Denn Din Hand weer Dag un Nacht swar up mi, dat min Saft verdrögen dä, as wenn dat dröge Tied in den Sommer is. Sela. 1. Sam. 5, 7.
5. Darum bekenn ik Di min Sünd un verhehl min Missedat nich. Ik sprok: Ik will den HErrn min Öwertredung bekennen. Dar vergevst Du mi de Missedat vun min Sünd. Sela. Ps. 38, 19. Neh. 1, 6. Spr. 28, 13. 1. Joh. 1, 9.
6. Darför ward to Di alle Hilligen beden to de rechte Tied, darum, wenn grote Waterfloten kamen doht, ward se an desülvigen nich rankamen. Jes. 55, 6.
7. Du büst min Beschirmer, Du wullst mi vör Angst behöden, dat ik erlöst ganz vergnögt rühmen kann. Sela. Ps. 27, 5.
8. Ik will di unnerwiesen un di den Weg lehrn, den du wandeln schast, Ik will di mit min Ogen leiden. Ps. 25, 12.
9. West nich as Peer un Mulesels, de nich verständig sünd, weke man Töm un Gebitt in dat Mul leggen mutt, wenn se nich to di wöllt. Spr. 26, 3.
10. De Gottlose hett veel Plag, de awer up den HErrn höpen deiht, den ward de Gudheit umfahten. Ps. 16, 4. 34, 22.
11. Freut ju öwer den HErrn un west fröhlich, ji Rechtfardigen, un rühmt alle, ji Frommen!
De 33. Psalm.
1. Freut jug öwer den HErrn, ji Gerechten, de Frommen schüllt Em herrlich priesen. Ps. 64, 11. 97, 12.
2. Dankt den HErrn mit Harfen un singt Em Lov up de Psalter vun tein Saiten. Ps. 92, 4.
3. Singt Em en nie Leed, makt dat gud up dat Saitenspill mit Jubelklang. Ps. 40, 4. 96, 1. 98, 1.
4. Denn den HErrn Sin Wort is wahrhaftig, un wat He toseggt, dat höllt He gewiß. Ps. 19, 10.
5. He hett Gerechtigkeit un dat Recht leef. De Eer is vull vun den HErrn Sin Gnade. Ps. 119, 64.
6. De Himmel is dörch den HErrn Sin Wort makt un sin ganze Heer dörch den GEist vun Sin Mund.
7. He sammelt dat Water in de See tosamen as Garben in en Hock un leggt in Schatzkamern de Deepe. Ps. 104, 9.
8. Alle Welt schall den HErrn fürchten, un vör Em schüllt beben Alle, de up den Eerdboden wahnt. Ps. 67, 8.
9. Denn wenn He spreken deiht, so geschüt dat, wenn He gebeden deiht, so steiht dat dar. 1. Mos. 1, 3.
10. De HErr makt de Heiden ehr Rath tonicht un wiest torügg de Völker ehr Gedanken. Hiob. 5, 12.
11. Awer den HErrn Sin Rath blift ewig ewiglich, Sins Hartens Gedanken in Ewigkeit. Spr. 21, 30. Jes. 14, 27.
12. Glückselig is dat Volk, den sin GOtt de HErr is; dat Volk, dat He ton Eegendom utwählt hett! Ps. 144, 15.
13. De HErr kikt vun den Himmel un süht alle Minschenkinner.
14. Vun Sin fasten Thron süht He up all, de up de Eer wahnen doht.
15. He lenkt ehr all dat Hart, He markt up all ehr Warke.
16. Enen König helpt nich sin grote Macht, en Ries ward nich rett dörch sin grote Kraft.
17. Peer helpt ok nich, un ehr grote Kraft rett nich. Judith. 9, 13.
18. Süh, den HErrn Sin Ogen kikt up de, de Em fürchten doht, de up Sin Gnade höpt. Sir. 34, 19.
19. Dat He ehr Seel vun den Dod retten un se in de düre Tied ernährn ward. Ps. 34, 10.
20. Unse Seel tövt up den HErrn, He is unse Hülp un unse Schild. Jes. 8, 17.
21. Denn uns Hart freut sik öwer Em, un wi verlat uns up Sin hilligen Namen.
22. Lat Din Gnad öwer uns sin, HErr, do wi ja up Di höpen doht. Ps. 31, 7. 8.
De 34. Psalm.
1. En Psalm vun David, as he sin Geberde verstellen dä vör Abimelech, de em vun sik drieven dä, un he weggung. 1. Sam. 21, 13.
2. Ik will den HErrn alltied laven, Sin Lof schall immerdar in min Mund sin. Ps. 63, 5.
3. Min Seel schall vun den HErrn grotspreken, dat de Elenden dat hört un sik freuen doht. Jer. 9, 24.
4. Priest mit mi den HErrn un lat uns mit eenanner Sin Namen verhögen. Ps. 145, 1.
5. Do ik den HErrn söken dä, antworde He mi un rett mi ut alle Furcht.
6. De Em ansehn doht, de ward vergnögt, un ehr Angesicht dörf nich roth warrn.
7. As düsse Elende ropen dä, hörte de HErr, un holp em ut all sin Noth. Sir. 21, 6.
8. Den HErrn Sin Engel lagert sik um de her, de Em fürchten doht un helpt se rut. 1. Mos. 31, 1. 2. 2. Kön. 6, 17. Ps. 91, 11.
9. Smeckt un seht, wa fründlich de HErr is. Wol den, de sik up Em verlaten deiht! Ps. 2, 12.
10. Fürchtet den HErrn, Sin Hilligen, denn de Em fürchten doht, hebbt keen Mangel. Ps. 37, 19.
11. De Rieken möt Noth lieden un hungern, awer de den HErrn söken doht, hebbt keen Mangel an irgend en Gud.
12. Kamt her, Kinner, hört mi to, ik will jug de Furcht vör den HErrn lehrn! Ps. 66, 16.
13. Wokeen is dar, de en gud Leven mag un geern gude Dag’ harr? 1. Pet. 3, 10.
14. Nimm din Tung in Acht vör dat Böse un dine Lippen, dat se nich falsch reden doht.
15. Lat vun dat Böse un doh dat Gude, sök Freden un jag em na. Ps. 37, 27. 1. Pet. 3, 11.
16. Den HErrn Sin Ogen seht up den Rechtfardigen un Sin Ohren hört up ehr Schrien. Hiob. 36, 7.
17. Den HErrn Sin Angesicht awer is öwer de, de Böses doht, up dat He ehr Gedächtniß utrodden deiht vun de Eer. Ps. 5, 5. Hiob. 18, 17.
18. Wenn de Gerechten schriet, so hört de HErr un rett se ut all ehr Noth.
19. De HErr is neeg bi de, de en terbraken Hart hebbt un helpt de, de en terbraken Gemöt hebbt. Luk. 18, 13. 14.
20. De Gerechte mutt veel lieden, awer de HErr helpt em ut dat all.
21. He bewahrt em all sin Gebeen, dat nich een darvun entwei braken ward.
22. Den Gottlosen ward dat Unglück dod maken, un de den Gerechten hassen doht, ward Schuld hebben.
23. De HErr erlöst Sine Knechte ehr Seel, un all, de sik up Em verlaten doht, ward keen Schuld hebben.
De 35. Psalm.
1. En Psalm vun David.
HErr, strie mit de, de gegen mi strieden doht un föhr Krieg gegen de, de mi bekriegen doht.
2. Griep to den Schild un de Waffen un mak Di up, mi to helpen. Ps. 12, 6.
3. Treck den Speer rut un stah mi bi gegen min Verfolgers! Sprick to min Seel: Ik bün din Hülp!
4. Lat se sik schämen un verhöhnt warrn, de na min Seel staht, se möt umkehrn un to Schann warrn, de mi övel wöllt. Ps. 40, 15.
5. Lat se warrn as Kaff vör den Wind un den HErrn Sin Engel ward se wegstöten. Ps. 1, 4.
6. Ehr Weg mutt düster un glitscherig warrn un den HErrn Sin Engel mutt se verfolgen.
7. Denn se hebbt mi ahn Orsak ehr Nett stellt, mi to verdarven un hebbt ahn Orsak Kul’n för min Seel gravt.
8. He mutt unverwarens öwerfolln warrn, un sin Nett, dat he stellt hett, mutt em fangen, un he mutt darin öwerfolln warrn.
9. Awer min Seel ward sik freun öwer den HErrn un fröhlich sin up sin Hülp.
10. All min Knaken möt seggen: HErr, wokeen is Dins Glieken? De Du den Elenden retst vun den, de em to stark is, un den Elenden un Armen vun Sin Rövers. Hiob. 36, 15.
11. Dar tredt frevelhaftige Tügen up, de tügt vun mi, wo ik keen Schuld an hef.
12. Se vergellt mi Böses för Gudes, um mi in Hartleed to bringen. Ps. 38, 21.
13. Ik awer, wenn se krank weern, trock en Sack an, dä mi to nah mit Fasten un bä alltied vun Harten. Röm. 12, 15.
14. Ik höll mi, as weer he min Fründ un Broder, ik gung trurig gebückt, as een, de Leed drigt um sin Moder.
15. Se awer freut sik öwer min Schaden un keem tohop, ja se keem tohop gegen mi, um mi to slahn; se riet un hört nich up.
16. Mit de Tafelbröders, de dar heuchelt un spotten doht un ehr Buk füllt, biet se ehr Tähn tosamen öwer mi. Hiob. 16, 9.
17. HErr, wo lang wullt Du tokiken? Rett doch min Seel vun ehr Bullern un min Eensame vun de junge Löwen. Ps. 119, 84. 22, 21.
18. Ik will Di danken in de grote Gemeen un mank veel Volks will ik vun Di grot spreken. Ps. 40, 10. 11.
19. Lat de Lüd sik nich öwer mi freuen, de mi ahn Orsak fiend sünd, noch mit de Ogen spotten, de mi ahn Grund hassen doht.
20. Denn se denkt Schaden to dohn un sökt falsche Saken gegen de Stillen in dat Land. Ps. 36, 5.
21. Un sparrt ehr Mul wiet up gegen mi un sprekt: Ha, ha, dat hebbt wi sehn. Ps. 40, 16.
22. HErr, Du sühst dat, swieg nich still, HErr, wes’ nich wiet vun mi!
23. Wak up, HErr, wak up för min Recht un för min Sak, min GOtt un HErr! Ps. 44, 24.
24. HErr, min GOtt, richt mi na Din Gerechtigkeit, dat se sik öwer mi nich freun doht.
25. Lat se nich seggen in ehr Harten: Ha, ha, dat hebbt wi wullt, lat se nich seggen: Wi hebbt em öwersluckt.
26. Lat se sik schämen un to Schann warrn, all, de sik öwer min Öwel freuen doht, se mött mit Schand un Scham antrocken warrn, de gegen mi grotspreken doht.
27. Rühmen un freun mött sik, de mi gönnen doht, dat ik Recht beholl un immer seggt: De HErr mutt hoch lavt warrn, de sik freut an Sin Knecht sin Wolfahrt. Ps. 40, 17.
28. Un min Tung schall reden vun Din Gerechtigkeit un Di däglich priesen.
De 36. Psalm.
1. En Psalm vun den HErrn Sin Knecht, David, vörtosingen.
2. Dat sprek ik vun min Hartens Grund öwer de Gottlosen ehr Dohn, dat keen Gottesfurcht bi se is. 1. Mos. 20, 11.
3. Se smückt sik mank eenanner sülvst, dat se ehr böse Sak vörwarts bringen doht un anner slecht makt. 2. Kön. 17, 9.
4. All ehr Lehr is schädlich un erlagen, se lat sik ok nich wiesen, dat se wat Gudes doht. Ps. 59, 13.
5. Sonnern se tracht up ehr Lager na Schaden un staht fast up den bösen Weg un schuet nicks Arges. Mich. 2, 1.
6. HErr, Din Gnade reckt so wiet, as de Himmel is un Din Wahrheit so wiet, as de Wolken gaht. Ps. 57, 11. 108, 5.
7. Din Gerechtigkeit steiht as GOtt Sin Bargen un Din Recht as de grote Deepe. HErr, Du helpst beide, Minschen un Veeh.
8. Wo würdig is Din Gnade, GOtt, dat de Minschenkinner unner den Schatten vun Dine Flüchten Schutz findt. v. 11. Ps. 17, 8.
9. Se doht sik gud an de rieken Göder vun Din Hus, un Du stillst ehren Döst mit Wollust as mit en Strom. Hohel. 5, 1.
10. Denn bi Di is de lebendige Born un in Din Licht seht wi dat Licht. Jer. 2, 13. 17, 13. Jes. 9, 2.
11. Bred Din Gnade ut öwer de, de Di kennt un Din Gerechtigkeit öwer de Frommen. v. 8.
12. Lat mi nich vun de Stolten unnerperrt warrn un lat de Gottlosen ehr Hann mi nich störten.
13. Sonnern lat se, de Öwel doht dal falln, dat se verstött ward un nich upstahn könnt. Jer. 50, 32.
De 37. Psalm.
1. En Psalm vun David.
Wes’ nich bös öwer de Bösen un wes’ nich needisch öwer de Öweldoers. Spr. 24, 19. Pred. 10, 4.
2. Denn as dat Gras ward se bald afmeiht, un as dat gröne Gras ward se bald verwelken.
3. Höp up den HErrn un doh Gudes, blief in dat Land un ernähr di redlich.
4. Hef din Lust an den HErrn, de ward di geven, wat din Hart wünscht. Ps. 20, 5.
5. Befehl den HErrn dine Weg’ un höp up Em, He ward dat gud maken. Matth. 6, 25.
6. Un ward din Gerechtigkeit hervör bringen as dat Licht un din Recht as den Middag. Jes. 58, 8.
7. Wes’ still vör den HErrn un töv up Em! Vertörn di nich öwer den, den sin Mothwilln glücklich fortgeiht.
8. Stah af vun den Torn un lat den Grimm, warr nich hitzig, ok Öwles to dohn! Eph. 4, 26. 31.
9. Denn de Bösen ward utrodet, de awer up den HErrn tövt, ward dat Land arven. v. 11. Spr. 2, 21.
10. Dat is noch en lütte Wiel, so ward de Gottlose nich mehr sin, un wenn du na sin Stä sehn warrst, ward he weg sin.
11. Awer de Elenden ward dat Land arven un Lust hebben in groten Freden. Matth. 5, 5. Ps. 119, 165.
12. De Gottlose draut den Gerechten un bitt de Tähn tosamen öwer em. Hiob. 16, 9.
13. Awer de HErr lacht öwer em, denn He süht, dat sin Dag kummt.
14. De Gottlosen treckt dat Swert rut un spannt ehr Bagen, dat se fällt den Elenden un den Armen un slachtet de Frommen.
15. Awer ehr Swert ward in ehr Hart gahn, un ehr Bagen ward entwei breken.
16. Dat lütt Beten, dat een Gerechte hett is beter as dat grote Deel vun veele Gottlose.
17. Denn de Gottlosen ehr Arm ward intwei breken, awer de HErr erhöllt de Gerechte. 1. Sam. 2, 31.
18. De HErr kennt de Frommen ehr Dag’ un ehr Gud ward ewiglich blieven.
19. Se ward nich to Schann warrn in de böse Tied, un in de düre Tied ward se nog hebben. Ps. 112, 3.
20. Denn de Gottlosen ward umkamen un den HErrn Sine Fiende, wenn se ok sünd as en köstliche Wisch, ward se doch vergahn, as de Rook vergeiht.
21. De Gottlose borgt un betahlt nich, de Gerechte awer is barmhartig un mild. Sir. 29, 2. Ps. 112, 5.
22. Denn Sin Gesegneten arvt dat Land, awer Sin Verfluchten ward utrodet. Ps. 25, 13.
23. Vun den HErrn ward so en Mann sin Gang vörwarts brocht un He hett Lust an sin Weg.
24. Fallt he, so ward he nich wegsmeten, denn de HErr erhöllt em bi de Hand. Ps. 145, 14.
25. Ik bün jung west un old warn un hef noch nümmer sehn den Gerechten verlaten, noch sin Samen na Brod gahn.
26. He is jümmer barmhartig un leent geern un sin Samen ward segent sin.
27. Lat af vun dat Böse un doh Gudes, so warrst du blieven jümmerdar. Ps. 34, 15.
28. Denn de HErr hett dat Recht leef un verlett sine Hilligen nich, ewiglich ward se bewahrt, awer de Gottlosen ehr Samen ward utrodet.
29. De Gerechten arvt dat Land un blievt ewiglich darin.
30. Den Gerechten sin Mund redt de Wiesheit un sin Tung lehrt dat Recht.
31. Sin GOtt Sin Gesetz is in sin Hart, sin Tritte gliedt nich ut.
32. De Gottlose luert up den Gerechten un denkt, em dod to maken. Ps. 10, 9.
33. Awer de HErr lett em nich in sin Hann un verdammt em nich, wenn he verurdeelt ward.
34. Töv up den HErrn un holl Sin Weg, so ward He di erhögen, dat du dat Land arven deihst, du warrst sehn, dat de Gottlosen utrodt ward.
35. Ik hef sehn en Gottlosen, de weer trotzig un bree sik ut un grön as en Lorbeerbom.
36. As man voröwer gung, süh, do weer he hen, ik frag na em, do war he nirgends funnen. Hiob. 4, 20. Ps. 10, 15. Spr. 29, 16.
37. Blief fromm un holl di recht, denn so Een ward dat toletzt gud gahn. 1. Mos. 39, 8. 9.
38. De Öwertreders awer ward mit eenanner vertilgt, un de Gottlosen ward toletzt utrodet. Ps. 73, 19.
39. Awer de HErr helpt den Gerechten, He is ehr Kraft in de Noth. Ps. 48, 4.
40. Un de HErr ward se bistahn un ward se retten, He ward se vun de Gottlosen retten un se helpen, denn se vertrut up Em. Weish. 3, 9.
De 38. Psalm.
1. En Psalm vun David, to’n Andenken.
2. HErr, straf mi nich in Din Torn un tüchtige mi nich in Din Grimm. Ps. 6, 2.
3. Denn Din Pieln stekt in mi, un Din Hand drückt mi.
4. Dar is nicks Gesundes an min Lief vör Din Drauen un is keen Freden in min Gebeen vör min Sünd.
5. Denn min Sünden gaht öwer min Kopp, as en sware Last sünd se mi to swar warn.
6. Min Wunden stinkt un eitert dörch min Dohrheit.
7. Ik gah krumm un heel gebückt, den ganzen Dag gah ik trurig.
8. Denn min Lenden verdorrt ganz, un dar is nicks Gesundes an min Lief. Ps. 22, 15. 16.
9. Ik bün ganz slapp un heel terstött. Ik hul vör Hartens Unruh.
10. HErr, all min Begehr is vör Di, un min Süfzen is Di nich verborgen. Ps. 6, 7.
11. Min Hart bewert, min Kraft hett mi verlaten un dat Ogenlicht is nich bi mi.
12. Min Leeven un Frünn staht mi gegenöwer, kikt min Plagen an un min Neegsten tredt wiet af. Hiob. 19, 14.
13. Un de mi na de Seel staht, stellt mi Falln, un de mi öwel wöllt, redt, wa se Schanden dohn wöllt un gaht däglich mit List um.
14. Ik awer mutt sin as en Doven un nich hörn, un as en Stummen, de sin Mund nich updeiht. Jes. 53, 7.
15. Un mutt sin as Een, de nich hörn deiht un de keen Wedderred in sin Mund hett. 1. Pet. 2, 23.
16. Awer ik töv, HErr, up Di, un Du HErr, min GOtt, warrst mi erhörn.
17. Denn ik dach, mögt se sik ja nich öwer mi freun, de grotspreken doht, wenn min Fot utglieden deiht. Ps. 30, 2.
18. Denn ik bün ton Lieden makt un min Wehdag is ümmer vör mi.
19. Denn ik doh min Missedat kund un sorg öwer min Sünden.
20. Awer mine Fiende levt un sünd mächtig, de mi ahn Schuld haßt, sünd grot.
21. Un de mi Böses doht för Gudes, sett sik gegen mi, darum, dat ik up dat Gude holln doh. Ps. 109, 5.
22. Verlat mi nich, HErr min GOtt, wes’ nich wiet vun mi!
23. Il mi to Hülp, HErr, min Heil! Ps. 40, 14. 35, 3.
De 39. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen vör Jeduthun. Ps. 62, 1.
2. Ik hef mi vörnahm, ik will mi höden, dat ik nich sündigen doh mit min Tung. Ik will min Mund tämen, dewiel ik de Gottlosen also vör mi sehn mutt.
3. Ik bün verstummt un still warn un swieg, wiel ik keen Glück hef un min Wehdag sünd öwer de Maten. Ps. 38, 14.
4. Min Hart is entbrennt in min Lief, un wenn ik daran denk, warr ik vull Füer un red mit min Tung. Ps. 119, 53.
5. Awer, HErr, lehr mi doch, dat dat en End mit mi hebben mutt un dat min Leven en End hett un ik weg mutt. Ps. 90, 12.
6. Süh, min Dag’ sünd en Hand breet vör Di, un min Leven is as nicks vör Di. Wo gar nicks alle Minschen, de doch so säker leven doht! Sela. Ps. 90, 5.
7. Se gaht darher as en Schatten un makt sik veel unnütze Unruh; se sammelt un weet nich, wer dat kriegen ward. Pred. 2, 18. 21. Luk. 12, 18.
8. Nu, HErr, womit schall ik mi trösten? Ik höp up Di. Ps. 25, 2.
9. Rett mi vun all min Sünd un lat mi nich en Spott vör de Narren warrn. Ps. 79, 9.
10. Ik will still swiegen un min Mund nich updohn, Du warrst dat wol maken. Ps. 37, 5.
11. Wend Din Plag vun mi af, denn ik bün versmachtet vör de Straf vun Din Hand. Matth. 26, 39.
12. Wenn Du Een tüchtigen deihst wegen de Sünd, so ward sin Schönheit vertehrt as vun de Motten. Ach, wo garnicks sünd doch alle Minschen! Sela. Ps. 62, 10.
13. Hör min Gebet, HErr, un vernimm min Schrien un swieg nich still öwer mine Thranen. Denn ik bün beides, Din Pilgrim un Din Borger, as min Vaders all. 1. Mos. 35, 27. 3. Mos. 25, 23. 1. Chron. 30, 15. Ps. 119, 19. 2. Cor. 5, 6. 7. Phil. 3, 20. 1. Pet. 2, 11. Ebr. 11, 13.
14. Lat af vun mi, dat ik mi erquicken kann, ehr ik henfahrn doh un nich mehr hier bün. Hiob. 10, 20. Bar. 2, 13.
De 40. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
2. Ik höp up den HErrn un He neeg Sik to mi un hör min Schrien. Ps. 27, 14. 5, 3. 18, 7. 34, 16.
3. Un trock mi ut de grusame Kul un ut den Schlamm un sett min Föt up en Fels, dat ik säker treden kann. Ps. 42, 8.
4. Un hett mi en nie Leed in min Mund geven, to laven unsen GOtt. Dat ward veele sehn un den HErrn fürchten un up Em höpen.
5. Glückselig is de, de sin Hoffnung setten deiht up den HErrn un sik nich kehrt na de Hoffärtigen hen un de mit Lögen umgahn doht.
6. HErr, min GOtt, grot sünd Din Wunner un Din Gedanken, de Du an uns bewiesen deihst. Di is nicks gliek, ik will se verkündigen un darvun seggen, obgliek se nich to telln sünd.
7. Opfer un Spiesopfer behagt Di nich, awer de Ohren hest Du mi updahn. Du wullt weder Brandopfer noch Sündopfer. Ps. 51, 18. Ebr. 10, 5.
8. Do sprok ik: Süh, ik kam, in dat Bok is vun mi schreven. Joh. 5, 39. 46. Ebr. 10, 5.
9. Din Willen, min GOtt, doh ik geern un Din Gesetz hef ik in min Hart. Jes. 50, 5.
10. Ik will predigen de Gerechtigkeit in de Gemeen; süh, ik will mi min Mund nich stoppen laten, HErr, dat weetst Du! Ps. 35, 18.
11. Din Gerechtigkeit verstek ik nich in min Hart; vun Din Wahrheit un vun Din Heil red ik, ik verhehl Din Gudheit un Truheit nich vör de grote Gemeen. Ps. 57, 4.
12. Du awer, HErr, wullst doch Din Barmhartigkeit nich vun mi kehrn; lat Din Gudheit un Truheit mi allerwärts behöden.
13. Denn Lieden ahn End hett mi umgeven, min Sünden hebbt mi angrepen, dat ik nich sehn kann; vun ehr sünd mehr as Haar up min Kopp un min Hart hett mi verlaten. Ps. 69, 5. Ezech. 32, 10.
14. Lat Di dat wolgefalln, HErr, dat Du mi retten deihst; il HErr, mi to helpen. Ps. 22, 20. 38, 23.
15. Schamen mött sik un to Schann warrn, de mi na min Seel staht, dat se de umbringt, torügg mött se falln un to Schann warrn, de mi Övels günnt. Ps. 35, 4. 70, 3.
16. Se mött in ehr Schand sik verfehrn, de öwer mi schrien doht: Ha, ha!
17. Dar mött sik freun un fröhlich sin all, de na Di fragen doht un de Din Heil leef hebbt, mött seggen allerwärts: De HErr si hoch gelavt! Ps. 35, 27.
18. Denn ik bün arm un elend, de HErr awer sorgt för mi. Du büst min Helper un Retter, min GOtt, töv nich länger. Ps. 70, 6. 109, 22.
De 41. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
2. Glückselig is de, de sik den Nothliedenden annimmt, den ward de HErr retten in de böse Tied.
3. De HErr ward em bewahrn un an’n Leven holn, un em dat wolgahn laten up de Eer un em nich in sin Fiende ehr Willn geven. Apost. 9, 36.
4. De HErr ward em erquicken up sin Krankenbett, Du helpst em vun all sin Krankheit.
5. Ik sprok: HErr, wes’ mi gnädig, heel min Seel, denn ik hef an Di sündigt. Ps. 6, 3.
6. Min Fiende redt Böses gegen mi: Wannehr ward he dod blieven un sin Namen vergahn?
7. Se kamt, dat se toseht un meent dat doch nich vun Harten, sonnern sökt wat, dat se lästern könnt, gaht hen un drägt dat ut.
8. All, de mi hassen doht, tüschelt tosamen gegen mi un denkt Böses öwer mi. Matth. 22, 15.
9. Se hebbt en Bubenstück öwer mi beslaten: Wenn he liggen deiht, schall he nich wedder upstahn.
10. Ok min Fründ, den ik mi anvertrut hef, de min Brod eten dä, tredt mi unner de Föt. Ps. 55, 14. Joh. 13, 18. Apost. 1, 16.
11. Du awer, HErr, wes’ mi gnädig un help mi up, so will ik se betalen.
12. Darbi mark ik, dat Du Wolgefalln an mi hest, dat min Fiend nich öwer mi juchen ward.
13. Mi awer erhöllst Du vun wegen min Frömmigkeit un stellst mi vör Din Angesicht ewiglich. 1. Chron. 18, 27.
14. Gelavt si de HErr, de GOtt Israels, vun nu an bet in Ewigkeit! Amen, Amen. Luk. 1, 68.
De 42. Psalm.
1. En Psalm vun de Kinner Korah’s, vörtosingen.
2. As de Hirsch na frisch Water schrien deiht, so schriet min Seel, GOtt, to Di. Ps. 22, 1.
3. Min Seel döstet na GOtt, na den lebendigen GOtt. Wannehr warr ik darhen kamen, dat ik GOtt Sin Angesicht sehn doh!
4. Min Thranen sünd min Spies, Dag un Nacht, dewiel man däglich to mi seggen deiht: Wo is nu din GOtt? Ps. 79, 10.
5. Wenn ik denn daran denk, so schürr ik min Hart rut bi mi sülvst; denn ik wull geern hengahn mit den Hupen un mit em wandern to GOtt Sin Hus, mit Fröhlichkeit un Danken mank den Hupen, de dar fiern doht. 1. Sam. 1, 15.
6. Wat bedrövst du di, min Seel, un büst so unruhig in mi! Töv up GOtt, denn ik warr Em noch danken, dat He mi helpen deiht mit Sin Angesicht. Ps. 43, 5.
7. Min GOtt, bedrövt is min Seel in mi; Darum gedenk ik an Di, in dat Land an den Jordan un Hermonim, up den lütten Barg.
8. Din Water ruuscht darhen, dat hier en Deepe un dar en Deepe brusen deiht; all Din Waterwogen un Wellen gaht öwer mi. Ps. 69, 2. 3.
9. De HErr hett des Dag’s toseggt Sin Gudheit un des Nachts sing ik Em un bed to den GOtt vun min Leven.
10. Ik segg to GOtt, min Fels: Warum hest Du mi vergeten? Warum mutt ik so trurig gahn, wenn min Fiend mi drängen deiht? Jes. 49, 14. Ps. 43, 2.
11. Dat is as en Mord in min Knaken, dat mi min Fiende schimpt, wenn se däglich to mi seggt: Wo is nu din GOtt?
12. Wat bedrövst du di, min Seel un büst so unruhig in mi? Töv up GOtt, denn ik warr Em noch danken, dat He de Hülp vun min Angesicht un min GOtt is. Ps. 43, 5. Hab. 2, 3.
De 43. Psalm.
1. Richt mi, GOtt, un föhr min Sak gegen dat unhillige Volk un rett mi vör falsche un böse Lüd. Ps. 26, 1.
2. Denn Du büst de GOtt, de mi stark makt, warum verstöttst Du mi? Warum lettst Du mi so trurig gahn, wenn min Fiend mi draun deiht? Ps. 42, 10.
3. Schick Din Licht un Din Wahrheit, dat se mi leiten un bringen to Din hilligen Barg un to Din Wahnung! Ps. 15, 1.
4. Dat ik rin gah to GOtt Sin Altar, to den GOtt, de min Freud un Wonne is, un Di, GOtt, up de Harp danken doh, min GOtt! Ps. 63, 6.
5. Wat bedrövst du di, min Seel, un büst so unruhig in mi! Töv up GOtt, denn ik warr Em noch danken, dat He min Angesicht sin Hülp is, un dat He min GOtt is. Ps. 42, 6. 12.
De 44. Psalm.
1. En Unnerwiesung vun de Kinner Korah, vörtosingen.
2. GOtt, wi hebbt dat mit unse Ohren hört, unse Vaders hebbt uns dat vertellt, wat Du dahn hest to ehr Tied, vun Ollers her.
3. Du hest mit Din Hand de Heiden wegjagt, awer se hest Du insett; Du hest de Völker tonicht makt, awer se hest Du grot makt.
4. Denn se hebbt dat Land nich innahm dörch ehr Swerdt, un ehr Arm kunn se nich helpen, sonnern Din rechte Hand, Din Arm un dat Licht vun Din Angesicht, denn Du harrst Wolgefalln an se.
5. GOtt, Du büst desülvige min König, de Du Jakob Hülp toseggen deihst.
6. Dörch Di wöllt wi unse Fiende tonicht stöten, in Din Namen wöllt wi daltreden, de sik gegen uns sett. Ps. 60, 11.
7. Denn ik verlat mi nich up min Bagen, un min Swerdt kann mi nich helpen; Ps. 20, 8.
8. Sonnern Du helpst uns vun unse Fiende un makst to Schann, de uns hassen doht.
9. Wi wöllt däglich vun GOtt grotspreken, un Din Nam danken ewiglich. Sela. Ps. 54, 8.
10. Warum verstöttst Du uns denn un lettst uns to Schann warrn! Un treckst nich ut mank uns, HErr! Ps. 60, 12.
11. Du lettst uns weglopen vör unse Fiende, so dat uns berovt, de uns hassen doht.
12. Du lettst uns upfreten as Schap un terstreust uns mank de Heiden.
13. Du verköffst Din Volk umsünst un nimmst nicks darvör.
14. Du makst uns unse Nawers ton Schimp, ton Hohn un Spott vör de, de um uns her sünd. Ps. 79, 4.
15. Du makst uns to en Sprückwort mank de Heiden, un dat de Völker den Kopp öwer uns schüddelt.
16. Däglich is min Smach vör mi un min Angesicht is vull vun Schand. Ps. 69, 20.
17. Dat ik de Schänders un Lästerers hörn un de Fiende un Rachgierigen sehn mutt. Ps. 74, 10.
18. Düt Alles is öwer uns kamen un hebbt doch Di ni vergeten un untru in Din Bund handelt.
19. Uns Hart is nich affulln, noch uns Gang vun Din Weg afgahn.
20. Dat Du uns so tonicht slagen deihst an den Ort vun de Drachen un uns bedeckst mit Düsternis.
21. Wenn wi den Namen vun unsen GOtt vergeten harrn un unse Hand uphaben harrn to en fremden GOtt.
22. Dat wörr GOtt wol finden, He kennt jo den Grund vun unse Harten. Ps. 7, 10.
23. Denn wi ward ja um Dienetwilln däglich umbröcht un sünd ansehn as Slachtschap. Röm. 8, 36.
24. Wak up, HErr! Warum schlöppst Du? Wak up un verstöt uns nich so ganz! Matth. 8, 24.
25. Warum versteckst Du Din Angesicht? vergittst unse Elend un Bedrängnis? Ps. 69, 18.
26. Denn unse Seel is daldrückt bet to de Eer un unse Buk klevt an de Eerdboden. Richt. 11, 35.
27. Mak Di up, help uns un erlös’ uns um Din Gudheit willn!
De 45. Psalm.
1. En Brutleed un Unnerwiesung vun de Kinner Korah, vun de Rosen, vörtosingen.
2. Min Hart dichtet en fin Leed, ik will singen vun en König, min Tung en Vedder vun en guden Schriever.
3. Du büst de schönste mank de Minschenkinner, holdselig sünd Din Lippen, darum segent GOtt Di ewiglich. Luk. 4, 22. Joh. 1, 16.
4. Gört Din Swerdt an Din Siet, Du Held, un smück Di schön.
5. Dat mutt Di gelingen in Din Smuck, treck her, mit Wahrheit, Sanftmödigkeit un Gerechtigkeit, so ward Din rechte Hand Wunner dohn. Ps. 72, 4.
6. Scharp sünd Dine Pieln, dat de Völker vör Di dal fallt, mitten mank den König sine Fiende.
7. GOtt, Din Stohl blift ümmer un ewig. Dat Scepter vun Din Riek is en wichtige Scepter. Ebr. 1, 8.
8. Du hest Gerechtigkeit leef un haßt en gottlos Wesen, darum hett Di GOtt, Din GOtt, salvt mit Freudenöl, mehr as Din Gesellen.
9. Din Kleder rükt vun Myrrhen, Aloe un Kezia, wenn Du ut de elfenbenern Paläste darher kummst, in Din schöne Herrlichkeit.
10. In Din Smuck gaht de Könige ehre Döchter, de Brut steiht to Din rechte Hand in nicks as köstlich Gold.
11. Hör, Dochter, kiek Em an un holl Din Ohren dal, vergeet Din Volk un Din Vader sin Hus.
12. So ward de König Lust an Din Schönheit hebben, denn He is Din HErr un Du schast Em anbeden.
13. De Dochter Zor ward mit Geschenk dar sin, de Rieken in dat Volk ward vör Di flehn. Ps. 72, 10.
14. Den König sin Dochter is ganz herrlich inwendig, se is mit golden Upsläg kleedt. Hohel. 1, 8. 4, 1.
15. Man föhrt se in gestickte Kleder na den König hen, un ehre Spelkameraden, de Jungfruen, de ehr nagaht, föhrt man to Di.
16. Man föhrt se mit Freuden un Vergnögen, un se gaht in König sin Palast.
17. In Stä för din Vaders ward din Kinner sin, du warrst se to Fürsten setten in alle Welt. Ebr. 2, 13.
18. Ik will an Din Nam denken vun Kind to Kinneskind, darum ward Di danken de Völker ümmer un ewiglich.
De 46. Psalm.
1. En Leed up de Flöt, vörtosingen vör den Böwersingmeister vun de Kinner Korah.
2. GOtt is uns Toversicht un Toflucht, en Hülp in de groten Nöthen, de uns drapen hebbt. Ps. 18, 2. 3. Spr. 18, 10.
3. Darum sünd wi nich bang, wenn ok de Welt unnergahn deiht un de Bargen mitten na de See rin sinken dä’n. Ps. 3, 2.
4. Wenn ok de See toven un brusen deiht un vun ehr Wuth de Bargen infalln dän. Sela.
5. Dennoch schall GOtt sin Stadt fin lustig blieven mit ehr Borns, wo den Höchsten Sine hilligen Wahnungen sünd.
6. GOtt is binnen bi se, darum ward se wol blieven, GOtt helpt se fröh. Offenb. 21, 3. Ps. 30, 6.
7. De Heiden möt verzagen un de Königrieke falln, dat Eerdriek mutt vergahn, wenn He Sik hörn lett.
8. De HErr Zebaoth is mit uns, Jakob sin GOtt is unse Schutz. Sela.
9. Kamt her un kikt den HErrn Sin Warke an, de up de Eer son Terstörn anricht hett, Ps. 66, 5.
10. De de Kriege stüert in alle Welt, de Bagens intwei brickt, Spieße tweisleit un Wagen mit Füer verbrennt. Ps. 76, 4.
11. West still un erkennt, dat Ik GOtt bün. Ik will Ehr inleggen mank de Heiden, Ik will Ehr inleggen up de Eer.
12. De HErr Zebaoth is mit uns, Jakob sin GOtt is unse Schutz. Sela. 2. Chron. 13, 10. 12. Röm. 8, 31.
De 47. Psalm.
1. En Psalm vörtosingen, vun de Kinner Korah.
2. Schlaht in de Hann, all ji Natschonen un jucht GOtt to mit fröhlichen Schall.
3. Denn de HErr, de Allerhöchste, is schrecklich, en grote König up de ganze Eer.
4. He ward de Völker unner uns dwingen un de Lüd unner unse Föt.
5. He wählt uns ut ton Arfdeel, Jakob sin Herrlichkeit, den He leef hett. Sela.
6. GOtt fahrt up mit Gejuch, un de HErr mit helle Posaunen.
7. Lovsingt, lovsingt GOtt! Lovsingt, lovsingt unsen König! Jes. 12, 5.
8. Denn GOtt is König up de ganze Eer, lovsingt Em ut Klokheit!
9. GOtt is König öwer de Heiden, GOtt sitt up Sin hillige Stohl!
10. De Fürsten mank de Völker sünd versammelt to een Volk, to Abraham sin GOtt, denn GOtt is gewaltig hoch bi de Schilde up de Eer. Ps. 45, 7.
De 48. Psalm.
1. En Psalmleed vun de Korah.
2. Grot is de HErr un hoch berühmt in uns GOtt Sin Stadt, up Sin hilligen Barg.
3. De Barg Zion is en schöne lütte Telgen öwer den dat ganze Land sik trösten deiht, an de Siet na Norden liggt den groten König sin Stadt. Matth. 5, 35.
4. GOtt is in ehr Palläste bekannt, dat He ehr Schutz is. Ps. 9, 10.
5. Denn süh, Königs sünd versammelt un mit eenanner vöröwer trocken. Ps. 2, 2.
6. Se hebbt sik wunnert, as se dat sehn dän, se sünd bang warn un sünd flink weglopen.
7. Dat Bewern is ehr dar ankamen, Angst as Een, de gebährn schall. Mich. 7, 17.
8. Du brickst de Schipp up de See intwei dörch den Ostwind. Jes. 2, 16.
9. As wi hört hebbt, so seht wi dat an den HErrn Zebaoth Sin Stadt, an unsen GOtt Sin Stadt, GOtt erhollt desülvige ewiglich. Sela.
10. GOtt, wi tövt up Din Gudheit in Din Tempel. Jes. 30, 15.
11. GOtt, as Din Nam, so is ok Din Ruhm bet an dat End vun de Welt. Din rechte Hand is vull vun Gerechtigkeit.
12. De Barg Zion freut sik un de Döchter Juda sünd fröhlich, vun wegen Din Gerichte. Offenb. 14, 1.
13. Makt jug um Zion, un fatet se um, tellt ehr Torns.
14. Leggt Fliet an ehr Muern un makt ehr Palläste höger, up dat man darvun verkündigen deiht bi de Nakommen.
15. Dat düsse GOtt is unse GOtt ümmer un ewiglich. He föhrt uns bet an den Dod. Jes. 25, 9.
De 49. Psalm.
1. En Psalm vun de Kinner Korah, vörtosingen.
2. Hört to, all ji Völkers, markt up Alle, de in düsse Tied levt,
3. Beide, gemeene Mann un Herren, beide, riek un arm, alltomal.
4. Min Mund schall vun Wiesheit reden un min Hart vun Verstand seggen.
5. Wi wöllt en guden Spruch hörn un en fien Gedicht up de Harp speelen. Ps. 78, 2. Matth. 13, 35.
6. Warum schall ik bang sin in böse Dag’, wenn min Tyrannen ehr Missedaht mi umgeven deiht?
7. De sik verlaten doht up ehr Gud un trotzt up ehr groten Riekdom. Ps. 52, 9.
8. Kann doch en Broder nüms erlösen, noch GOtt jemand versöhnen.
9. Denn dat kost to veel, ehr Seel to erlösen, dat he dat mutt blieven laten ewiglich. Matth. 16, 26.
10. Ob he gliek ok lang leven un dat Graf nich sehn deiht.
11. Denn man ward sehn, dat düsse kloken Lüd doch dod blievt, eben so as de Dohren un Narren umkamen doht un möt ehr Geld anner Lüd laten. Pred. 2, 16. 6, 2.
12. Ehr wahre Menung is, dat ehr Hüser jümmers blieft, ehr Wahnungen för un för un hebbt grote Ehr up de Eer.
13. Dennoch könnt se nich blieven in düsse Würde, sonnern möt darvun as dat Veeh. Pred. 3, 19. 2. Pet. 2, 21.
14. Düt ehr Dohn is Unwahrheit vun ehr, ok lavt dat ehr Nakommen nich mit ehr Mund. Sela.
15. Se liggen in dat Dodenriek as Schap, de Dod ward sik vun se nähren, awer de Frommen ward an Morgen öwer se herrschen un ehr Gestalt mutt vergahn; int Dodenriek möt se blieven. Jes. 66, 24. Weish. 3, 8.
16. Awer GOtt ward min Seel erlösen ut dat Dodenriek sin Gewalt, denn He ward mi annehmen. Sela. Hohel. 13, 4.
17. Lat di nich bang maken, wenn En Mann riek ward, wenn de Herrlichkeit vun sin Hus grot ward. Sir. 11, 20.
18. Denn he ward nicks mitnehmen, wenn he starven deiht, un sin Herrlichkeit ward em nich nafahrn. Hiob. 27, 19. Pred. 5, 13. 14.
19. Sonnern he tröst sik mit düt gude Leven un lavt dat, wenn Een na gude Dag’ trachten deiht.
20. So fahrt se ehr Vaders na un seht dat Licht nümmermehr.
21. Wenn en Minsch in de Würde is un hett keen Verstand, so fahrt he darvun as en Veeh.
De 50. Psalm.
1. En Psalm vun Assaph.
GOtt, de HErr, de Mächtige, hett spraken un röpt de Welt vun de Sünn ehr Upgang bet to ehr Dalgang.
2. Ut Zion brickt an GOtt Sin schöne Glanz. 5. Mos. 33, 2.
3. Unse GOtt kummt un swigt nich still. Fretend Füer geiht vör Em up un um Em rum en gruliche Storm. Ps. 96, 13.
4. He röpt Himmel un Eer, dat He Sin Volk richten will. 5. Mos. 31, 28.
5. Versammelt Mi Mine Hilligen, de den Bund slaten hebbt unner Opfer.
6. Un de Himmels ward sin Gerechtigkeit verkündigen, denn GOtt is Richter. Sela. Ps. 7, 12.
7. Hör to, Min Volk, lat Mi reden. Israel, lat Mi mank di tügen: Ik, GOtt, bün Din GOtt!
8. Wegen din Opfer straf Ik di nich, sünd doch din Brandopfer sünst ümmer vör Mi.
9. Ik will nich vun din Hus Ossen nehmen, noch Böck ut din Stalln.
10. Denn alle Deerter in den Wald sünd Min un dat Veeh up de Bargen, wo se bi Dusende gahn doht. Ps. 8, 8. 9.
11. Ik kenn alle Vageln up de Bargen un allerlei Deerter up dat Feld sünd vör Mi.
12. Wenn Mi hungern dä, wull Ik di nicks darvun seggen, denn de Eer is Min un alles, wat darup is. 2. Mos. 19, 5.
13. Meenst du, dat Ik Ossenfleesch eten oder Bocksblod drinken wull?
14. Opfer GOtt Dank un betahl den Höchsten din Gelövniß.
15. Un rop Mi an in de Noth, so will Ik di retten, so schast du vun Mi grotspreken. Ps. 77, 3. 91, 15.
16. Awer to den Gottlosen sprickt GOtt: Wat verkündigst du Min Gesetze un nimmst Min Bund in din Mund!
17. So du doch de Tucht hassen deihst un smittst Min Word achter di?
18. Wenn du en Deef sehn deihst, so löpst du mit em un hest Gemeenschaft mit de Ehebrekers. Eph. 5, 11.
19. Din Mul lettst du los in Bosheit un din Tung drift Bedregerie.
20. Du sittst un snackst gegen din Broder, din Moder ehr Söhn gifst du een Stot. 3. Mos. 19, 17.
21. Dat deihst du un Ik swieg still: do meenst du, Ik weer so as du. Awer Ik will di strafen un di dat vör Ogen stelln. Jes. 42, 14. 1. Mos. 42, 21.
22. Markt dat doch, de ji GOtt vergeten doht, dat Ik jug nich enmal wegrieten doh un keen Retter mehr dar si. Ps. 78, 11.
23. Wer Dank opfern deiht, de sprickt grot vun Mi un bahnt sik enen Weg, wo Ik em wiesen kann GOtt Sin Heil.
De 51. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
2. Do de Prophet Nathan to em keem, as he to de Bathseba ringahn weer. 2. Sam. 12, 17.
3. GOtt, wes’ mi gnädig na Din Gudheit un doh min Sünden ut na Din grote Barmhartigkeit. Ps. 56, 2.
4. Wasch mi vun min Missedaht un mak mi rein vun min Sünn.
5. Denn ik seh min Missedaht in un min Sünn is ümmer vör mi. Ps. 32, 5.
6. An Di alleen hef ik sündigt un öwel vör Di dahn, up dat Du Recht behöllst in Din Word un rein blivst, wenn Du richten deihst. Röm. 3, 4. 19.
7. Süh, ik bün ut sündlichen Samen tügt un min Moder hett mi in Sünden empfangen.
8. Süh, Du hest Lust to de Wahrheit, de in dat Verborgene liggen deiht, Du lettst mi weeten de heemliche Wiesheit.
9. Mak mi rein vun Sünnen mit Ysop, dat ik rein warr, wasch mi, dat ik sneewitt warr. 3. Mos. 14, 6. 7. Jes. 1, 18.
10. Lat mi hörn Freud un Wonn, dat dat Gebeen fröhlich ward, de Du terslagen hest.
11. Verbarg Din Angesicht vör min Sünnen un lösch ut all min Missedaht.
12. Schaff in mi, GOtt, en rein Hart un gif mi en nien gewissen GEist.
13. Verjag mi nich vun Din Angesicht un nimm Din heiligen GEist nich vun mi.
14. Tröst mi wedder mit Din Hülp un mit den frimödigen GEist unnerstütt mi.
15. Denn ik will de Öwertreders Din Weg’ lehrn, dat de Sünders sik to Di bekehrn doht. Luk. 22, 32.
16. Rett mi vun de Blotschulden, GOtt, de Du min GOtt un HEiland büst, dat min Tung vun Din Gerechtigkeit grotspreken kann.
17. HErr, doh min Lippen up, dat min Mund Dinen Ruhm verkündigen deiht. Ps. 71, 8.
18. Denn Du hest nich Lust to dat Opfer, ik wull Di dat sunst wol geven, un Brandopfer behagt Di nich.
19. De Opfer, de GOtt gefalln doht, sünd en Geist vull Angst, en tweibraken un tweislagen Hart warrst Du, GOtt, nich verachten. Ps. 34, 19.
20. Doh wol an Zion na Din Gnad, bu’ de Muern to Jerusalem.
21. Dann ward Di gefalln de Opfer vull Gerechtigkeit, de Brandopfer un Ganzopfer, denn ward man Ossen up Din Altar opfern. 5. Mos. 33, 19.
De 52. Psalm.
1. En Unnerwiesung vun David, vörtosingen.
2. As Doeg, de Edomiter, keem un sä Saul an un sprok: David is in Ahimelech sin Hus kamen.
3. Wat prahlst du denn, du Tyrann, dat du kannst Schaden dohn, so doch GOtt Sin Gudheit noch däglich anhöllt?
4. Din Tung sinnt up Schaden un snitt mit Lögen, as en scharp Scheermeß. Ps. 57, 5.
5. Du redst leever Böses as Gudes un leever falsch as recht. Sela. Jes. 28, 15.
6. Du redst geern all dat, wat ton Verdarven dehnt mit falsche Tung.
7. Darum ward GOtt di ok ganz un gar dalrieten un tweislagen un ut dat Telt rieten un ut de Lebendigen ehr Land utraden. Sela.
8. Un de Gerechten ward dat sehn un bang ward un em utlachen:
9. Süh, dat is de Mann, de GOtt nich för sin Trost holn dä, sonnern verleet sik up sin grote Riekdom un weer mächtig, Schaden to dohn. Ps. 49, 7.
10. Ik awer warr blieven as en gröne Ölbom in GOtt Sin Hus un verlat mi up GOtt Sin Gudheit ümmer un ewiglich. Ps. 92, 13-15.
11. Ik dank Di ewiglich, denn Du kannst dat wol maken un will höpen up Din Namen, denn Din Hilligen hebbt Freud daran.
De 53. Psalm.
1. En Unnerwiesung vun David, för den Sangmeister na de Fleut to singen.
2. De Dohren sprekt in ehr Harten: Dar is keen GOtt. Se dögt nicks un sünd en Gruel warn in ehr Bosheit. Dar is keen, de wat Gudes deiht.
3. GOtt kikt vun den Himmel up de Minschenkinner, dat He sehn will, ob jemand verständig weer, de na GOtt fragen deiht. Ps. 14, 1.
4. Awer se sünd all affulln un alltosam verdorven. Dar is nich Een, de Gudes deiht, ok nich Een.
5. Wöllt denn de Öweldoers sik nich seggen laten? De min Volk freten, as eten se Brod? GOtt ropt se nich an. Ps. 2, 10.
6. Dar sünd se awer bang, wo nicks bang to sin is, denn GOtt terstreut de Been vun de, de di belagern doht. Du makst se to Schann, denn GOtt smit se weg.
7. Ach, dat de Hülp ut Zion öwer Israel kamen dä un GOtt Sin gefangen Volk erlösen dä! So wörr Jacob sik freun un Israel fröhlich sin. Ps. 14, 7.
De 54. Psalm.
1. En Unnerwiesung vun David, vörtosingen up Saiteninstrument.
2. Do de vun Siph keem un sprok to Saul: David hett sik bi uns versteken. 1. Sam. 26, 1.
3. Help mi, GOtt, dörch Din Namen un schaff mi Recht dörch Din Gewalt. Ps. 79, 9.
4. GOtt, erhör min Gebet, vernimm de Red vun min Mund. Ps. 55, 2.
5. Denn fröm Lüd sett sik gegen mi up un schreckliche Lüd staht mi na min Seel un hebbt GOtt nich vör Ogen. Sela.
6. Süh, GOtt steiht mi bi, de HErr erhollt min Seel. Ps. 97, 10.
7. He ward min Fiende ehr Bosheit betahln. Vertilg se dörch Din Wahrheit.
8. So will ik Di ut frien Stücken en Opfer bringen un Din Namen, HErr, danken, dat he so tröstlich is.
9. Denn Du rettst mi ut all min Noth, dat min Oog an min Fiende Lust süht. Ps. 59, 11.
De 55. Psalm.
1. En Unnerwiesung vun David, vörtosingen up Saiteninstrument.
2. GOtt, hör min Gebet, verbarg Di nich vör min Flehn. Ps. 54, 4. 69, 18. 44, 25.
3. Mark up mi un erhör mi, wa ik so kläglich stöhnen un hulen doh,
4. Dat de Fiend so schrien un de Gottlose draun deiht, denn se wüllt mi en Schabernack dohn un sünd bannig bös up mi.
5. Min Hart is bang in min Lief un de Furcht för den Dod is up mi fulln. Ps. 18, 5.
6. Furcht un Bewern is mi ankamen un Gruel hett mi öwerfulln.
7. Ik sprok: O, harr ik Flünken as de Duven, dat ik flegen un enerwegens blieven kunn!
8. Süh, so wull ik mi wiet afmaken un in de Wüstenie blieven! Sela.
9. Ik wull mi flink maken, dat ik wegkamen dä vör den Stormwind un dat Unwedder.
10. Mak ehr Tung uneens, HErr, un lat se unnergahn, denn ik seh Frevel un Striet in de Stadt. 1. Mos. 11, 7.
11. Sowat geiht Dag un Nacht um un um in ehr Muern, dar is Möh un Arbeit in.
12. Schaden dohn regeert darin, Legen un Bedregen kummt nich vun ehr Straten. Ps. 52, 3.
13. Wenn mi doch min Fiend schänden dä, wull ik dat lieden un wenn min Hasser gegen mi grotspreken dä, wull ik mi vör em versteken.
14. Du awer büst min Gesell, min Pleger un min Blodsfründ, Obad. v. 7.
15. De wi fründlich mit eenanner weern mank uns, wi wandelten in GOtt Sin Hus in Hupen.
16. De Dod schall se inhaln un möt lebendig in de Höll fahrn, denn dar is nicks as Bosheit mank ehr Hupen. 4. Mos. 16, 33.
17. Ik awer will to GOtt ropen un de HErr ward mi helpen.
18. Des Abends, Morgens un Middags will ik klagen un hulen, so ward He min Stimm hörn. Dan. 6, 10.
19. He erlöst min Seel vun de, de an mi wöllt un schafft ehr Ruh, denn se sünd veele gegen mi. Ps. 3, 2.
20. GOtt ward dat hörn un se demödigen, de allerwärts blift. Sela. Denn se ward nich anners un fürcht GOtt nich. Ps. 102, 27.
21. Denn se leggt ehr Hand an de Lüd in Sinen Freden un se enthilligt Sin Bund.
22. Ehr Mund is glatter as Botter un hebbt doch Krieg in Sinn; ehre Word sünd smiediger as Oel, un sünd doch blote Swerdter. Jer. 9, 8. Ps. 57, 5.
23. Smiet din Anliggen up den HErrn, de ward di versorgen un ward den Gerechten nich ewiglich in Unruh laten. Matth. 6, 25. 1. Pet. 5, 7.
24. Awer GOtt, Du warrst se dalstöten in de deepe Kul. De Blodgierigen un Falschen ward ehr Leven nich tor Hälft bringen. Ik awer höp up Di. Ps. 94, 23. 5, 7.
De 56. Psalm.
1. En golden Kleenod vun David, na de Melodie »vun de stumme Duv mank de Fremden«, as em de Philister grepen to Gath. 1. Sam. 21, 11.
2. GOtt, wes’ mi gnädig, denn Minschen wüllt mi versenken, däglich striedt se un makt mi bang. Ps. 51, 3.
3. Min Fiende versökt mi däglich, denn veele striedt gegen mi mit groten Stolt.
4. Wenn ik mi fürchten doh, so höp ik up Di. Ps. 25, 2.
5. Ik will vun GOtt Sin Word grotspreken, up GOtt will ik höpen, un nich bang sin; wat schull mi dat Fleesch wol dohn? Ebr. 13, 6.
6. Däglich gaht se gegen mine Worde an, all ehr Gedanken sünd dat se mi Öwels doht. Matth. 26, 61.
7. Se rott sik tohop un luert un hebbt Acht up min Hacken, woans se min Seel griepen könnt.
8. Wat se Böses doht, dat is all vergeven. GOtt, stöt son Lüd ahn Gnad dal.
9. Tell min Flucht, fat min Thranen in Din Sack. Ahn Twiefel tellst Du se.
10. Denn ward min Fiende torüggwiken möten, wenn ik ropen doh; so warr ik gewahr, dat Du min GOtt büst.
11. Ik will grotspreken vun GOtt Sin Word, ik will rühmen den HErrn Sin Word.
12. Up GOtt höp ik un bün nich bang, wat künnt uns de Minschen dohn. Jes. 51, 12. Ebr. 13, 6.
13. Ik hef Di, GOtt, lavt, dat ik Di danken will. Ps. 66, 13.
14. Denn Du hest min Seel vun den Dod rett, min Föt vun Utglieden, dat ik wandeln mag vör GOtt in de Lebendigen ehr Licht. Ps. 116, 8. 1. Mos. 17, 1.
De 57. Psalm.
1. En golden Kleenod vun David, na de Melodie »verdarv nich«, as he vör Saul in de Höhl lopen weer. 1. Sam. 22, 1.
2. Wes’ mi gnädig, GOtt, wes’ mi gnädig, denn up Di trut min Seel un unner den Schatten vun Din Flüchten hef ik Toflucht bet dat Unglück vöröwer gahn deiht.
3. Ik rop to GOtt, den Allerheiligsten, to GOtt, de min Jammer en Enn makt.
4. He schickt Hülp vun Himmel un helpt mi vun mine Bedränger, de mi anschnuwen doht. Sela. GOtt schickt Sin Gnad un Wahrheit. Ps. 40, 11.
5. Ik ligg mit min Seel mank de Löwen. De Minschenkinner sünd Flammen, ehr Tähn sünd Spieße un Pielen un ehr Tungen sünd scharpe Schwerdter. Ps. 55, 22.
6. Mak Di höger, GOtt, as de Himmel un Din Ehre höger, as de ganze Welt.
7. Se stellt oft min Gang Netten un drückt min Seel dal, se gravt vör mi en Kul un fallt sülvst darin. Sela.
8. Min Hart is bereit, GOtt, min Hart is bereit, dat ik singen un laven doh.
9. Wak up, min Seel, wak up Psalter un Harp; ik will dat Morgenroth upwecken.
10. Herr, ik will Di danken mank de Völker, ik will Di lovsingen mank de Lüd! Ps. 18, 50.
11. Denn Din Godheit is so wiet as de Himmel is, un Din Wahrheit so wiet as de Wolken gaht. Ps. 36, 6.
12. Erhev Di, GOtt, öwer den Himmel un Din Ehr öwer alle Welt.
De 58. Psalm.
1. En golden Kleenod vun David vörtosingen, na de Melodie »verdarv nich.«
2. Sied ji denn stumm, dat ji nich reden wüllt, wat recht is, un richten, wat liek is, ji Minschenkinner?
3. Ja, mothwillig doht ji Unrecht int Land un gaht stracks dörch mit jug Hand to freveln. Spr. 21, 29.
4. De Gottlosen sünd verkehrt vun Moderliev an, de Lögner irrt vun Moderliev an. Eph. 4, 18.
5. Ehr Wuth is gliek as de Slang ehr Gift, as en dove Otter, de ehr Ohr tostoppt, 1. Mos. 3, 1. Ps. 140, 4.
6. Dat se nich hören deiht den Toverer, den Beschwörer sin Stimm, de wol beschwören kann. Pred. 10, 11.
7. GOtt, brek ehr Tähn in ehr Mul intwei, terstöt, HErr, de Kusen vun de jungen Löwen.
8. Se ward vergahn as Water, dat dahin fleten deiht, se zielt mit ehr Pielen, awer desülvigen brekt af. Ps. 7, 16.
9. Se vergaht as en Schneck versmacht, as de vörtidige Geburt vun en Fru süht se de Sunn nich.
10. Ehr jug Pött de Dorns marken doht, ward se in Torn so frisch wegreten. Ps. 90, 7.
11. De Gerechte ward sik freuen, wenn he so’ne Rache sehn deiht un ward sin Föt baden in de Gottlosen ehr Blod. Ps. 68, 24. Offenb. 14, 20.
12. Dat de Lüd seggen ward: Dat de Gerechte ward dat Sine jo geneten. GOtt is ja noch Richter up de Eer. Ps. 7, 9.
De 59. Psalm.
1. En golden Kleenod vun David, na de Melodie »verdarv nich,« as Saul henschickte un leet sin Hus bewachen, up dat he em dod mak. 1. Sam. 19, 11.
2. Rett mi, min GOtt, vun mine Fiende un stah mi bi gegen de, de sik gegen mi setten doht.
3. Rett mi vör de Öveldoers un help mi vun de Blodgierigen.
4. Denn süh, HErr, se lurten up min Seel; de Starken sammelt sik gegen mi, obgliek ik keen Schuld noch Missedaht hef.
5. Se lopt ahn min Schuld un makt sik fardig. Wak up, wi möt to gahn un mak de Ogen up.
6. Du HErr, GOtt Zebaoth, Israel sin GOtt, wak up un sök heim alle Heiden, wes’ nich gnädig een vun de, de so verwegene Öveldoers sünd. Sela. Ps. 56, 8.
7. Abends ward se wedder kamen un hulen as en Hund un um de Stadt herumlopen. Ps. 22, 17.
8. Süh, se snackt mit enanner, Schwerdter sünd up ehr Lippen. Wokeen schull dat hören? Ps. 55, 22.
9. Awer Du, HErr, warrst se lachen un öwer alle Heiden spotten.
10. Vör ehr Macht hol ik mi to Di, denn GOtt is min Schutz.
11. GOtt bewiest mi rieklich Sin Gudheit, GOtt lett mi min Lust sehn an mine Fiende.
12. Erwürg’ se nich, dat min Volk dat nich vergeten deiht, jag’ se awer utenanner mit Din Macht, HErr, uns Schild un stöt se dal.
13. Ehr Lehr is nicks as Sünd’ un se blievt in ehr Hoffart un predigt nicks as Fluchen un Wedderspreken. Ps. 36, 4.
14. Vertilg se ahn all Gnad, vertilg se, dat se nicks sünd un se insehn doht, dat GOtt Herrscher is in Jacob, in alle Welt. Sela. Ps. 56, 8.
15. Des Abends lat se wedder hulen as de Hunn’ un in de Stadt umherlopen. v. 7.
16. Lat se hen un her lopen na Spies un murren, wenn se nich satt ward. Amos. 8, 11. 12.
17. Ik awer will vun Din Macht singen un des Morgens rühmen Din Gudheit, denn Du büst min Schutz un Toflucht in min Noth. Ps. 89, 2. 62, 3.
18. Ik will Di, min Hort, lovsingen, denn Du, GOtt, büst min Schutz un min gnädige GOtt.
De 60. Psalm.
1. En golden Kleenod vun David vörtosingen na de Melodie Lilien sünd Tügnis.
2. As he streden harr mit de Syrier to Mesopotamien un mit de Syrier to Zoba, as Joab umkehren un de twelfdusend Edomiter int Soltthal schlagen dä. 2. Sam. 8, 1. 13. 10, 13.
3. GOtt, de Du uns verstött un uns ut enanner jagt hest un tornig weerst, tröst uns wedder.
4. De Du dat Land bewegt un intwei reten hest, heel sine Brök’, denn dat wankt.
5. Denn Du hest Din Volk wat Hartes andahn, Du hest uns en Drunk Wien geven, dat wi nich grad stahn künnt. Jes. 51, 17. 27. Jer. 8, 14.
6. Du hest awer doch en Teken geven de, de Di fürchten doht, dat se in de Hög richten dä’n un se säker makte. Sela.
7. Op dat Dine Leeven frie ward, so help nu mit Din rechte Hand un erlös uns. Ps. 108, 7.
8. GOtt hett in sin Hilligdom redt, dorvun bin ik froh un will ik deelen Sichem un afmeten den Grund to Succoth. Mich. 1, 2.
9. Gilead is min, min is Manasse, Ephraim is min Hövd sin Schutz, Juda is min Scepter.
10. Moab is min Waschbecken, min Schoh streck ik öwer Edom, Philistäa jucht mi to.
11. Wokeen will mi föhren in en faste Stadt? Wokeen leidt mi bet na Edom?
12. Warrst Du dat nich dohn, GOtt? Un treckst nich ut, GOtt, mit uns Heer?
13. Schaff uns Bistand in de Noth, denn Minschen-Hülp is nicks nütz. Ps. 108, 3.
14. Mit GOtt wöllt wi Dahten dohn. He ward unse Fiende unner de Föt perren. Ps. 18, 30. 108, 14.
De 61. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen up en Saitenspeel.
2. Hör, GOtt, min Geschrigg un mark up min Gebet. Ps. 5, 2.
3. Hier nerren up Eerden rop ik to Di, wenn min Hart in Angst is, Du wullest mi föhren up en hogen Fels. Ps. 18, 7.
4. Denn Du büst min Toversicht, en starke Thorn gegen min Fiende. Ps. 71, 3.
5. Ik will wahnen in Din Telt ewiglich un Schutz söken unner de Schirm vun Din Flüchten. Sela.
6. Denn Du, GOtt, hörst min Gelövniß, Du lohnst de gut, de Dinen Namen fürchten doht. 1. Mos. 28, 20.
7. Du gifst en König langes Leben, dat sin Jahr duert vun Geslecht to Geslecht. Ps. 102, 25.
8. Dat he ümmer sitten blift vör GOtt. Erwies em Gudheit un Truheit, de em behöden doht. Ps. 40, 11. 12.
9. So will ik Din Namen laven ewiglich, dat ik min Gelövniß däglich betaln doh. Ps. 65, 2.
De 62. Psalm.
1. En Psalm vun David för Jeduthun, vörtosingen.
2. Min Seel is still to GOtt, de mi helpen deiht. Jes. 30, 15.
3. Denn He is min Hort, min Hülp, min Schutz, dat mi keen Fall störten ward, wa grot He ok is.
4. Wo lang stellt ji Alle Eenen na, dat ji em in Stücke slahn doht, as en scheewe Wand un as en umstötte Muer?
5. Se denkt blot, woans se em dämpt, beflitigt sik de Lögen, gevt gode Word, awer in ehr Hart flucht se. Sela.
6. Awer min Seel tövt alleen up GOtt, denn He is min Hoffnung.
7. He is min Trost, min Hülp, min Schutz, dat ik nich fallen warr. Ps. 18, 2.
8. Bi GOtt is min Heil, min Ehr, min Kraft, min Fels, min Toversicht is up GOtt. Ps. 61, 4.
9. Höpt up Em alletied, leeve Lüd’, schüttet ju Hart för Em ut. GOtt is uns Toversicht. Sela.
10. Awer Minschen sünd doch nicks, grote Lüd’ fehlt ok, se wegt weniger as nicks, so veel ehrer sünd. Ps. 39, 6. 12.
11. Verlatet jug nich up Unrecht un Frevel, holt jug nich to so wat, dat nicks is; fallt jug Riekdom to, so hangt dat Hart nich daran. Mat. 6, 33. 19, 22. Luk. 12, 19. 20. 1. Tim. 6, 9. 17.
12. GOtt hett en Word redt, dat hef ik etliche Mal hört, dat GOtt alleen mächtig is.
13. Un Du, HErr, büst gnädig un betalst en jeden, as he dat verdeent. Röm. 2, 6.
De 63. Psalm.
1. En Psalm vun David, as he in de Wüste vun Juda weer.
2. GOtt, Du büst min GOtt, fröh wak ik to Di; min Seel döstet na Di, min Fleesch verlangt na Di in en drög un sor Land, wo keen Water is. Ps. 42, 3. 134, 6.
3. Dar seh ik na Di in Din Hilligdom, wull geern Din Macht un Ehr sehn.
4. Denn Din Gudheit is beter as Leven. Min Lippen priest Di.
5. Dasülvst wull ik Di geern laven min Lebenlang, un min Hand in Din Namen upheven.
6. Dat weer min Hart sin Freud un Wonn, wenn ik vun Di mit fröhlichen Mund grotspreken kunn.
7. Wenn ik mi to Bett leggen doh, so denk ik an Di, wenn ik upwaken doh, so red ik vun Di. Ps. 35, 28.
8. Denn Du büst min Helper, un unner den Schatten vun Din Flüchten will ik fröhlich singen.
9. Min Seel hangt an Di, Din rechte Hand erhöllt mi. Ps. 89, 22. Jes. 41, 10.
10. Se awer staht na min Seel, mi to öwerfallen, un ward unner de Eer dal fahren!
11. Se ward dörch dat Schwerdt fallen un de Föss to Deel warrn. Offenb. 19, 17.
12. Awer de König freut sik in GOtt. Wer bi Em schwören deiht, vun den ward grotspraken warrn. Denn de Lögenmüler schüllt tostoppt warrn. Jes. 48, 1.
De 64. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
2. Hör, GOtt, min Stimm vun min Klag’, behöd’ min Leven vör den grausamen Fiend.
3. Verbarg mi vör de Bösen ehr Versammlung, vör den Hupen vun de Öveldoers,
4. De ehr Tung scharp makt as en Schwerdt, de mit giftige Wörd scheeten doht, as weern dat Pieln. Ps. 57, 5.
5. Dat se heemlich den Frommen scheeten doht; up eenmal scheet se up em un sünd nich bang. Ps. 11, 1. 2. Spr. 26, 18.
6. Se sünd driest mit ehr bösen Anschläg un seggt, woans se Strick leggen wöllt un sprekt: Wokeen kann se sehn?
7. Se sünd up Slechtigkeit un holt dat heemlich, sünd verslagen un hebbt veele Knep in den Kopp.
8. Awer GOtt ward se mit eenmal scheeten, dat ehr dat weh dohn ward.
9. Ehr egen Tung ward se to Fall bringen, dat öwer se spotten ward, jedereen, de se süht. Ps. 7, 16.
10. Un alle Minschen, de dat seht, ward seggen: Dat hett GOtt dahn! un marken, dat dat Sin Wark is. 2. Mos. 8, 19.
11. De Gerechten ward sik an den HErrn freuen un sik up Em verlaten un alle frommen Harten ward grot darvon spreken.
De 65. Psalm.
1. En Psalm vun David, een Leed vörtosingen.
2. GOtt, man lavt Di in de Still’ to Zion un Di betalt man Gelövniß. Ps. 59, 14. 61, 9.
3. Du erhörst Gebet, darum kummt all dat Fleesch to Di. Ps. 145, 21.
4. Unse Missedaht drückt uns hart. Du wullst doch unse Sünd vergeten.
5. Wol den, den Du utwählt un to Di kamen letst, dat he wahnen kann in Din Höv’, de hett rieken Trost vun Din Hus un Din hilligen Tempel. Ps. 15, 1.
6. Erhör uns na Din wunderbarliche Gerechtigkeit, GOtt, uns’ Heil, de Du büst de Toversicht vun All’ de up Eern un wiet af an de See wahnen doht. Ps. 4, 2.
7. De de Bargen fast setten deiht dörch Sin Kraft un se utrüsten deiht mit Macht.
8. De Du still maken deihst dat Brusen vun de See, dat Brusen vun ehr Waggen un de Larm vun de Völker. Ps. 89, 10.
9. Dat bang ward vör Dine Teken, de an desülvige Enden wahnen doht. Du makst fröhlich, wat sik rögen deiht, sowol des Morgens as des Abends.
10. Du söchst dat Land heim un waterst dat un makst dat heel riek. GOtt Sin Borns hebbt Water in Hüll un Füll. Du letst ehr Korn wol geraden, denn so makst Du dat Land riek. Ps. 46, 5.
11. Du waterst sin Föhren un makst dat Plögte natt, mit Regen makst Du dat week un segenst, wat darup wassen deiht.
12. Du krönst dat Jahr mit Din Gudheit un Din Fotspor drüppt vun Fett.
13. De Wahnungen in de Wüstenie sünd ok fett, dat se drüppt un de lütten Bargen sünd överhüpt vull vun Vergnögen.
14. De Weiden sünd vull Schap un de Felder staht dick mit Korn, dat man jucht un singt. Ps. 144, 13.
De 66. Psalm.
1. En Psalmleed, vörtosingen. Juchet GOtt, alle Land’!
2. Lovsingt to Ehr vun Sin Namen; rühmt Em herrlich.
3. Sprekt to GOtt: Wa grulich grot sünd Din Werke! Dine Fiende smeichelt Di wegen Dine grote Macht.
4. Lat dat Land Di anbeden, vun Di grotspreken wegen Din Nam! Sela.
5. Kamt her, un seht an GOtt Sine Werke, de so wunnerlich is mit Sin Dohn mank de Minschenkinner. Ps. 46, 9.
6. He makt ut de See drög Land, dat man to Fot öwer dat Water gahn deiht, darum freut wi uns an Em! 2. Mos. 14, 21.
7. He herrscht mit Sin Gewalt ewiglich, Sin Ogen seht up de Völker. De Aftrünnigen ward nich to Höch kamen künnen. Sela.
8. Lavt ji Völker unsen GOtt, lat Sin Ruhm wiet lutbar warden,
9. De unse Seelen int Leben beholen deiht un unse Föt nich utglieden lett.
10. Denn, GOtt, Du hest uns versöcht un smolten, as Sülver smolten ward. Spr. 17, 3.
11. Du hest uns in den Thorn smieten laten, Du hest up unse Lenden en Last leggt;
12. Du hest Minschen laten öwer unsen Kopp kamen, wi sünd in Füer un Water kamen, awer Du hest uns rutföhrt un erquickt.
13. Dorum will ik mit Brandopfer in Din Hus gahn, un Di mine Gelövnisse betalen; Ps. 61, 9.
14. As ik mine Lippen hef updahn un min Mund redet hett in min Noth. 1. Mos. 28, 20.
15. Ik will Di fette Brandopfer bringen vun Rökelwark vun Widders, ik will opfern Ossen un Böck. Sela.
16. Kamt her, hört to, Alle, de ji GOtt fürchten doht. Ik will vertelln, wat He an min Seel dahn hett.
17. To Em reep ik ut min Mund un sprok grot vun Em mit min Tung.
18. Wenn ik wat Unrechts vör harr in min Harten, so war de HErr dat nich hörn. Spr. 15, 29. 28, 9. Joh. 9, 31.
19. Darum erhört mi GOtt un markt up min Flehn.
20. Gelavt si GOtt, de min Gebet nich verstött, noch Sin Gudheit vun mi aftrecken deiht.
De 67. Psalm.
1. En Psalmleed, vörtosingen up Saitenspeel. Ps. 61, 1.
2. GOtt wes’ uns gnädig un segen uns; He lat uns Sin Angesicht lüchten. Sela. Ps. 56, 2. Spr. 16, 15.
3. Dat wi up Eerden kennen lehrn Sin Weg, mank alle Heiden Sin Heil.
4. GOtt, Di dankt de Völker, Di dankt alle Völker.
5. De Völker freut sik un jucht, dat Du de Lüd recht richten deihst un de Lüd up Eerden regeeren deihst. Sela. Apost. 17, 31.
6. GOtt, Di dankt de Völker, Di dankt alle Völker. Ps. 45, 18.
7. Dat Land gift sin Frucht. GOtt segen uns, unse GOtt. Ezech. 34, 27.
8. GOtt segen uns, un alle Welt wes’ bang vör Em! Ps. 33, 8.
De 68. Psalm.
1. En Psalmleed vun David, vörtosingen.
2. Lat GOtt upstahn, lat Sine Fiende vunenanner jagt warden, un de Em hassen doht, vör Em weglopen. 4. Mos. 10, 35. Ps. 132, 8.
3. Verdriev se as de Rok verdreven ward, as dat Wass ant Füer smölten deiht, so mußten de Gottlosen vör GOtt umkamen.
4. De Rechtfardigen awer möt sik freuen un fröhlich sin vör GOtt un sik vun Harten freuen. Ps. 97, 12.
5. Singt GOtt, lovsinget Sin Namen. Makt Platz vör den, de dar sachten herfahren deiht, He heet HErr, un freut jug vör Em. Jes. 57, 14. Ps. 83, 19.
6. De en Vadder is för de Waisen un en Richter för de Wittfruens. He is GOtt in Sin hillige Wahnung Ps. 10, 14.
7. En GOtt, de den Eensamen dat Hus voll Kinner gift; de de Gefangenen rutföhrt to de rechte Tid un lett de Aftrünnigen blieven in dat sore Land. Ps. 113, 9.
8. GOtt, as Du vör Din Volk hertrockst, as Du enher gungst in de Wüste, Sela, 2. Mos. 13, 20. 21.
9. Do bewerte de Eer un de Himmel drüppden vör düsse GOtt in Sinai, vör den GOtt, de Israel sin GOtt is. 2. Mos. 19, 16.
10. Nu awer gifst Du, GOtt, gnädigen Regen, un Din Arf, dat dürr is, erquickst Du, Jes. 44, 3. Ezech. 34, 26.
11. Dat Dine Deerter darin wahnen künnt. GOtt, Du lavst de Elenden mit Din Göder.
12. De HErr gift dat Word mit grote Scharen vun Evangelisten. Jes. 52, 7.
13. De Könige vun de Heerscharen sünd unner enanner Frünn, un de Husfruen deelt den Rov ut.
14. Wenn ji to Feld liggen doht, so glänzt dat as de Duven ehr Flünken, de as Sülver un Gold schimmern doht.
15. Wenn de Allmächtige hen un wedder mank se Könige setten deiht, so ward dat hell, wo dat düster is.
16. GOtt Sin Barg is en fruchtbaren Barg, en grot un fruchtbar Gebirg.
17. Wat hüppt ji groten Barge? GOtt hett Lust up düssen Barg to wahnen un de HErr blift ok ümmer darsülvst. Ps. 114, 4. 74, 2.
18. GOtt Sine Wagen sünd veel dusend mal dusend, de HErr is mank se up den hilligen Sinai. 2. Kön. 6, 17. Ps. 103, 20.
19. Du büst in de Högde fahren un hest dat Gefängniß gefangen föhrt, Du hest Gaven kregen för de Minschen, ok för de Aftrünnigen, dat GOtt, de HErr, doch dar blieven ward. Eph. 4, 8-10. Kol. 2, 15. Apost. 2, 33.
20. Lavet den HErrn däglich. GOtt leggt uns en Last up, awer He helpt uns ok. Sela. Matth. 11, 29. 1. Cor. 10, 13. Ps. 69, 19. 1. Mos. 48, 16.
21. Wi hebbt en GOtt, de helpen deiht, un den HErrn, de uns vun Dod retten deiht. Weish. 16, 13.
22. Awer GOtt ward Sin Fiende ehr Kopp intwei slahn, ja ehr Haarschädel, wenn se fortfahrt in ehr Sünd’.
23. Doch sprickt de HErr: Ik will vun de Bösen etliche halen, ut de deepe See will Ik etliche halen.
24. Darum ward din Fot in de Fiende ehr Blod farvt warrn un din Hunn ward dat uplicken. Ps. 58, 11.
25. Man süht, GOtt, wo Du umher trecken deihst, wo Du, min GOtt un König, umher trecken deihst int Hilligdom. 2. Sam. 6, 13. 14.
26. De Sängers gaht vörup, darna de Speellüd’, mank se de Jumfern, de da pauken doht. 2. Mos. 15, 20.
27. Lavet den HErrn in de Versammlungen, ji, de vör den Born vun Israel sünd.
28. Dar herrscht mank ehr de lütte Benjamin, de Fürsten vun Juda mit ehre Hupen, de Fürsten vun Sebulon, de Fürsten vun Naphtali.
29. Din GOtt hett Din Riek upricht, datsülvige wullst Du, GOtt, stark maken; denn dat is Din Wark.
30. Um Din Tempel willen to Jerusalem ward Di de Könige Geschenke bringen. Ps. 72, 10. 15.
31. Schell dat Deert int Reth, de Schaar vun Ossen mank ehr Kalver, de dar in de Grund pett vun wegen dat Geld. He jagt de Völker ut enanner, de geern Krieg föhrt.
32. De Fürsten ut Egypten ward kamen, Mohrenland ward sin Hann utstrecken to GOtt. Jes. 19, 21. Ps. 87, 4.
33. Ji Königrieke up Eerden singt GOtt, singt den HErrn Lov. Sela.
34. Den, de dar in den Himmel fahrt allerwärts vun Anbeginn! Süh, He ward Sin Dunner Kraft geven.
35. Gevt GOtt de Macht! Sin Herrlichkeit is in Israel, un Sin Macht in de Wolken. Ps. 29, 1.
36. GOtt is wundersam in Sin Hilligdom. He is Israels GOtt. He ward dat Volk Kraft un Macht geven. Gelavt si GOtt! Ps. 29, 11. Jes. 40, 29.
De 69. Psalm.
1. En Psalm David’s na de Melodie: »Lilien«, vörtosingen. Ps. 45, 1.
2. GOtt help mi, denn dat Water geiht mi bet an de Seel.
3. Ik versink in deepen Schlamm, wo keen Grund is, ik bün in deep Water un de Floth will mi versupen. Ps. 40, 3.
4. Ik hef mi möd schriet, min Hals is heesch, dat Gesicht vergeiht mi, dat ik so lang mutt töven up min GOtt. Hiob. 19, 7. Ps. 38, 11.
5. De mi ahn Orsak hassen doht, darvun sünd mehr, as ik Haar up den Kopp hef. De mi unbillig fiend sünd un mi verdarvt, sünd mächtig. Ik mutt betalen, wat ik nich rovt hef. Ps. 25, 19.
6. GOtt, Du weest min Dohrheit, un min Schulden sünd Di nich verborgen. 2. Cor. 5, 21.
7. Lat nich to Schann warrn an mi, de up Di tövt, HErr, HErr Zebaoth; lat nich schamroth warrn an mi, de Di sökt, GOtt Israels! Ps. 22, 6.
8. Denn um Din willen dreg ik Schimp, min Angesicht is vull vun Schand.
9. Ik bün frömd warn vör min Bröder un unbekannt vör min Moder ehr Kinner. Ps. 38, 12. Joh. 7, 5.
10. Denn ik iwer mi schier to Dod’ um Din Hus un dat Schimpen vun de, de Di schänden doht, fallt up mi. Joh. 2, 17. Ps. 119, 139. Röm. 15, 3.
11. Un ik ween un fast’ bitterlich, un se spott darto öwer mi.
12. Ik hef en Sack antrocken, awer se makt Spott darut.
13. De in’t Dohr sitten doht, schnadert vun mi, un in de Wirthschaften singt se vun mi. Hiob. 30, 9.
14. Ik awer bed’, HErr, to Di to de angenehme Tied; GOtt, dörch Din grote Gnad’ erhör mi mit Din true Hülp.
15. Rett’ mi ut den Dreck, dat ik nich versinken doh, dat ik rett’ ward vun min Verfolgers un ut dat deepe Water. Ps. 18, 18.
16. Dat mi de Waterflot nich versupen deiht, un de Deepe nich verslingen un dat de Born nich öwer mi tosamen gah.
17. Erhör mi, HErr, denn Din Gudheit is tröstlich, kehr Di to mi na Din grote Barmhartigkeit,
18. Un verbarg Din Angesicht nich vör Din Knecht, denn mi is bang, erhör mi bald.
19. Mak Di an min Seel’ un erlös se, erlös se wegen min Fiende.
20. Du weest vun min Schimp, Schand’ un Scham, min Weddersakers sünd All vör Di. Ps. 44, 16.
21. De Schimp brickt mi min Hart un kränkt mi. Ik töv, ob dat Nüms jammern dä, awer dar is keen Minsch; un up Trösters, awer ik find’ keen. Klagel. 1, 2. 9.
22. Un se gevt mi Gall to eten un Etig to drinken in minen groten Döst. Matth. 27, 34. 48.
23. Ehr Disch mutt vör se to en Fall warrn un för de Sorglosen to en Schling. Röm. 11, 9.
24. Ehre Ogen mött düster warrn, dat se nicks seht un ehre Lenden lat ümmer wackeln. Röm. 11, 10.
25. Geet Din Ungnad öwer se un lat Din grimmige Torn se to fat kriegen.
26. Ehr Wahnung mutt lerrig warrn un lat da keen sin, de in ehre Hütten wahnen deiht. Apost. 1, 20.
27. Denn se verfolgt den, de Du slagen hest un rühmt sik, dat Du de Dinen bös slagen deihst. Jes. 53, 4.
28. Lat se in een Sünd öwer de anner fallen, dat se to Din Gerechtigkeit nich kamen doht. Röm. 1, 24.
29. Striek se ut dat Bok vun de Lebendigen, un lat se mit de Gerechten nich anschreben warrn. Luk. 10, 20.
30. Ik awer bün elend un mi is slecht to Moth. GOtt, lat Din Help mi schützen!
31. Ik will GOtt Sin Namen laven mit en Leed un will Em hoch ehren mit Dank. Ps. 145, 1. 2.
32. Dat ward den HErrn beter gefallen as en Oss’, de Hörn un Kluen hett. Ps. 50, 9. 13.
33. De Elenden seht dat un freut sik, un de GOtt söken doht, de ehr Hart ward leven. Spr. 13, 25. Ps. 22, 27.
34. Denn de HErr hört de Armen un veracht Sin Gefangene nich.
35. Em lavt Himmel un Eer un de See un All, wat sik darin rögen deiht. Ps. 148, 1.
36. Denn GOtt ward Zion helpen un de Städ’ vun Juda buen, dat man dar wahnen un se besitten deiht.
37. Un Sin Knecht ehr Samen ward se arven, un de Sin Namen leef hebbt, ward darin blieven. Ps. 102, 29.
De 70. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen to’n Gedächtniß.
2. Il, GOtt, mi to retten, HErr, mi to helpen.
3. De möt sik schamen un to Schann warrn, de na min Seel staht, se möt torügg kehren un höhnt warrn, de mi wat Öwels wünscht. Ps. 35, 4. Ps. 40, 15. Ps. 83, 18.
4. Dat se möt wedder to Schann warrn, de da öwer mi schriet: Ha, ha! Ps. 40, 16.
5. Freuen un fröhlich möt sin na Di, de na Di fragen doht un de Din Heil leef hebbt, ümmer seggen: Hochgelavet si GOtt! Ps. 35, 21. 27.
6. Ik awer bün elend un arm. GOtt, il to mi, denn Du büst min Helper un Retter, min GOtt, töv nich so lang. Ps. 40, 18.
De 71. Psalm.
1. HErr, ik verlat mi up Di, lat mi nümmermehr to Schann warrn.
2. Rett mi dörch Din Gerechtigkeit un help mi ut, hol Din Ohren to mi un help mi!
3. Wes’ min starke Fels, wohen ik ümmer flegen kann, de Du toseggt hest, mi to helpen, denn Du büst min Felsen un min Schanz.
4. Min GOtt, help mi ut de Gottlosen ehr Hand, ut de Hand vun den Ungerechten un Tyrannen.
5. Denn Du büst min Toversicht, HErr, HErr, min Hoffnung vun Jugend up. Ps. 46, 2.
6. Up Di hef ik mi verlaten vun Moderliev an, Du hest mi ut min Moder ehr Schot trocken. Min Lofgesang is ümmer vör Di. Ps. 22, 10.
7. Ik bün vör Veele as en Wunner, awer Du büst min starke Toversicht. Ezech. 24, 24. 27.
8. Lat min Mund däglich vull sin vun Din Lov un Din Herrlichkeit. Ps. 51, 17.
9. Smiet mi nich weg in min olen Dag’, verlat mi nich, wenn ik swach warr. Ps. 51, 13.
10. Denn mine Fiende sprekt gegen mi, un de up min Seel luern doht, beradt sik mit enanner,
11. Un sprekt: GOtt hett em verlaten, jagt em na un griept em, denn da is keen Helper.
12. GOtt, wes’ nich wiet vun mi, min GOtt, kumm flink, mi to helpen! Ps. 141, 1.
13. Schamen möt sik un umkamen, de min Seel towedder sünd, mit Schann un Hohn möt se öwerhüpt warrn, de min Unglück söken doht. Ps. 70, 3.
14. Ik awer will ümmer töven un will ümmer mehr vun Din Ehr grotspreken. Ps. 51, 17.
15. Min Mund schall verkündigen Din Gerechtigkeit, däglich Din Heil, de ik nich alle tellen kann.
16. Ik gah umher in den HErrn, HErrn, Sin Kraft, ik sprek alleen grot vun Din Gerechtigkeit.
17. GOtt, Du hest mi vun Jugend up lehrt, darum verkündige ik Dine Wunner. Ps. 9, 2. 77, 12.
18. Ok verlat mi nich, GOtt, in dat Öller, wenn ik gries warrn doh, bet ik Din Arm verkündige an Kinneskinner un Din Kraft Alle de, de noch kamen schüllt. v. 9. Jes. 46, 4. Ps. 103, 2.
19. GOtt Din Gerechtigkeit is hoch, de Du grote Dinge deihst, GOtt, wokeen is Di gliek? 2. Mos. 8, 10. 15, 11. Jer. 10, 6.
20. Denn Du letst mi veele un grote Angst erfahren un makst mi wedder lebendig un halst mi wedder ut de Deep vun de Eer herup. 1. Sam. 2, 6.
21. Du makst mi heel grot un tröst mi wedder. Ps. 18, 36.
22. So dank ik Di ok mit Psalterspeel för Din Tru, min GOtt, ik sing Din Lov up de Harp, Du Hillige in Israel!
23. Min Lippen un min Seel, de Du erlöst hest, sünd fröhlich un sprekt grot vun Di. Ps. 103, 2.
24. Ok makt min Tung däglich Gedichte vun Din Gerechtigkeit, denn schamen möt sik un to Schann warrn, de min Unglück söken doht. Ps. 83, 18.
De 72. Psalm.
1. Vun Salomo.
GOtt, gif Din Gericht den König un Din Gerechtigkeit den König sin Söhn. Joh. 5, 22. 27.
2. Dat he Di dat Volk richten deiht mit Gerechtigkeit un de Elenden mit Recht!
3. Lat de Bargen den Freden bringen för dat Volk, un de Högden de Gerechtigkeit. Ps. 85, 9. 11. 12. Jes. 52, 7. 55, 11.
4. He ward dat elende Volk Recht geven un den Armen helpen, un de Lästerers to Schann perren. Hiob. 36, 6. Ps. 45, 5.
5. Man ward Di fürchten, so lang de Sünn un de Maand bestaht, vun Kind to Kinneskinner.
6. He ward heraf fahren, as de Regen up de Wisch, as de Drüppen, de dat Land anfuchten doht. Jes. 45, 8.
7. To sine Tieden ward de Gerechte upwassen in groten Freden, bet dat de Maand nich mehr is. Ps. 92, 15.
8. He ward herrschen vun een See bet an de anner un vun dat Water an bet an dat End vun de Welt. Zach. 9, 10. Matth. 28, 18.
9. Vör Em ward sik bögen de in de Wüste sünd un sine Fiende ward Stoff licken. Jes. 49, 23.
10. De Könige an de See un up de Inseln ward Geschenke bringen, de Könige ut de Rieke Arabien un Seba ward Gaven toföhrn. Ps. 68, 30. Jes. 60, 9.
11. Alle Könige ward em anbeden, alle Heiden ward em deenen. Ps. 2, 8.
12. Denn He ward den Armen un den Elenden retten, de da schrien deiht, de keen Helper hett. Hiob. 36, 15. Ps. 35, 10.
13. He ward gnädig sin den Lütten un Armen, un de Armen ehr Seelen ward He helpen. Ps. 97, 10.
14. He ward ehre Seelen ut de Bedregerie un den Frevel erlösen un ehr Blod ward düer achtet warrn vör Em. Ps. 9, 13.
15. He ward leven un man ward Em vun dat Gold ut Riek Arabien geven un man ward ümmer vör Em beden, däglich ward man Em laven. Offenb. 1, 18.
16. Uppe Eer, baben up de Bargen ward dat Korn dick stahn, sin Frucht ward bevern as de Libanon un ward grönen in de Städ’ as Gras up Eerden.
17. Sin Namen ward ewiglich blieven, so lang de Sünn besteiht, ward sin Namen up de Nakamen kamen, un ward dörch densülvigen segent sin, alle Heiden ward grot vun em spreken. 1. Mos. 12, 3. 22, 18.
18. Gelavet si GOtt de HErr, de GOtt Israels, de alleen Wunner deiht.
19. Un gelavet si Sin herrliche Nam ewiglich, un alle Lande möt vull vun Sin Ehr sin! Amen, Amen! Ps. 8, 10. Jes. 6, 3.
20. En End’ hebbt de Gebede vun David, Isai sin Söhn.
De 73. Psalm.
1. En Psalm vun Asaph.
Israel hett GOtt doch to’n Trost, wer man rein vun Harten is.
2. Ik harr awer schier utrutscht mit min Föt, min Tritt harr binah utgleden. Ps. 94, 18.
3. Denn dat verdrot mi vun de Grotsprekers, do ik seh’, dat dat de Gottlosen so wol gung. Jer. 12, 1. Hiob. 21, 7.
4. Denn se sünd in keen Dodes Gefahr, veelmehr staht se fast as en Pallast.
5. Se sünd nich in Unglück as anner Lüd un ward nich plagt as anner Minschen.
6. Darum mutt ehr Trotzen en köstlich Ding sin, un ehr Frevel mutt wol dahn heten.
7. Ehr Person makt sik breet as en fett’ Wanst, se doht All’, wat se sik denkt. Hiob. 15, 77.
8. Se makt Allns tonicht un red’ öwel darvun un red’ un lästert hoch herum.
9. Wat se red’, dat mutt vun’n Himmel raf red’ sin, wat se seggt, dat mutt gellen up Eern.
10. Darum fallt se de Janhagel to, dat löpt se to in Hupen, as Water.
11. Un sprekt: Wat schull GOtt na de fragen? Wat schull de Högste up de achten? Ps. 10, 11.
12. Süh’, dat sünd de Gottlosen, de sünd glückselig in de Welt un ward riek.
13. Schall dat denn umsunst sin, dat min Hart unsträflich leven deiht un ik min Hann in Unschuld waschen doh?
14. Un bün plagt däglich un min Straf is alle Morgen dar.
15. Ik harr ok binah so seggt, as se, awer süh, darmit harr ik verdammt all Din Kinner, de je west sünd.
16. Ik dach awer daröwer na, dat ik dat begriepen much, awer dat weer mi to swar.
17. Bet dat ik in GOtt Sin Hilligdom gung un up ehr End’ marken dä.
18. Awer Du settst se up dat Glittschrige un störtst se to Grund. Hiob. 21, 17.
19. Wo ward se so mit eens tonicht! Se gaht unner un nehmt en End’ mit Schrecken. Ps. 109, 13.
20. As en Drom, wenn Een upwaken deiht, so makst Du, HErr, ehr Bild in de Stadt verächtlich. Ps. 103, 16.
21. Awer dat deiht mi weh in Harten un stickt mi in min Neeren,
22. Dat ik mutt en Narr sin un nicks weeten un mutt as en Deerd sin vör Di.
23. Dennoch bliev ik ümmer bi Di, denn Du hollst mi bi min rechte Hand,
24. Du leitst mi na Din Rath, un nimmst mi toletzt mit Ehren an.
25. Wenn ik Di man hef, so frag ik nicks na Himmel un Eer.
26. Wenn mi ok Liev un Seel verschmachten deiht, so büst Du doch, GOtt, alltid min Hart sin Trost un min Deel. Klagel. 3, 24.
27. Denn süh, de vun Di wieken doht, ward umkamen, Du bringst um Alle, de gegen Di horen doht.
28. Awer dat is min Freud, dat ik mi to GOtt holen doh, un min Toversicht sett up den HErrn, HErrn, dat ik verkündige all Sin Dohn.
De 74. Psalm.
1. En Unnerwiesung vun Asaph.
GOtt, warum verstötst Du uns so ganz un gar? Un büst so grimmig up de Schap vun Din Weid’!
2. Denk an Din Gemeen, de Du vun Öllers her erworben un Di to’n Arvdeel erlöst hest, an den Barg Zion, up den Du wahnen deihst.
3. Perr up se mit de Föt un stöt se ganz to Grund’. De Fiend hett Allns verdorben in dat Hilligdom. Jos. 10, 24.
4. Din Weddersakers brüllt in Din Hüser un sett ehr Götzen darin.
5. Man süht de Äx baben her blinken, as man in en Wald hauen deiht;
6. Un haut entwei alle sine Tafelwerke mit Biel un Hacken.
7. Se verbrennt Din Hilligdom, se enthilligt de Wahnung vun Din Namen bet up den Grund. 2. Kön. 25, 9. Ps. 83, 13.
8. Se sprekt in ehr Harten: Lat uns se plünnern! Se verbrennt all’ GOtt’s Hüser int Land.
9. Unse Teken seht wi nich un keen Prophet predigt mehr, un keen Lehrer lehrt uns mehr.
10. Ach, GOtt, wa lang schall de Weddersaker smähen un de Fiend Din Namen so ganz verlästern?
11. Warum treckst Du Din rechte Hand torügg? nimm desülvige vun Din Schot un verdarv se.
12. Awer GOtt is min König vun Öllers her, de all’ Help deiht, de uppe Eer geschüht. Ps. 68, 21.
13. Du deelst de See dörch Din Kraft un brickst de Draken ehr Köpp entwei int Water. 2. Mos. 14, 21. 15, 8.
14. Du sleist de Wallfisch ehre Köpp entwei un gifst se ton Eten an dat Volk in de Wüstenie.
15. Du letst herut quellen Born un Beek, Du letst verdrögen starke Ströme. Ps. 104, 10.
16. Dag un Nacht is Din; Du makst, dat beide, Sünn’ un Stern’, ehr gewissen Lop hebbt.
17. Du setst jeden Land sin Grenz, Summer un Winter makst Du.
18. So denk doch daran, dat de Fiend den HErrn smähen deiht, un en döhricht Volk Din Namen lästert.
19. Du wullst doch den Pöbel nich geven de Seel vun Din Turtelduven un de Hupen vun Din elenden Deerte nich so ganz vergeten. Ps. 9, 19.
20. Denk an den Bund, denn dat Land is allerwärts jämmerlich verheert un de Hüser sünd terreten.
21. Lat den Geringen nich mit Schann darvun gahn, denn de Armen un Elenden sprekt grot vun Din Namen.
22. Mak Di up, GOtt, un föhr Din Sak ut; denk an de Smach, de Di däglich vun de Dohren wedderfahrt. Jes. 49, 4.
23. Vergeet nich Din Fiende ehr Geschrigg; Din Weddersakers ehr Rasen ward je länger je gröter.
De 75. Psalm.
1. En Psalm un Leed vun Asaph, na de Melodie »verdarv nich«, vörtosingen.
2. Wi dankt Di, GOtt, wi dankt Di un verkündigt Din Wunner, dat Din Namen so neeg is. Ps. 9, 2.
3. Denn to sin Tid, so warr Ik recht richten.
4. Dat Land bewert un Alle, de darin wahnen doht, awer Ik hol sin Niepers fast. Sela. Joel. 2, 1.
5. Ik sprok to de Grotsprekers, sprekt nich vun mi so grot, un to de Gottlosen: Pucht nich up Gewalt.
6. Pucht nich so hoch up ju Gewalt, sprekt nich so halsstarrig,
7. Dat hett keen Noth, weder vun Upgang, noch vun Dalgang, noch vun dat Gebirg in de Wüstenie.
8. Denn GOtt is Richter, de Düssen lütt makt un den Annern uprichten deiht. 1. Sam. 2, 7.
9. Denn de HErr hett en Beker in de Hand un mit starken Wien vull inschenkt un schenkt ut densülvigen; awer de Gottlosen möt alle drinken un de Barm utsupen. Ps. 60, 5.
10. Ik awer will verkündigen ewiglich un lovsingen den GOtt Jacobs.
11. Un will all de Gottlosen ehr Gewalt terbreken, dat de Gerechten ehr Gewalt erhögt ward. v. 5.
De 76. Psalm.
1. En Psalmleed vun Asaph, up Saitenspeel vörtosingen.
2. GOtt is in Juda bekannt, in Israel is Sin Namen herrlich!
3. To Salem is Sin Telt un Sin Wahnung to Zion. Ps. 9, 12.
4. Darsülvst brekt He de Pielen vun den Bagen, Schild, Schwerdt un Striet entwei. Sela. Ps. 46, 10. Jes. 9, 4. 5.
5. Du büst herrlicher un mächtiger as de Bargen vull Rovgud.
6. De Stolten möt berovt warrn un inslapen un alle Krieger möt de Hann sinken laten.
7. Vun Din Schelln, GOtt Jacobs, sinkt in Slap beides, Peer un Wagen.
8. Du büst schrecklich. Wokeen kann vör Di stahn, wenn Du vertörnt büst? Ps. 90, 7.
9. Wenn Du dat Ordeel hörn letst vun Himmel, so verfehrt sik dat Eerdriek un ward still.
10. Wenn GOtt Sik upmaken deiht to richten, dat He helpen schall alle Elenden uppe Eerden. Sela. Jes. 34, 8. 13, 9.
11. Wenn Minschen gegen Di wüten doht, so leggst Du Ehr in, un wenn se noch mehr wütet, so büst Du ok noch rüst.
12. Doht Gelövnisse un betahlt se den HErrn, ju GOtt, Alle, de ji um Em her sünd, bringt Geschenke den schrecklichen GOtt,
13. De de Fürsten den Moth nehmen deiht un schrecklich is mank de Könige uppe Eer.
De 77. Psalm.
1. En Psalm vun Asaph vör Jeduthun, vörtosingen. Ps. 62, 1.
2. Ik schrie mit min Stimm to GOtt, to GOtt schrie ik un He erhört mi.
3. In de Tied vun min Noth sök ik den HErrn, min Hand is des Nachts utreckt un lett nich na, denn min Seel will sik nich trösten laten. Ps. 86, 7.
4. Wenn ik bedrövt bün, so denk ik an GOtt, wenn min Hart in Angst is, to red ik. Sela. Ps. 18, 7.
5. Min Ogen hollst Du, dat se waken doht, ik bün so ohnmächtig, dat ik nich snacken kann.
6. Ik denk an de ole Tied, an de vörigen Jahrn. Ps. 143, 5. Jes. 51, 9.
7. Ik denk Nachts an min Harfenspeel un red mit min Hart, min Geist gruvelt. Ps. 4, 5.
8. Ward denn de HErr ewiglich verstöten un keen Gnad mehr bewiesen? Ps. 79, 5. 85, 6. Klagel. 3, 31.
9. Is dat denn ganz un gar ut mit Sin Gnad? Un hett de Tosag en End’?
10. Hett denn GOtt vergeten, gnädig to sin un Sin Barmhartigkeit vör Torn toslaten? Sela.
11. Awer doch sprok ik: Ik mutt dat lieden, den Högsten Sin rechte Hand kann Allns ännern. Ps. 16, 2.
12. Darum denk ik an den HErrn Sin Dahten, ja, ik denk an de vörigen Wunner. Ps. 71, 17.
13. Un red vun all Din Werke un sprek vun all Din Dohn.
14. GOtt, Din Weg is hillig. Wo is so en mächtigen GOtt, as Du, GOtt, büst?
15. Du büst de GOtt, de Wunner deiht. Du hest Din Macht bewiest mank de Völker. Ps. 98, 1.
16. Du hest Din Volk erlöst gewaltiglich, Jakob un Joseph sin Kinner. Sela.
17. De Waters segen Di, GOtt, de Waters segen Di un warn bang un de Deepen bewerten.
18. De dicken Wolken goten Water, de Wolken dunnerten, un de Strahlen fohrn daher. Ps. 29, 3.
19. Dat dunnerte in den Himmel, Din Blitze lüchten up den Eerdboden, dat Eerdriek rögte sik un bewerte darvun.
20. Din Weg weer in de See un Din Stieg in grote Waters un man spörte doch Din Fot nich.
21. Du föhrtest Din Volk as en Heerde Schap, dörch Moses un Aaron. 2. Mos. 12, 37. 14, 22.
De 78. Psalm.
1. En Unnerwiesung vun Asaph.
Hör, min Volk, min Gesetz, neegt ju Ohren to de Red’ vun min Mund. Spr. 8, 5.
2. Ik will min Mund to Sprüche updohn un geheemnißvulle dunkle Reden ut ole Tied verkündigen. Ps. 49, 4. 5. Matth. 13, 35.
3. De wi hört hebbt un weten doht, un unse Vaders uns vertellt hebbt. Joel. 1, 3.
4. Dat wi dat nich verbargen schüllt vör ehr Kinner, de herna kamen doht, un verkündigen den HErrn Sin Ruhm, un Sin Macht un Sin Wunners, de He dahn hett.
5. He rich en Tügnis up in Jacob un gev en Gesetz in Israel, dat He unse Vaders befohl, ehr Kinner to lehren;
6. Up dat de Nakamen lernten un de Kinner, de noch schüllt geboren warrn, wenn se upkeemen, dat se ok ehr Kinner dat verkündigen dän;
7. Dat se up GOtt ehr Hoffnung setten dän un nich vergeten schüllt GOtt Sin Dahten un Sin Gebode holn,
8. Un nich worrn as ehr Vaders, en aftrünnige un ungehorsame Art, weke ehr Hart nich fast weer un ehr Geist nich tru an GOtt heel. 5. Mos. 32, 5. 6, 28.
9. As de Kinner vun Ephraim, de geharnischt den Bagen föhren dän, to de Tied vun den Striet affullen. Ps. 140, 8.
10. Se heeln den Bund mit GOtt nich un wulln nich in Sin Gesetz wandeln.
11. Un vergeten Sine Dahten un Sine Wunner, de He se dahn harr.
12. För ehr Vaders dä He Wunner in Egyptenland, in dat Feld Zoan.
13. He deel de See un leet se dar dörch gahn un sett dat Water as en Muer. 2. Mos. 14, 21. 22.
14. He leid’ se des Dags mit en Wolk un des Nachts mit en hell Füer. 2. Mos. 13, 21.
15. He spalt de Felsen in de Wüste apen un gev se Water de Masse to drinken. 2. Mos. 17, 6. Ps. 105, 41.
16. Un leet Beeke ut den Felsen fleeten, dat se dal fleeten dän as Waterströme.
17. Noch wieder sündigten se gegen Em, un vertörnten den Högsten in de Wüste,
18. Un versöchen GOtt in ehren Harten, dat se Spies förrern dän för ehre Seelen, 1. Cor. 10, 9. 4. Mos. 11, 4.
19. Un gegen GOtt reden un sproken: Ja, GOtt schull doch wol en Disch torecht maken künn’ in de Wüste.
20. Süh’, He hett wol den Felsen entwei slagen, dat de Waterstroms un Beeke sik darut ergoten, awer woans kann He Brod geven un Sin Volk Fleesch verschaffen?
21. As nu de HErr dat hören dä, war He falsch, un Füer gung an in Jacob un he war bös öwer Israel,
22. Dat se nich glöven dän an GOtt un up Sin Help nich höpten.
23. Un He gebo’ de Wolken darbaben un dä up de Döhr vun den Himmel,
24. Un leet dat Manna up se dal regen, to eten un gev se Himmelsbrod. 2. Mos. 16, 4. 14.
25. Se eten Engelbrod, He schick se Spies de Masse. Weish. 16, 20.
26. He leet weihen den Ostwind unner den Himmel un bewegt war dörch Sin Kraft de Südwind.
27. Un leet Fleesch up se regen as Stoff, un Vagel as Sand an de See.
28. Un leet se fallen merrn in ehr Lager allerwärts, wo se wahnen dän. 4. Mos. 11, 31.
29. Dar eten se un warn allto satt. He leet se ehr Lust büßen.
30. As se nu ehr Lust büßt harrn un noch darvun eten dän,
31. Dar keem GOtt Sin Torn öwer se un broch de Vörnehmsten mank ehr um un slog dal de Jünglinge vun Israel. 4. Mos. 11, 33.
32. Awer bi all dat sündigten se noch mehr un glövten nich an Sine Wunner. Ps. 106, 24.
33. Darum leet He se starven, dat se nicks kriegen dän un mussen ehr Levdag plagt sin.
34. Wenn He se würgen dä, söchten se Em un kehrten sik tiedig to GOtt.
35. Un dachen, dat GOtt ehr Hart is un GOtt, de Högste, ehr Erlöser wesen deiht. Ps. 19, 15.
36. Un hüchelten Em mit ehren Mund un logen Em mit ehr Tung wat vör.
37. Awer ehr Hart weer nich fast an Em un hollen nich tru an Sin Bund. Matth. 15, 8.
38. He awer weer barmhartig un vergev de Missedaht un vertilgte se nich un wende ok Sin Torn af un let nich Sin ganzen Grimm över se gahn.
39. Denn He bedach, dat se Fleesch sünd, en Wind, de darhen fahren deiht un nich wedder kummt.
40. Se vertörnten Em gar oft in de Wüste un makten Em unwillig in de öden Gegenden.
41. Se versöchten GOtt ümmer wedder un meisterten den Hilligen in Israel.
42. Se dachten nich an Sin Hand den Dag, as He se vun de Fiend erlösen dä.
43. As He denn Sin Teken in Egypten dahn harr un Sin Wunner in dat Land Zoan;
44. As He ehr Water in Blod wandeln dä, dat se ut ehr Beken nich drinken kunnen. 2. Mos. 7, 20.
45. As He bös Gewürm mank ehr schicken dä, de se freten un Poggen, de se to Grund richten dähn. 2. Mos. 8, 6. 24.
46. Un gev ehr Frücht an de Rupen un ehr Saat an de Heuschrecken.
47. As He ehr Wienstöck mit Hagel slog un ehr Mulbeerböm mit Frost; 2. Mos. 9, 25.
48. As He ehr Veeh slog mit Hagel un ehr Heerden mit Blitzen;
49. As He böse Engel mank se schick in Sin grimmigen Torn un leet se toven un wüthen un Leed dohn.
50. As He Sin Torn leet fortgahn un ehre Seelen vör den Dod nich schon’ un leet ehr Veeh an de Pest starven; 2. Mos. 9, 6. 9.
51. As He alle Erstgeburt in Egypten slog, de eersten Arven in Ham sin Hütten. 2. Mos. 12, 29.
52. Un leet Sin Volk uttrecken as Schap un föhr se as en Heerde in de Wüste. Ps. 77, 21.
53. Un He leid se seker, dat se nich bang to sin brukten, awer ehr Fiend bedeck de See. 2. Mos. 14, 19. 22. 27.
54. Un broch se in Sin hillig Grenz, to düssen Barg, den Sin rechte Hand erworben hett. Ps. 80, 16. 18.
55. Un verdreev vör se her de Völker un leet ehr dat Arfdeel utdeelen un leet in de Annern ehr Hütten dat Volk Israel wahnen. Ps. 44, 3.
56. Awer se versöchten un vertörnten GOtt, den Högsten, un heeln Sin Tügnisse nich;
57. Un fulln torügg un verachten Allns, as ehr Vaders un wenden sik torügg, gliek as en losen Bagen, Hos. 7, 16.
58. Un vertörnten Em mit ehr Hochmoth un reizten Em mit ehr Afgötter.
59. Un as GOtt dat hör, war He vertörnt un smeet Israel weg;
60. Dat He Sin Wahnung to Silo fahren leet, de Hütt, wo He mank de Minschen wahnen dä; 1. Sam. 4, 11.
61. Un gev ehr Macht in dat Gefängniß un ehr Herrlichkeit in de Hand vun ehr Fiend;
62. Un öwergev Sin Volk in dat Schwerdt, un war vertörnt öwer Sin Arfdeel.
63. Ehre jungen Lüd freet dat Füer un ehr Jungfern mussen ahn Friers blieven. Hiob. 1, 16.
64. Ehre Preesters fullen dörch dat Schwerdt un weern keen Wittfruens, de da weenen schulln. 1. Sam. 22, 17.
65. Un de HErr wak up, as Een, de slapen hett; as en Starken juchen deiht, de vun den Wien kummt.
66. Un slog Sin Fiend vun achtern un hung em ewig Schann an. 1. Sam. 5, 6.
67. Un smeet Josephs Hütt weg un wähl nich den Stamm Ephraim,
68. Sonnern wähl den Stamm Juda, den Barg Zion, weken He leef harr.
69. Un bu Sin Hilligdom hoch, as en Land, dat ewig fast stahn schall.
70. Un wähl Sin Knecht David un nehm em vun de Schapstallen; 1. Sam. 16, 11.
71. Vun de sögenden Schap hal He em, dat He Sin Volk Jacob weiden schull un Sin Arfdeel Israel. 2. Sam. 5, 2.
72. Un He weid se ok mit alle Tru un regeer se mit all Fliet.
De 79. Psalm.
1. En Psalm vun Asaph.
HErr, Heiden sünd in Din Arfdeel fulln, de hebbt Din hilligen Tempel smutzig un ut Jerusalem en Steenhupen makt.
2. Se hebbt Din Knecht ehr Lieknams de Vageln unner den Himmel to freten geven un dat Fleesch vun Din Hilligen vun de Thiern int Land.
3. Se hebbt ehr Blod vergaten um Jerusalem rum as Water; un dar weer Nüms, de begraven dä.
4. Wi sünd uns Nawers en Smach warn, en Spott un Hohn för de, de um uns her sünd. Ps. 31, 12. 44, 14. 89, 42.
5. HErr, wa lang wullt Du so sehr törnen un Din Iver as Füer brennen laten? Ps. 77, 8. 85, 6.
6. Schütt Din Grimmigkeit up de Heiden, de Di nich kennt un up de Königrieke, de Din Namen nich anropen doht. Jer. 10, 25.
7. Denn se hebbt Jacob upfreten un sin Hüser umstött.
8. Denk nich an unse vörige Missedaht, erbarm Di bald öwer uns, denn wi sünd sehr dünn warn. Jes. 64, 9.
9. Help Du uns, GOtt, unse Helper, um Din Namen Sin Ehr willen, rett uns un vergif uns uns Sünd, um Din Namen willen!
10. Warum letst Du de Heiden seggen: Wo is nu ehr GOtt? Lat mank de Heiden vör uns Ogen kund warrn de Rache vun Din Knechten ehr Blod, dat vergaten is. Ps. 42, 4. 115, 2. Joel. 2, 17.
11. Lat vör Di kamen de Gefangenen ehr Süfzen; hol na Din groten Arm den Dod sin Kinner ant Leben. Ps. 102, 21.
12. Un vergell uns Nawers söbenfältig in ehr Schot ehr Schimp, womit se Di, HErr, schänd hebbt.
13. Wi awer, Din Volk un Schap vun Din Weid dankt Di ewiglich un verkündigt Din Ruhm vun Geslecht to Geslecht. Ps. 100, 3.
De 80. Psalm.
1. En Psalm vun Asaph, vun de Rosen, vörtosingen.
2. Du, Harr vun Israel hör, de Du Joseph höden deihst as de Schap; apenbar Di, de Du sitten deihst öwer Cherubim. 1. Sam. 4, 4. Ps. 99, 1.
3. Richt Din Gewalt up, de Du vör Ephraim, Benjamin un Manasse büst un kumm uns to Help.
4. GOtt, tröst uns un lat lüchten Din Angesicht, so ward wi wedder gesund. 1. Mos. 32, 30. Ps. 31, 17.
5. HErr, GOtt Zebaoth, wa lang wullt Du törnen öwer dat Gebet vun Din Volk?
6. Du spiest se mit Thranenbrod un gifst se ut en grote Maat Thranen to drinken. Ps. 102, 10.
7. Du setst uns uns’ Nawers ton Striet un uns’ Fiende spott’ öwer uns.
8. GOtt Zebaoth, tröst uns un lat lüchten Din Angesicht, so ward wi wedder gesund.
9. Du hest en Wienstock ut Egypten halt un hest verdreven de Heiden un densülvigen plant. Mark. 12, 1.
10. Du hest vör em de Bahn makt un hest em laten inwotteln, dat he dat Land upfüllt hett.
11. Bargen sünd mit sin Schatten todeckt, un mit sin Ranken GOtt Sin Cedern.
12. Du hest sin Waßdom utbred bet an de See un sin Telgen bet an den Strom. 2. Mos. 23, 31.
13. Warum hest Du sin Tun entwei braken, dat em territt Allns, wat vör Di geiht? Ps. 89, 42. Jes. 5, 5. 6.
14. De willen Swien hebbt em tonicht wöhlt un de willen Thiern hebbt em affreten.
15. GOtt Zebaoth, wend’ Di doch um, kiek vun den Himmel un seh an un besök düssen Wienstock.
16. Un hol em in Bu, den Din rechte Hand plant hett un den Du Di fast utwählt hest. Ps. 78, 54.
17. Süh darin un schell, dat dat Brennen un Rieten en End’ nehm.
18. Lat Din Hand dat Volk vun Din rechte Hand beschützen un de Lüd, de Du Di fast utwählt hest;
19. So wüllt wi nich vun Di wieken. Lat uns leven, so wüllt wi Din Namen anropen.
20. HErr, GOtt Zebaoth, tröst uns, lat Din Angesicht lüchten, so ward wi wedder gesund.
De 81. Psalm.
1. Up dat Musikinstrument Gittith vörtosingen vun Asaph.
2. Singt fröhlich GOtt, de unse Kraft is, jucht vör den GOtt Jacobs. Ps. 46, 2.
3. Nehmt de Psalmen un gevt her de Pauken, leefliche Harfen mit Psalters.
4. Blast bi den Niemaand de Basun up unse Loovhüttenfest. 5. Mos. 16, 13.
5. Denn dat is de Wies in Israel un en Recht vun den GOtt Jacobs.
6. Dat hett He ton Tügnis sett unner Joseph, as se ut Egypten trecken dän un fremde Spraken hört harrn.
7. As Ik ehr Schuller vun de Last licht makt harr un ehr Hann de Pött los warn.
8. As du Mi in de Noth anropen däst, hölp Ik di rut un erhör di, as di dat Wedder öwerfallen dä, un versöch di an dat Haderwater. Sela. 4. Mos. 20, 13.
9. Hör, Min Volk, Ik will mank di tügen; Israel, du schast Mi hören. Ps. 50, 7.
10. Dat mank Di keen anner GOtt si un du keen fremden GOtt anbeden deihst! 2. Mos. 20, 3.
11. Ik bün de HErr, din GOtt, de di ut Egyptenland föhrt hett. Mak din Mund wiet up, lat Mi em vull maken. 2. Mos. 20, 2.
12. Awer Min Volk gehorcht nich Min Stimm, un Israel will Mi nich.
13. So hef Ik se laten in ehr Hartens Dunkel, dat se wandelt na ehr Rath. Apost. 14, 16.
14. Wull Min Volk Mi gehorsam sin un Israel up Min Weg gahn; 5. Mos. 5, 29. 28, 1.
15. So wull Ik ehr Fiende bald dämpen un Min Hand gegen ehr Weddersakers wenden,
16. Un de den HErrn hassen doht, möt an Em fehlen, ehr Tied awer ward ewiglich duern.
17. Un Ik warr se mit den Weeten spiesen un mit Honnig ut den Felsen satt maken.
De 82. Psalm.
1. En Psalm vun Asaph.
GOtt steiht in GOtt Sin Gemeen un is Richter mank de Götter.
2. Wa lang wüllt ji unrecht richten un de Gottlosen ehr Person vörtrecken? Sela. 5. Mos. 1, 17.
3. Schafft Recht den Armen un den Waisen un helpt den Elenden un Bedörftigen to dat Recht. Jes. 1, 17.
4. Rett den Geringen un Armen un erlöst em ut de Gottlosen ehr Gewalt. Spr. 24, 11.
5. Awer se lat sik nich seggen un acht dat nich, se gaht ümmer hen int Düstern; darum möt alle Grundvesten ünner dat Land fallen.
6. Ik hef wol seggt: Ji sünd Götter un alltosamen den Högsten Sin Kinner. v. 1. Joh. 10, 34.
7. Awer ji ward starven as Minschen un as en Tyrann to Grund gahn. Ezech. 31, 14.
8. GOtt, mak Di up un richt dat Land, denn Du büst Arfherr öwer alle Heiden. Ps. 2, 8.
De 83. Psalm.
1. En Psalmleed vun Asaph.
2. GOtt swieg doch nich so still, GOtt hall doch nich so hinnen!
3. Denn süh, Din Fiende larmt, un de Di hassen doht, holt den Kopp hoch.
4. Se makt listige Ansläg gegen Din Volk un holt Rat wedder de, de vun Di beschützt ward.
5. Man her darmit, sprekt se, lat uns se utrodden, dat se keen Volk sünd un dat Nüms mehr an den Namen Israel denken deiht!
6. Denn se hebbt sik mit enanner verenigt un en Bund gegen Di makt.
7. De Hütten vun de Edomiter un Israeliten, vun de Moabiter un Hagariter,
8. Vun de Gebaliter, Ammoniter un Amalekiter, vun de Philister samt de in Tyrus;
9. Assur hett sik ok an se anslaten, un se helpt Lot sin Kinner. Sela.
10. Doh se as de Midianiter, as Sisera, as Jabin an de Bek Kison, Richt. 7, 22. 4, 15. 21.
11. De vertilgt warn bi Endor, un to Dreck up de Eer.
12. Mak ehr Fürsten as Oreb un Seeb, all ehr Öbbersten as Sebah un Zalmunna, Richt. 7, 25. 8, 21.
13. De dar seggt: Wi wüllt GOtt Sin Hüser erobern.
14. GOtt, mak se as en Krüsel, as Stoppeln vör den Wind.
15. As en Füer den Wold verbrennt, un as en Flamm de Bargen ansteken deiht:
16. So verfolg se mit Din Wedder un mak se bang mit Din Unwedder!
17. Mak ehr Gesichter vull vun Schann, dat se na Din Namen fragen möt!
18. Lat se sik schämen un ümmer mehr bang warrn, lat se to Schann warrn un umkamen. Ps. 6, 11. 35, 4.
19. So ward se erkennen, dat Du mit Din Namen alleen HErr, un de Welt ehr Högster heten deihst. Hos. 12, 6.
De 84. Psalm.
1. En Psalm vun de Kinner Korahs, up dat Musikinstrument Gittith vörtosingen.
2. Wa allerleevst sünd Din Wahnungen, HErr Zebaoth!
3. Min Seel lengt un sehnt sik na den HErrn Sin Vörhöv, min Lief un Seel freut sik in den lebendigen GOtt. Ps. 27, 4. Jes. 61, 10.
4. Denn de Vagel hett en Hus funnen un de Swölk ehr Nest, wo se Jungen heckt, nemlich Din Altars, HErr Zebaoth, min König un GOtt! Ps. 5, 3.
5. Glücklich sünd de, de in Din Hus wahnen un Di ümmerlos laven doht! Sela.
6. Glücklich sünd de Minschen, de Di för ehr Kraft holt un Di vun Harten nahwandeln doht. Ps. 18, 2. 3.
7. De dörch dat Jammerdahl gaht un dar Borns maken doht. Un de Lehrers ward mit veel Segen smückt.
8. Se gewinnt en Sieg na den annern, dat man sehen mutt, de rechte GOtt is to Zion.
9. HErr, GOtt Zebaoth, hör min Gebet; vernimm dat, GOtt Jacobs! Sela.
10. GOtt, unse Schild, seh doch to, seh an Din Gesalvten sin Riek’,
11. Denn en Dag in Din Vörhöv is beter, as sunst dusend. Ik will leever up de Svel sitten in min GOtt Sin Hus, as lang wahnen in de Gottlosen ehre Hütten.
12. Denn GOtt, de HErr, is Sünn un Schild, de HErr gift Gnad un Ehr, He ward nicks Gudes mangeln laten de Frommen.
13. HErr Zebaoth, de Minsch is wol an, de sik up Di verlaten deiht!
De 85. Psalm.
1. En Psalm vun de Kinner Korahs, vörtosingen.
2. HErr, Du büst vörmals gnädig west Din Land un hest de Gefangenen vun Jacob erlöst. Ps. 89, 50.
3. De Du vörmals de Missedaht Din Volk vergeven un all ehr Sünn bedeckt hest, Sela; Ps. 32, 1.
4. De Du vörmals all Din Torn uphaben un Di wend hest vun Din Torn sin Grimmigkeit;
5. Tröst uns, GOtt, unse HEiland un lat af vun Din Ungnad öwer uns!
6. Wullt Du denn ewiglich öwer uns törnen? un Din Torn för alle Tieden ümmer furt gahn laten?
7. Wullt Du uns nich wedder erquicken, dat sik Din Volk öwer Di freuen mag?
8. HErr, erwies uns Din Gnad un help uns.
9. Ach, dat ik hörn schull, dat GOtt, de HErr, reden dä, dat He Sin Volk Freden tosä un Sine Hilligen, up dat se nich up Dohrheit geraden.
10. Doch is ja Sin Help nah bi de, de Em fürchten doht, dat in unse Land Ehr wahnen schull;
11. Dat Gudheit un Truheit sik enanner bemöten, Gerechtigkeit un Freden sik küssen doht,
12. Dat Frucht up de Eer wassen un Gerechtigkeit vun’n Himmel sehn dä;
13. Dat uns de HErr ok wat Gudes doh, damit uns Land sin Frucht geven kann, 3. Mos. 26, 4. Ps. 67, 7.
14. Dat Gerechtigkeit dennoch vör Em blieven un in Swung gahn dä.
De 86. Psalm.
1. En Gebet vun David.
HErr, neeg Din Ohren un erhör mi, denn ik bün elend un arm. Ps. 88, 3.
2. Nimm min Seel in Acht, denn ik bün hillig. Help Du, min GOtt, Din Knecht, de sik up Di verlaten deiht.
3. HErr, wes’ mi gnädig, denn ik rop däglich to Di. Ps. 6, 3.
4. Mak Din Knecht sin Seel fröhlich, denn na Di, HErr, verlangt mi.
5. Denn Du, HErr, büst gud un gnädig, vun grote Gudheit för All de Di anropen doht. 2. Mos. 34, 6.
6. Hör, HErr, min Gebet un mark up de Stimm vun min Flehn.
7. In de Noth rop ik Di an, Du wullst mi erhören. Ps. 50, 15.
8. HErr, Keen is Di gliek mank de Götter, un Nüms is, de dohn kann, as Du. Ps. 71, 19.
9. Alle Heiden, de Du makt hest, ward kamen un vör Di anbeden, HErr, un Din Namen ehren,
10. Dat Du so grot büst un Wunner deihst un alleen GOtt büst.
11. Wies’ mi, HErr, Din Weg, dat ik wandeln doh in Din Wahrheit, erhol min Hart bi den Ewigen, dat ik Din Namen fürchten doh. Ps. 139, 24.
12. Ik dank Di, HErr, min GOtt, vun ganzen Harten un ehr Din Namen ewiglich. Ps. 9, 2.
13. Denn Din Gnad is grot öwer mi un hest min Seel rett ut de deepe Höll. Ps. 30, 4.
14. GOtt, de Stolten sett sik gegen mi un de Tyrannen ehr Hupen steiht mi na min Seel un hebbt Di nich vör Ogen. Ps. 54, 5.
15. Du awer, HErr GOtt, büst barmhartig un gnädig, geduldig un vun grote Gudheit un Truheit. v. 5. 2. Mos. 34, 6.
16. Wend Di to mi, wes’ mi gnädig, stärk Din Knecht mit Din Macht, un help Din Magd ehr Söhn! Ps. 116, 16.
17. Doh en Teken an mi, dat mi dat wol gah, dat de mi hassen doht, dat sehn un sik schamen möt, dat Du, HErr, mi bistahn un trösten deihst.
De 87. Psalm.
1. En Psalmleed vun de Kinner Korah.
Se hett fasten Grund up de hilligen Bargen. Jes. 14, 32.
2. De HErr hett Zion sin Dohre leev öwer alle Wahnungen Jacobs.
3. Herrliche Dinge ward in di predigt, du, GOtt Sin Stadt! Sela.
4. Ik will predigen laten Rahab un Babel, dat se mi kennen schüllt. Süh, de Philister un Tyrer, samt de Mohren, ward dar geboren. Jes. 19, 19. 30, 7.
5. Man ward to Zion seggen, dat allerlei Lüd darin geboren ward un dat He, de Högste, se buen deiht.
6. De HErr ward predigen laten in allerhand Spraken, dat Enige vun se ok darin geboren ward. Sela.
7. Un de Sänger, as in Reigen, ward All in Di singen, een na den annern.
De 88. Psalm.
1. En Psalmleed vun de Kinner Korah, vörtosingen, vun de Elenden ehr Swachheit. Ps. 109, 22.
En Unnerwiesung vun Heman, den Esrahiten.
2. HErr GOtt, min HEiland, ik schrieg Dag un Nacht to Di.
3. Lat min Gebet vör Di kamen, neeg Din Ohren to min Geschrig. Ps. 5, 2. 86, 1.
4. Denn min Seel is vull vun Jammer un min Leven is dicht bi de Höll. Klagel. 1, 5. 12. Hiob. 17, 1.
5. Ik bün achtet as de, de na de Höll rin kamt, ik bün as en Mann, de keen Help hett.
6. Ik ligg mank de Doden verlaten, as de, de se dodslagen hebbt, de in dat Graf liggen doht, an de Du nich mehr denkst un de vun Din Hand afsonnert sünd.
7. Du hest mi in de Kul dal leggt, in de Düsterniß un in de Deepe.
8. Din Grimmigkeit drückt mi un Du drängst mi mit all Din Flothen. Sela.
9. Min Frünn hest Du wiet vun mi weg dahn, Du hest mi vör se ton Gruel makt. Ik ligg gefangen un kann nich rutkamen.
10. Min Gestalt is jämmerlich vun Elend. HErr, ik rop Di däglich an, ik bred min Hann ut to Di.
11. Warrst Du denn mank de Doden Wunner dohn? Oder ward de Verstorvenen upstahn un Di danken? Sela.
12. Ward man in dat Grav vertellen Din Gnad, un Din Truheit int Verdarven?
13. Mögt denn Din Wunner in Düsterniß erkennt warrn? Oder Gerechtigkeit in dat Land, wo man an nicks denken deiht?
14. Awer ik schrieg to Di, HErr, un min Gebet kummt fröh vör Di.
15. Warum verstötst Du, HErr, min Seel un verbargst Din Angesicht vör mi? Ps. 13, 2.
16. Ik bün elend un ahnmächtig, dat ik so verstött bün, ik lied Din Schrecken, dat ik ganz verzagen doh.
17. Din Grimmigkeit geiht öwer mi, Din Schrecken drückt mi.
18. Se umgevt mi däglich as Water un umringt mi mit enanner. Ps. 22, 13.
19. Du makst, dat mine Frünn un Neegsten un mine Verwandte sik wiet vun mi af doht, um son Elend willen. Hiob. 30, 10.
De 89. Psalm.
1. En Unnerwiesung vun Ethan, den Esrahiten. Ps. 88, 1.
2. Ik will singen vun den HErrn Sin Gnad ewiglich un Sin Wahrheit verkündigen mit min Mund vun een Tied to de anner.
3. Un segg also: Dat een ewig Gnad ward upgahn, un ward Din Wahrheit trulich hollen in den Himmel.
4. Ik hef en Bund makt mit min Uterwählten, Ik hef David, min Knecht, toswaren: 2. Sam. 7, 12. 13. 1. Kön. 8, 20. Ps. 110, 4. Ps. 132, 11. Jes. 55, 3. Luk. 1, 32. Apost. 2, 30. 13, 34.
5. Ik will Di ewiglich Nakamen verschaffen un Din Stohl buen vun Geslecht to Geslecht. Sela. v. 30. Ps. 110, 4.
6. Un de Himmels ward, HErr, Dine Wunner priesen, un Din Wahrheit in de Gemeen vun de Hilligen.
7. Denn wokeen mag in de Wolken den HErrn glieken un den HErrn gliek sin mank de Götter ehr Söhns?
8. GOtt is allmächtig in de Hilligen ehr Versammlung un wunnerbar öwer Alle, de um Em her sünd.
9. HErr, GOtt Zebaoth, wokeen is as Du, en mächtige GOtt? un Din Wahrheit is um Di her. Ps. 115, 3.
10. Du büst HErr öwer de wille See, Du stillst sin Waggen, wenn se sik rögen doht. Matth. 8, 26.
11. Du sleist Rahab dod, Du terstreust Din Fiend mit Din starken Arm. Luk. 1, 51.
12. Himmel un Eer is Din, Du hest den Eerdborrn gründt un wat darin is. Ps. 24, 1.
13. Middernacht un Middag hest Du schafft; Thabor un Hermon jucht in Din Namen.
14. Du hest en gewaltigen Arm; stark is Din Hand un hoch is Din rechte Hand.
15. Gerechtigkeit un Gericht is Din Stohl sin Festung, Gnad un Wahrheit sünd vör Din Angesicht. Ps. 97, 2. 103, 6.
16. Glücklich is dat Volk, dat juchen kann! HErr, se ward in dat Licht vun Din Angesicht umhergahn;
17. Se ward öwer Din Namen däglich fröhlich un in Din Gerechtigkeit herrlich sien.
18. Denn Du büst de Schmuck vun ehr Kraft un dörch Din Gnad warrst Du uns Horn hoch maken. v. 25. Ps. 92, 11.
19. Denn de HErr is uns’ Schild un de Hillige in Israel is uns’ König.
20. Dartomal redst Du in en Gesicht to Din Hilligen un sprokst: Ik hef en Held upstahn laten, de helpen schall, Ik hef grot makt en Uterwählten ut dat Volk.
21. Ik hef fun’n min Knecht David, Ik hef em salvt mit min hillige Oel. 1. Sam. 16, 13.
22. Min Hand schall em ümmer bistahn un Min Arm schall em stark maken. Jes. 41, 10.
23. De Fiende schüllt em nich unner kriegen un de Ungerechten schüllt em nich dämpen.
24. Sonnern Ik will vör em sin Weddersakers slan un de em haßt, will Ik plagen.
25. Awer Min Wahrheit un Gnad schall bi em sin un sin Horn schall in Min Namen hoch makt warrn. v. 18.
26. Ik will sin Hand an de See leggen un sin rechte Hand an de Stroms. Ps. 72, 8.
27. He ward Mi nennen also: Du büst min Vader, min GOtt un Fels, de mi helpen deiht. 2. Sam. 7, 14.
28. Un Ik will em ton eersten Söhn maken, un ton Allerhöchsten mank de Könige up de Eer. Kol. 1, 15.
29. Ik will Min Gnad gegen em ewiglich bliven laten un Min Bund schall för em fast bliven.
30. Ik will em ewiglich Nakamen geven un sin Stohl stahn laten, so lang as de Himmel duert.
31. Wenn awer sin Kinner Min Gesetz verlaten un in Mine Rechte nich blieven doht,
32. Wenn se Min Ordnung enthilligt un min Gebote nich hollen doht,
33. So will Ik ehr Sünd mit de Rod to Hus bringen un ehr Missedaht mit Plagen;
34. Awer Min Gnad will Ik nich vun em wend’n un Min Wahrheit nich fehlen laten. Jes. 54, 10.
35. Ik will Min Bund nich enthilligen un nich ännern, wat ut Min Mund gahn is.
36. Ik hef eens swaren bi Min Hilligkeit: Ik will David nicks vörleegen;
37. Sin Samen schall ewig sin, un sin Thron vör Mi as de Sünn. 2. Sam. 7, 16. Ps. 72, 17.
38. As de Maand schall he ewiglich fast stahn un de Tüge in de Wolken is tru. Sela. 1. Mos. 9, 13.
39. Awer nu verstötst Du un smitst weg un büst bös up Din Gesalvten.
40. Du hest Din Knecht sin Bund to Schann makt un smitst sin Kron up de Eer.
41. Du ritst all sine Muren dal un letst sine Festungen tweibreken.
42. All, de vörbi gahn doht, rovt em ut, he is vör sin Nawers en Spott warn. Ps. 80, 13.
43. Sin Weddersakers ehr rechte Hand makst Du hoch un erfreust all sin Fiende.
44. Ok hest Du de Kraft vun sin Schwerdt wegnahmen un letst em nich siegen in de Striet.
45. Du hest sin Schönheit tonicht makt un stötst sin Stohl to Eer.
46. Du makst de Tied vun sin Jugend kleen un bedeckst em mit Hohn. Sela.
47. HErr, wa lang wullst Du Di so ganz versteken un Din Grimmigkeit as Füer brennen laten?
48. Gedenk, wa kort min Leven is. Warum wullst Du alle Minschen umsunst schaffen hebben? Ps. 90, 9. 10.
49. Wo is Jemand, de dar leven deiht un den Dod nich süht? De sin Seel retten deiht vun de Gewalt vun dat Graf.
50. HErr, wo is Din vörrige Gnad, de Du David toswaren hest in Din Wahrheit? Ps. 85, 2.
51. Denk, HErr, an Din Knecht ehr Smach, de ik in min Schoot drägen doh, vun so veele Völker.
52. Darmit Di, HErr, Dine Fiende slecht maken doht, darmit se slecht makt de Fotsporen vun Din Gesalvten.
53. Gelavet si de HErr ewiglich! Amen! Amen! Ps. 40, 17.
De 90. Psalm.
1. En Gebet vun den Mann Gottes, Moses.
2. HErr GOtt, Du büst uns’ Toflucht för immer. Eh denn de Bargen warn un de Eer un de Welt schaffen warn, büst Du, GOtt, vun Ewigkeit to Ewigkeit! Spr. 8, 25. Jes. 43, 13.
3. De Du de Minschen letst starven un sprickst: Kamt wedder, Minschenkinner!
4. Denn dusend Jahr sünd vör Di as en Dag, de güstern vergahn is un as en Nachtwach!
5. Du letst se darhen fahren as en Strom un sünd as en Slap, gliek as en Gras, dat doch bald drög ward, Jes. 40, 6. 7.
6. Dat dar fröh blöhen deiht un bald welk ward un des Abends afmeiht ward un verdrögt. 1. Pet. 1, 24.
7. Dat makt Din Torn, dat wi so vergaht, un Din Grimmigkeit, dat wi so unversehens darhen möt. Ps. 76, 8. Nah. 1, 6.
8. Denn uns’ Missedaht stellst Du vör Di, uns’ Sünd, de wi nich kundig sünd in dat Licht vör Din Angesicht. Ps. 51, 11.
9. Darum fahrt all uns’ Dag’ darhen dörch Din Torn; wi bringt uns’ Jahre to as en Snak. Ps. 89, 48.
10. Uns’ Leven duert söbentig Jahr, un wenn dat hoch kummt, so sünd dat tachentig Jahr, un wenn dat köstlich west is, so is dat Möh un Arbeit west, denn dat fahrt flink darhen, as fleegen wi darhen.
11. Wokeen glövt awer, dat Du so bös büst? Un wokeen is bang, vör düsse Din Grimmigkeit?
12. Lehr uns bedenken, dat wi starven möt, up dat wi klok ward. Ps. 39, 5.
13. HErr, kehr Di doch wedder to uns un wes’ Dine Knechte gnädig!
14. Füll uns fröh mit Din Gnad, so wüllt wi vun Di grotspreken un fröhlich sien uns’ Leven lang.
15. Mak uns nu wedder vergnögt, nadem Du uns so lang’ plagt hest, nadem wi so lang’ Unglück leeden hebbt.
16. Wies Dine Knecht Dine Werke un Din Ehr ehr Kinner.
17. Ja, HErr, uns’ GOtt, wes’ uns fründlich, un lat dat Wark vun uns Hann fortgahn, ja dat Wark vun uns Hann lat He fortgahn! Ps. 138, 8.
De 91. Psalm.
1. Wer unner den Högsten Sin Schirm sitten deiht un unner den Allmächtigen Sin Schatten blift,
2. De sprickt to den HErrn: Min Toversicht un min Burg, min GOtt, up den ik höpen doh.
3. Denn He rett mi vun den Jäger sin Strick un vun de böse Pest.
4. He ward di mit Sin Flünken bedecken un din Toversicht ward sien unner Sin Flünken. Sin Wahrheit is Schirm un Schild,
5. Dat du nich bang warrst vör dat Gruen vun de Nacht, vör de Pieln, de des Dags fleegen doht,
6. Vör de Pest, de in Düstern sliekt, vör de Sük, de up den Middag wüthen deiht.
7. Ob dusend fallt an din Siet un tein dusend an din rechte Hand, so ward dat di doch nich drapen.
8. Ja, du warrst mit din Ogen din Lust sehn un kieken, woans dat de Gottlosen utbetahlt ward.
9. Denn de HErr is din Toversicht, de Högste is din Toflucht.
10. Di ward nicks Övles tostöten un keen Plag ward nah an din Hütt kamen. Hiob. 5, 19.
11. Denn He hett Sin Engeln befahlen öwer di, dat se di behöden doht up all din Weg’. Matth. 4, 6. Luk. 4, 10. 16, 22.
12. Dat se di up Hann drägen un du din Fot nich an en Steen stöten deihst. Ps. 121, 3. Matth. 4, 6.
13. Up de Löwen un Oddern warrst du gahn un perren up de jungen Löwen un Draken.
14. He begehrt na Mi, so will Ik em ruthelpen, he kennt Min Namen, darum will Ik em stark maken.
15. He röpt Mi an, so will Ik em erhören; Ik bün bi em in de Noth, Ik will em rutrieten un to Ehr bringen. Jes. 41, 10.
16. Ik will em satt maken mit lang Leven un will em wiesen Min Heil.
De 92. Psalm.
1. En Psalmleed up den Sabbathdag.
2. Dat is en köstlich Ding, den HErrn danken un lovsingen Din Namen, Du Högster! Ps. 147, 1.
3. Des Morgens Din Gnad un des Nachts Din Wahrheit verkündigen. Ps. 89, 2.
4. Up de tein Saiten un Psalter, mit Spelen up de Harf. Ps. 144, 9.
5. Denn HErr, Du letst mi fröhlich singen vun Dine Werke un ik rühm din Hann ehr Wark.
6. HErr, wa sünd Dine Werke so grot! Dine Gedanken sünd so sehr deep! Ps. 104, 24. Jes. 55, 9.
7. En unvernünftigen Mann glövt dat nich, un en Narr acht nich up so wat.
8. De Gottlosen grönt as dat Gras un de Öveldoers blöht all, bet se vertilgt ward up ewig. Ps. 37, 2. 129, 6.
9. Awer Du, HErr, büst de Högste un blivst ewig. Ps. 97, 9.
10. Denn süh, Dine Fiende HErr, süh, Dine Fiende ward umkamen, un all, de Övel doht, möt utenanner jagt warrn.
11. Awer min Horn ward verhögt warrn, as dat Horn vun en Eenhorn, un ward mit frisch Oel insalvt warrn. Ps. 132, 17.
12. Un min Oog ward sin Lust sehen an mine Fiende, un min Ohr ward sin Lust hören an de Boshaftigen, de sik gegen mi setten doht. Ps. 91, 8.
13. De Gerechte ward grönen as en Palmbom, he ward wassen as en Ceder up den Libanon. Ps. 52, 10. Spr. 11, 28.
14. De plantet sünd in den HErrn Sin Hus, ward in uns’ GOtt Sin Vörhöf grönen. Jes. 61, 3.
15. Un wenn se ok old ward, ward se doch blöhn, fruchtbar un frisch sien. Ps. 1, 3.
16. Dat se verkündigen doht, dat de HErr so fromm is, min Fels, un is keen Unrecht an Em. Ps. 145, 17.
De 93. Psalm.
1. De HErr is König un herrlich smückt; de HErr is smückt un hett en Riek anfungen, so wiet de Welt is, un toricht, dat dat blieven schall. 2. Mos. 15, 18. Ps. 97, 1.
2. Vun jeher steiht Din Stohl fast; Du büst ewig. Ps. 102, 13. 25.
3. HErr, de Waterström erhevt sik, de Waterström hevt ehr Brusen, de Waterström hevt de Waggen. v. 4. Ps. 65, 8. Jes. 17, 12.
4. De Waterwogen in de See sünd grot un brust grulich, de HErr awer is noch gröter in de Höch. Ps. 92, 9.
5. Din Wort is en rechte Lehr. Hilligkeit is de Zier vun Din Hus ewiglich. Joh. 17, 17.
De 94. Psalm.
1. HErr GOtt, den de Rache tohört, GOtt, den de Rache tohört, lat Di sehn! Röm. 12, 19.
2. Hev Di, Du de Welt ehr Richter, vergell de Hochmödigen, wat se verdeent. Ps. 7, 12.
3. HErr, wa lang schüllt de Gottlosen, wa lang schüllt de Gottlosen prahlen!
4. Un so trotzig reden, un all, de Övel doht, sik rühmen?
5. HErr, se slagt Din Volk tonicht un plagt Din Arfdeel!
6. Wittfruens un Frömde bringt se um un makt de Waisen dod.
7. Un seggt: De HErr süht dat nich, un de GOtt Jacobs acht nich darup.
8. Markt doch, ji Narren mank dat Volk un ji Dohren, wann wüllt ji klok warrn? Ps. 92, 7. Spr. 8, 5.
9. De dat Ohr plant hett, schull de nich hören, de dat Oog makt hett, schull de nich sehn? Spr. 20, 12.
10. De de Heiden tüchtigt, schull de nich strafen? De de Minschen lehrt, wat se weeten doht.
11. Awer de HErr weet de Minschen ehr Gedanken, dat se Nicks sünd. 1. Cor. 3, 20.
12. Glücklich is, den Du, HErr, tüchtigen deihst un lehrst em dörch Din Gesetz. Spr. 3, 12. Ps. 25, 9.
13. Dat he Geduld hett, wenn dat slecht geiht, bet den Gottlosen dat Graf torecht makt ward.
14. Denn de HErr ward Sin Volk nich vun Sik stöten, noch Sin Arf verlaten.
15. Denn Recht mutt doch Recht blieven un dat ward alle fromme Harten tofallen.
16. Wokeen steiht bi mi gegen de Boshaftigen? Wokeen tred to mi gegen de Öweldoers? Ps. 27, 10.
17. Wenn de HErr mi nich helpen dä, so leeg min Seel schier in de Still.
18. Ik sprok: Min Fot is utgleden, awer Din Gnad, HErr, hett mi hollen. Ps. 73, 2. Ebr. 12, 13.
19. Ik harr veel Bedrövniß in min Hart, awer Dine Tröstungen makten min Seel vergnögt. 2. Cor. 1, 4. 5.
20. Du warrst ja niemals eens mit den schädlichen Stohl, de dat Gesetz öwel düden deiht. Jes. 10, 1.
21. Se rüst sik wedder den Gerechten sin Seel un verdammt unschüllig Blod.
22. Awer de HErr is min Schutz, min GOtt is min Toversicht sin Fels.
23. Un He ward se ehr Unrecht vergellen un ward se för ehr Bosheit vertilgen, de HErr, uns’ GOtt, ward se vertilgen. Ps. 55, 24.
De 95. Psalm.
1. Kamt her, lat uns den HErrn fröhlich singen un juchen den Fels vun uns’ Heil!
2. Lat uns mit Danken vör Sin Angesicht kamen un mit Psalmen vör Em juchen! Ps. 100, 2.
3. Denn de HErr is en groten GOtt un en groten König öwer alle Götter. Ps. 96, 4. 10. 145, 3.
4. Denn in Sin Hand is, wat de Eer bringen deiht, un de Högden vun de Bargen sünd ok Sin! Ps. 50, 10.
5. Sin is de See un He hett se makt un Sin Hann hebbt dat Dröge bereitet.
6. Kamt, lat uns anbeden, kneen un dalfallen vör den HErrn, de uns makt hett.
7. Denn He is uns’ GOtt un wi dat Volk vun Sin Weid un Schap vun Sin Heerd. Hüt, wenn ji Sin Stimm hörn doht, Ps. 100, 3. Ebr. 3, 7. 4, 7.
8. So verstockt ju Hart nich, as to Meriba geschag, as to Massa in de Wüste.
9. As ju Vaders Mi versöken, prüften, un Min Wark sehen dän. 2. Mos. 17, 2. 7. 4. Mos. 14, 22. Ebr. 3, 17.
10. Dat Ik veertig Jahr Möh harr mit düt Volk un sprok: Dat sünd Lüd, de ehr Hart ümmer den unrechten Weg will un de Min Weg nich lernen wöllt.
11. Dat Ik in Min Torn swören dä: Se schüllt nich to Min Ruh her kamen. 4. Mos. 14, 23. Ps. 106, 26. Ebr. 3, 18.
De 96. Psalm.
1. Singt den HErrn en nie Leed; singet den HErrn alle Welt. Ps. 98, 1.
2. Singt den HErrn un lavt Sin Namen, predigt een Dag na den annern Sin Heil. 1. Chron. 17, 23.
3. Vertellt mank de Heiden Sin Ehr, mank alle Völker Sin Wunner.
4. Denn de HErr is grot un hoch to laven, He is wunnerbar öwer alle Götter. Ps. 95, 3. Sir. 43, 31.
5. Denn all de Götter sünd Götzen, awer de HErr hett den Himmel makt. Jes. 41, 24. 29.
6. Dat steiht herrlich un prächtig vör Em, un dat geiht gewaltig un köstlich to in Sin Hilligdom.
7. Ji Völker, bringt her den HErrn, bringt her den HErrn Ehr un Macht. Ps. 29, 1.
8. Bringt her na den HErrn de Ehr för Sin Namen, bringt Geschenk un kamt in Sin Vörhöf, Ps. 138, 5.
9. Bedet an den HErrn in hilligen Smuck, lat alle Welt vör Em bang wesen. Ps. 29, 2.
10. Seggt mank de Heiden, dat de HErr König is un Sin Riek torecht makt hett so wiet as de Welt is, dat dat blieven schall, un de Völker recht richten deiht.
11. Himmel freu di, un Eer wes’ fröhlich, lat de See brusen un wat darin is. Jes. 49, 13.
12. Lat dat Feld fröhlich sin un Allns, wat darup is, un lat grotspreken alle Böm in den Wold, Ps. 132, 9.
13. Vör den HErrn, denn He kummt, denn He kummt, to richten dat Eerdriek. He ward den Eerdborr richten mit Gerechtigkeit un de Völker mit Sin Wahrheit.
De 97. Psalm.
1. De HErr is König, daröwer lat dat Eerdriek sik freuen un de Inseln fröhlich sien, so veel vun ehr sünd. 2. Mos. 15, 18.
2. Wolken un Dunkel sünd um Em her, Gerechtigkeit un Gericht is de Festung vun Sin Stohl. Ps. 89, 15.
3. Füer geiht vör Em her un stekt Sine Fiende rund rum an. Ebr. 12, 29.
4. Sine Blitze lücht up den Eerdborr, dat Eerdriek süht dat un ward bang. Ps. 77, 17. Nah. 1, 5.
5. Bargen smöllt as Wass vör den HErrn, vör den Herrscher öwer den ganzen Eerdborr. Jes. 24, 18.
6. De Himmel verkündigt Sin Gerechtigkeit un alle Völker seht Sin Ehr. Ps. 19, 2.
7. Schamen möt sik All, de de Bilder deenen doht un sik mit de Götzen rühmt. Bed’t Em an, all ji Götter! 2. Mos. 20, 4. Ebr. 1, 6.
8. Zion hört dat un is froh; un de Döchter vun Juda sünd fröhlich, HErr, öwer Din Regiment.
9. Denn Du, HErr, büst de Högste in alle Lannen, Du büst veel gröter, as alle Götter. Ps. 92, 9.
10. De ji den HErrn lev hebbt, hass’t dat Böse. De HErr bewahrt Sine Hilligen ehr Seelen, vun de Gottlosen ehr Hand ward He se retten. Amos. 5, 14. 15.
11. Den Gerechten mutt dat Licht ümmer wedder upgahn, un Freud de frommen Harten. Ps. 18, 29. 112, 4.
12. Ji Gerechten, freut jug vun den HErrn un dankt Em un pries’t Sin Hilligkeit! Ps. 32, 11. 33, 1. 30, 5.
De 98. Psalm.
1. En Psalm.
Singt den HErrn en nie Leed, denn He deiht Wunner. He siegt mit Sin rechte Hand un mit Sin hilligen Arm. Ps. 96, 1. Jes. 51, 9.
2. De HErr lett Sin Heil verkündigen, vör de Völker lett He Sin Gerechtigkeit apenbaren.
3. He denkt an Sin Gnad un Wahrheit för dat Hus Israel. De End vun alle Welt süht unse GOtt Sin Heil. Jes. 52, 10.
4. Juchet vör den HErrn, alle Welt, singt, pries’t un lavt,
5. Lavt den HErrn mit Harpen, mit Harpen un mit Psalmen,
6. Mit Trompeten un Basunen, juchet vör den HErrn, den König!
7. Lat de See brusen un wat darin is, de Eerdborrn un de darup wahnt. Ps. 96, 11.
8. De Waterström sünd vergnögt un alle Bargen schüllt fröhlich sin,
9. Vör den HErrn; denn He kummt, dat Eerdriek to richten. He ward den Eerdborrn richten mit Gerechtigkeit un de Völker mit Recht. Ps. 9, 9. 50, 3. 96, 13.
De 99. Psalm.
1. De HErr is König, darum bevt de Völker; He sitt up Cherubim, darum rögt sik de Welt. Ps. 93, 1. 80, 1. 2. Sam. 4, 4.
2. De HErr is grot to Zion un hoch öwer alle Völker. Ps. 48, 2.
3. Lat uns danken Din groten un wunderbarlichen Namen, de da hillig is.
4. In düssen König sin Riek hett man dat Recht leef. Du gifst Frömmigkeit, Du schaffst Gericht un Gerechtigkeit in Jacob. Jes. 9, 7.
5. Erhevt den HErrn, unsen GOtt, bedt an to Sin Fotschemel, denn He is hillig. Jes. 6, 3.
6. Moses un Aaron mank Sin Presters un Samuel mank de, de Sin Namen anropt, se repen an den HErrn un He erhör se. 2. Mos. 14, 15.
7. He red mit se dörch en Wolkensul; se heeln Sine Tügnisse un Gebote, de He se geven dä.
8. HErr, Du büst uns’ GOtt, Du erhörst se, Du GOtt vergifst se un strafst ehr Dohn.
9. Sprekt grot vun den HErrn, unsen GOtt, un bedt an up Sin hilligen Barg, denn de HErr, uns’ GOtt, is hillig. Ps. 3, 5.
De 100. Psalm.
1. En Dankpsalm.
Juchet den HErrn, alle Welt! Ps. 66, 2. 117, 1.
2. Deent den HErrn mit Freuden. Kamt vör Sin Angesicht mit fröhlichen Sang. Ps. 2, 11. 95, 2.
3. Erkennt, dat de HErr GOtt is! He hett uns makt un nich wi sülvst, to Sin Volk un to Schap up Sin Weid! Ps. 95, 7.
4. Gaht to Sine Dohre in mit Danken, to Sin Vörhöf mit Laven. Dankt Em, lavt Sin Namen!
5. Denn de HErr is fründlich un Sin Gnad duert ewig, un Sin Wahrheit up ewig. Ps. 117, 2.
De 101. Psalm.
En Psalm vun David.
1. Vun Gnad un Wahrheit will ik singen un Di, HErr, Lof seggen.
2. Ik handel vörsichtig un redlich bi de, de mi tohört, un wandel trulich in min Hus.
3. Ik nehm mi keen böse Sak vör. Ik haß den Övertreder un lat em nich bi mi blieven.
4. En verkehrt Hart mutt vun mi wieken, den Bösen lied ik nich. Ps. 6, 9.
5. De sin Neegsten heemlich verleumden deiht, den vertilg ik. Ik mag den nich, de stolte Geberden un hogen Moth hett. Ps. 15, 3.
6. Min Ogen seht na de Truen int Land, dat se bi mi wahnen doht, un ik hef geern fromme Deener.
7. Falsche Lüd hol ik nich in min Hus, de Lögner gedeiht bi mi nich. Spr. 13, 5.
8. Fröh vertilg ik alle Gottlosen int Land, dat ik all de, de Unrecht doht, utrott ut den HErrn Sin Stadt.
De 102. Psalm.
1. En Gebet vun den Elenden, wenn he bedrövt is un sin Klag vör den HErrn utschütten deiht.
2. HErr, hör min Gebet un lat min Schrien to Di kamen. Ps. 5, 2. 17, 1.
3. Verbarg Din Angesicht nich vör mi in de Noth, neeg Din Ohren to mi; wenn ik Di anropen doh, so erhör mi bald! Ps. 13, 2.
4. Denn min Dag’ sünd vergahn as en Rook, un min Knaken sünd verbrennt as en Brand.
5. Min Hart is slan un verdrögt as Gras, dat ik ok vergeten doh, min Brod to eten.
6. Min Gebeen klevt an min Fleesch vör Hulen un Süfzen.
7. Ik bün gliek as en Rohrdommel in de Wüstenie, ik bün gliek as en Steenul in de terstörten Städte.
8. Ik wak un bün as en eensam Vagel up dat Dack.
9. Däglich lacht mi mine Fiende ut un de öwer mi spotten doht, swört bi mi.
10. Denn ik eet Asch as Brod un misch min Gedränk mit Weenen, Hiob. 3, 24. Ps. 80, 6.
11. Vör Din Drauen un Din Torn, dat Du mi upbört un wedder up de Eer stött hest.
12. Min Dag’ sünd darhen as en Schatten un ik verdorr as Gras. Ps. 90, 5. Hiob. 14, 2.
13. Du awer, HErr, blivst ewiglich un Din Gedächtniß för un för.
14. Du wullest Di upmaken un öwer Zion erbarmen, denn dat is Tied, dat Du se gnädig büst, un de Stunn is kamen.
15. Denn Din Knechten wüllt geern, dat se bu’t war un sehn geern, dat ehr Steen un Kalk toricht war; Ps. 51, 20.
16. Dat de Heiden den HErrn Sin Namen fürchten doht, un alle Könige up de Eer Din Ehr;
17. Dat de HErr Zion bu’t un Sik sehn leet in Sin Ehr.
18. He kehrt sik to de Verlatenen ehr Gebet un versmäht ehr Gebet nich.
19. Dat ward schreven up de Nakamen, un dat Volk, dat eerst erschaffen warrn schall, ward den HErrn laven.
20. Denn He süht vun Sin hillige Högde un de HErr süht vun den Himmel up de Eer, Ps. 14, 2.
21. Dat He den Gefangenen sin Aechsen hört un los mak den Dod sin Kinner;
22. Up dat se to Zion predigen den HErrn Sin Namen un Sin Lof to Jerusalem.
23. Wenn de Völker tosamen kamt un de Königrieke, den HErrn to deenen.
24. He demödigt up den Weg min Kraft, He verkörrt min Dag’.
25. Ik segg: Min HErr, nimm mi nich weg in de Hälfte vun mine Dag’! Dine Jahr duert vun Ewigkeit to Ewigkeit. Ps. 61, 7.
26. Du hest vördem den Grund to de Eer leggt un de Himmel sünd dat Wark vun Din Hann. Ps. 89, 12. Ebr. 1, 10.
27. Se ward vergahn, awer Du blifst. Se ward all old warrn as en Gewand, se ward verwandelt as en Kleed, wenn Du se verwandeln warrst,
28. Du awer blifst, as Du büst un Dine Jahr nehmt keen Enn!
29. Din Knechten ehr Kinner ward blieven un ehr Samen ward vör Di gedeihn. Ps. 69, 37.
De 103. Psalm.
1. En Psalm vun David.
Lav den HErrn, min Seel, un wat in mi is Sin hilligen Namen. Ps. 104, 1. 35.
2. Lav den HErrn, min Seel, un vergeet nich, wat He di Gudes dahn hett.
3. De di all din Sünn vergeven un all dine Gebreken heel maken deiht. Ps. 6, 3. 147, 3.
4. De din Leven vun dat Verdarven erlöst, de di krönen deiht mit Gnad un Barmhartigkeit. Ps. 5, 13.
5. De din Mund fröhlich makt, so dat du wedder jung warrst as en Adler. Hiob. 33, 25. Jes. 40, 31.
6. De HErr schafft Gerechtigkeit un Recht för Alle, de Unrecht lieden doht. Ps. 99, 4.
7. He hett Moses Sin Weg weten laten, de Kinner Israel Sin Dohn.
8. Barmhartig un gnädig is de HErr, geduldig un vun grote Gudheit. 2. Mos. 34, 6. Ps. 86, 5.
9. He ward uns nich ümmer unse Sünn vörholn, noch up ewig se uns nadragen. Jes. 57, 16.
10. He handelt nich mit uns na unse Sünden un vergellt uns nich na unse Missedaht.
11. Denn so hoch de Himmel öwer de Eer is, lett He Sin Gnad mächtig sien öwer de, de Em fürchten doht.
12. So wiet de Morgen vun den Abend af is, lett He unse Övertredung vun uns feern sien.
13. As sik en Vader öwer sine Kinner erbarmen deiht, so erbarmt Sik de HErr öwer de, de Em fürchten doht.
14. Denn He weet, wat vör en Wes’wark wi sünd, He denkt daran, dat wi Dreck sünd. Hiob. 10, 9.
15. En Minsch is in sin Leven as Gras, he blöht as en Blom up dat Feld; 1. Pet. 1, 24.
16. Wenn de Wind daröwer weiht, so is se nich mehr da, un ehr Stell kennt se nich mehr. Ps. 37, 10.
17. De HErr Sin Gnad awer duert vun Ewigkeit to Ewigkeit öwer de, de Em fürchten doht, un Sin Gerechtigkeit up Kinneskind, Klagel. 3, 22. Luk. 1, 50.
18. Bi de, de Sin Bund holt un an Sine Gebote denkt, dat se darna doht.
19. De HErr hett Sin Stohl in den Himmel upstellt, un Sin Königriek herrscht öwer Allns. Ps. 9, 8.
20. Lavt, ji Engel, den HErrn, ji starke Helden, de ji Sin Befehl utrichten doht, dat man hör de Stimm vun Sin Wort. Dan. 7, 10.
21. Lavt den HErrn, all Sin Heerscharen, Sin Deener, de ji Sin Willen doht! Joel. 2, 11.
22. Lavt den HErrn, all Sine Werke, an alle Orten vun Sin Herrschaft! Lav den HErrn, min Seel!
De 104. Psalm.
1. Lav den HErrn, min Seel! HErr, min GOtt, Du büst öwer de Maaten herrlich, Du büst schön un prächtig kleedt. Ps. 103, 1. 22.
2. Licht is Din Kleed, dat Du anhest; Du bredst den Himmel ut as en Teppich; 1. Joh. 1, 5. Jes. 40, 22. 44, 24.
3. Du wölbst Sin Bawerdeel mit Water; Du fahrst up de Wolken, as up en Wagen; un geihst up den Wind sin Flünken. 1. Mos. 1, 7. Ps. 33, 7.
4. De Du Din Engel to Wind’n maken deihst un Din Deener to Füerflammen; Ebr. 1, 7.
5. De Du dat Eerdriek gründen deihst up sin Grundfest, dat dat blift ümmer un ewig.
6. Mit de Deep bedeckst Du dat, as mit en Kleed un Water staht öwer de Bargen.
7. Awer vun Din Schell’n lopt se weg, vun Din Dunner fahrt se darhen. Hiob. 37, 4. 5. Ps. 18, 14. 15.
8. De Bargen gaht hoch hervör un de Breden sett sik dal na den Ort, den Du se gründt hest.
9. Du hest en Grenz sett, daröwer kamt se nich un möt nich wedder dat Eerdriek bedecken. 1. Mos. 1, 9.
10. Du letst Borns quellen in de Gründ’, dat de Water twischen de Bargen henfleet. Ps. 74, 15.
11. Dat alle Thiern up dat Feld drinkt un dat Wild sin Döst löschen doh.
12. An desülvigen sitt de Vageln unner den Himmel un singt mank de Twiegen.
13. Du makst de Bargen vun baben heraf natt, Du makst dat Land vull Frücht, de Du schaffen deihst. Ps. 65, 11.
14. Du letst Gras wassen för dat Veeh un Saat, de Minschen to Nutz, dat Du Brod ut de Eer bringen deihst. 5. Mos. 11, 15. Ps. 147, 8. Sir. 38, 4.
15. Un dat de Wien den Minschen sin Hart erfreuen deiht un sin Gestalt schön ward vun Oel, un dat Brod den Minschen sin Hart stärken deiht.
16. Dat den HErrn Sine Böm vull Saft staht, de Cedern vun Libanon, de He plant hett.
17. Darsülvst buet de Vageln ehr Nest un de Storch wahnt up de Dannböms.
18. De hogen Bargen sünd de Gemsen ehr Toflucht un de Steenklüfte de Kaninken ehr.
19. Du makst den Maand, dat Jahr darna to delen, de Sünn weet ehr Unnergang.
20. Du makst Düsterniß, dat dat Nacht ward, denn rögt sik alle willen Thiern.
21. De jungen Löwen, de da brüllt na den Rov un ehr Spies sökt vun GOtt.
22. Wenn awer de Sünn upgahn deiht, makt se sik darvun un leggt sik in ehr Kulen. Hiob. 37, 8.
23. So geiht denn de Minsch ut an sin Arbeit un an sin Ackerwark bet an den Abend.
24. HErr, wa sünd Dine Werke so grot un veel! Du hest se all wieslich anordnet un de Eer is vull vun Din Göder. Ps. 92, 6.
25. De See, de so grot un wiet is, dar wimmelt dat ahn Tall, beide, grote un lütte Deerter.
26. Darsülvst gaht de Scheep, dar sünd Wallfisch, de Du makt hest, dat se darin speelt.
27. Dat tövt Allns up Di, dat Du se Spies geven deihst to sin Tid. Ps. 145, 15.
28. Wenn Du se geven deihst, so sammelt se, wenn Du Din Hand updeihst, so ward se mit Göder satt makt.
29. Verbargst Du Din Angesicht, so ward se bang, nimmst Du ehr Athem weg, so vergaht se un ward wedder to Eer.
30. Letst Du Din Athem ut, so ward se schafft, un Du makst de Eer ehr Gestalt nie.
31. Den HErrn Sin Ehr is ewig, de HErr hett en Wolgefallen an Sine Werke. Weish. 11, 25.
32. He kiekt de Eer an, so bewert se, He röhrt de Bargen an, so rokt se. Ps. 144, 5.
33. Ik will den HErrn singen min Levenlang un min GOtt laven, so lang ik bün. Ps. 63, 5.
34. Min Red mutt Em wolgefallen. Ik freu mi öwer den HErrn.
35. De Sünner möt all warrn uppe Eer un de Gottlosen nich mehr sin. Lav den HErrn, min Seel! Halleluja! Ps. 7, 10.
De 105. Psalm.
1. Dankt den HErrn un predigt Sin Namen, verkündigt Sin Dohn mank de Völker; Jes. 12, 4.
2. Singt vun Em un lavt Em, red’t vun all Sine Wunner;
3. Pries’t Sin hilligen Namen, de ehr Hart freu sik, de den HErrn söken doht;
4. Fragt na den HErrn un na Sin Macht, sökt Sin Angesicht allerwärts; Ps. 27, 8.
5. Denkt an Sine Wunnerwerke, de He dahn hett, an Sine Wunner un an Sin Wort;
6. Ji, Samen vun Abraham, Sin Knecht, ji Kinner vun Jacob, Sin Uterwählten!
7. He is de HErr, unse GOtt, He richt in alle Welt.
8. He denkt ewiglich an Sin Bund un dat Wort, dat He verheten up veele Dusend för un för.
9. Den He makt hett mit Abraham un an den Eed mit Isaak;
10. Un stell datsülvige Jacob to en Recht un Israel ton ewigen Bund;
11. Un sprok: Di will Ik dat Land Canaan geven, dat Los vun ju Arfdeel;
12. As se wenig un gering weern un Fremde darin.
13. Un se trocken vun Volk to Volk, vun een Königriek to en anner Volk. 1. Mos. 12, 1. 13, 18.
14. He leet keen Minsch se Schaden dohn un straft Könige wegen se. 1. Mos. 20, 3-7.
15. Rögt Mine Gesalvten nich an un doht Mine Propheten keen Leed an.
16. Un He leet en dühre Tid in dat Land kamen un nehm allen Vörrath vun Brod weg. 1. Mos. 41, 54.
17. He schick en Mann vör se her; Joseph ward ton Knecht verkofft. 1. Mos. 37, 28.
18. Se dwungen sin Föt in den Stock, Sin Lief muß in Isen liggen. 1. Mos. 39, 20.
19. Bet dat Sin Wort keem un den HErrn Sin Red em dörchlüterte.
20. Dar schick de König hen un leet em los geven, de HErr öwer Völker befohl, em rut to laten. 1. Mos. 41, 14.
21. He sett em ton HErrn öwer sin Hus, ton Herrscher öwer all sin Göder. 1. Mos. 41, 40.
22. Dat He sine Fürsten unnerwiesen dä na sine Wies un sin Öllsten Wiesheit lehren dä.
23. Un Israel trock in Egypten un Jacob ward en Frömde in Ham sin Land. 1. Mos. 46, 1.
24. Un He leet Sin Volk stark wassen un makt se mächtiger, as ehre Fiende. 2. Mos. 1, 7. 12.
25. He verkehrte jene ehr Hart, dat se sin Volk gram warn un dachten, Sin Knechten mit List to dämpen. 2. Mos. 1, 10. Weish. 17, 2.
26. He schick Sin Knecht Moses, Aaron, den He harr utwählt. 4. Mos. 3, 10.
27. Desülvigen dähn ehr Teken mank ehr un Sine Wunner in Ham sin Land. 2. Mos. 7, 10. Ps. 106, 22.
28. He leet Düsterniß kamen un makt dat dunkel, un weern nich ungehorsam Sin Wort.
29. He verwandel ehr Water in Blod un makt ehr Fisch dod. 2. Mos. 7, 20.
30. Ehr Land wimmelt vun Poggen, in ehr König sin Kamern. 2. Mos. 8, 6.
31. He sprok: Dar kam Gewörm, Lüs in all ehr Grenzen. Ps. 78, 45.
32. He gev se Hagel as Regen, Füerflammen in ehr Land;
33. Un slog ehr Wienstöck un Fiegenböm un brok de Böm in ehr Grenz entwei.
34. He sprok: Do kemen Heuschrecken un Käfer ahn Tall.
35. Un de freten all dat Gras in ehr Land un freten de Frücht up dat Feld.
36. Un slog all Eerstgebort in Egypten, all ehr eersten Arven. 2. Mos. 12, 29.
37. Un föhr se ut mit Sülver un Gold un weer keen Gebreklige mank ehr Stämm. 2. Mos. 12, 35.
38. Egypten weer froh, dat se uttrecken dähn, denn ehr Furcht weer up se fullen.
39. He bred en Wolk ut as en Dek un en Füer des Nachts to lüchten. 2. Mos. 13, 21.
40. Se bed’n, da leet He Wachteln kamen un He makt se satt mit Himmelsbrod. 2. Mos. 16, 13. Joh. 6, 31.
41. He mak den Felsen apen, da floten Water ut, dat Beek in de dröge Wüste lopen dähn. 2. Mos. 17, 6.
42. Denn He dach an Sin hillig Wort, dat He to Abraham, Sin Knecht, red harr. 1. Mos. 22, 16.
43. Also föhr He Sin Volk ut mit Freuden, un Sin Uterwählten mit Juchen;
44. Un gev se de Heiden ehr Länder, dat se de Völker ehr Göder innehmen dähn, Jes. 1, 1. 3. 4. 6.
45. Up dat se hollen schüllt Sin Rechte un Sin Gesetze bewahren. Halleluja!
De 106. Psalm.
1. Halleluja.
Dankt den HErrn, denn He is fründlich un Sin Gnad duert ewig. Ps. 107, 1.
2. Wokeen kann den HErrn Sine groten Dahten utreden un all Sin Lof priesen? 2. Mos. 15, 1.
3. Glückselig sünd de, de dat Gebot holt un alle Tieden Recht doht! Spr. 19, 16.
4. HErr, denk an mi, na de Gnad, de Du Din Volk verspraken hest; bewies uns Din Help! Neh. 5, 19. 13, 31.
5. Dat wi sehn mögt Dine Uterwählten ehr Wolfahrt un uns freuen, dat dat Din Volk so wol geiht un uns rühmen mit Din Arvdeel.
6. Wi hebbt sündigt samt uns Vaders, wi hebbt övel handelt un sünd gottlos west. Klagel. 3, 42. Dan. 9, 5.
7. Uns Vaders in Egypten wulln Dine Wunner nich verstahn, se dachen nich an Din grote Gnad un weern ungehorsam an de See, nemlich an de Schilfsee.
8. He hülp se awer um Sin Namen wegen, dat He Sin Macht bewiesen schull.
9. Un He scholl de Schilfsee, do warr he drög un föhr se dörch de Deep, as in en Wüst. 2. Mos. 14, 21.
10. Un hölp se vun den sin Hand, de se hassen dä, un erlös se vun den Fiend sin Hand. Luk. 1, 71.
11. Un de Waters versöpen ehr Weddersakers, dat nich een öwer bleev. 2. Mos. 4, 28. 4. Mos. 21, 35. 2. Mos. 8, 31. Joh. 8, 22.
12. Da glövten se an Sin Wort un sungen Sin Lof.
13. Awer se vergeten bald Sin Wark, se tövten nich up Sin Rath.
14. Un se warn lüstern in de Wüstenie un versöchten GOtt in de Wildnis. 4. Mos. 11, 4.
15. He awer gev se ehr Bed un schick se genog, bet se darvör ekeln dä.
16. Un se empörten sik gegen Moses in dat Lager, gegen Aaron, den HErrn Sin Hilligen. 2. Mos. 16, 2. 17, 3.
17. De Eer dä sik up un slok Dathan över un deck de Abiram sin Hupen to. 4. Mos. 16, 31.
18. Un Füer warr unner ehren Hupen ansteken, de Flamm’ verbrenn de Gottlosen. 4. Mos. 16, 35.
19. Se makten en Kalv in Horeb un beeden an dat gaten Bild. 2. Mos. 32, 4.
20. Un verwandelten ehr Ehr in en Bild vun en Ossen, de Gras freet. Röm. 1, 23.
21. Se vergeten GOtt, ehr HEiland, de so grote Dinge in Egypten dahn harr,
22. Wunner in Ham sin Land un gruliche Daten an de Schilfsee.
23. Un He sprok, He wull se vertilgen, wenn nich Moses, Sin Uterwählte, den Riß uphollen harr, Sin Grimmigkeit aftowenden, up dat He se nich ganz verdarven dä. 2. Mos. 32, 10. 4. Mos. 14, 11-12. Ezech. 13, 5.
24. Un se verachteten dat leeve Land, se glovten Sin Wort nich. 4. Mos. 14, 2.
25. Se murrten in ehr Hütten, se gehorchten den HErrn Sin Stimm nich.
26. Un He heev up Sin Hand gegen se, dat He se dalslagen dä in de Wüstenie. 4. Mos. 14, 23.
27. Un ehr Samen mank de Heiden smieten un se in de Länder verstreuen dä.
28. Un se hungen sik an de Baal-Peor un eten vun de doden Götzen ehr Opfer. 4. Mos. 25, 3.
29. Un vertörnten Em mit ehr Dohn; dar keem ok de Plag mank se.
30. Da trä Pinehas hento un mak de Sak eben, da war de Plag afwehrt, 4. Mos. 25, 7.
31. Un warr em rekent to Gerechtigkeit vun Geslecht to Geslecht ewiglich. 1. Mos. 15, 6.
32. Un se vertörnten Em an dat Strietwater un gungen Moses bös to Lief. 2. Mos. 17, 3.
33. Denn se bedrövten em dat Hart, so dat em etliche Wör’ entfohrten.
34. Ok vertilgten se de Völker nich, as se doch de HErr befahlen harr; 5. Mos. 7, 1. 2. 12, 2. 3.
35. Sonnern se mengten sik mank de Heiden un lehrten de ehr Dohn,
36. Un deenten ehr Götzen, de gerahten ehr ton Argerniß.
37. Un se opferten ehr Söhns un Döchter de Düvels, 3. Mos. 18, 21.
38. Un vergoten unschuldig Blod, ehr Söhns un ehr Döchter ehr Blod, de se de Götzen vun Canaan opfern dähn, dat dat Land mit Blodschulden bedeckt ward;
39. Un makten sik unrein mit ehr Werke un dreven Horeri mit ehr Dohn.
40. Do ergrimm den HErrn Sin Torn öwer Sin Volk un kreg en Gruel an Sin Arf. Richt. 2, 14.
41. Un gev se in de Heiden ehr Hand, dat öwer se herrschen dähn, de ehr gram weern.
42. Un ehr Fiende makten se bang un warn kleen makt unner ehr Hann.
43. He rett se veelmals, awer se vertörnten Em mit ehr Vörnehmen un warn wenig wegen ehr Missedaht.
44. Un He seeg ehr Noth, as He ehr Klag hören dä,
45. Un dach an Sin Bund, de He mit se makt harr un dat gereute Em na Sin grote Gnad;
46. Un leet se to Barmhartigkeit kamen vör Alle, de se fungen harrn.
47. Help uns, HErr, uns GOtt, un bring uns tosamen ut de Heiden, dat wi danken Din hilligen Namen un rühmen Din Lof. 5. Mos. 30, 3.
48. Gelavt si de HErr, Israel GOtt, vun Ewigkeit to Ewigkeit un alle Welt segg: Amen! Halleluja! Ps. 72, 18.
De 107. Psalm.
1. Dankt den HErrn, denn He is fründlich un Sin Gnad duert ewiglich! Ps. 106, 1.
2. So schüllt seggen de, de erlöst sünd dörch den HErrn, de He ut de Noth erlöst hett.
3. Un de He ut de Länner tosamen bröcht hett, vun Upgang, vun Dalgang, vun Norden un vun de See;
4. De irr gahn dän in de Wüstenie, up ungebahnte Weg’ un funnen keen Stadt, wo se wahnen kunnen.
5. Hungrig un döstig un ehr Seel verkamen;
6. Un se to den HErrn reepen in ehr Noth un He se rett ut ehr Angst. Ps. 22, 6.
7. Un He föhr se en richtigen Weg, dat se gahn dähn na de Stadt, wo se wahnen kunnen;
8. De schüllt den HErrn danken för Sin Gudheit un för Sine Wunner, de He an de Minschenkinner deiht,
9. Dat He de döstigen Seelen satt makt un füllt de hungrige Seel mit Gudes. Luk. 1, 53.
10. De da sitten mussen in Düsterniß un Dodesschatten, fungen Twang un Isen.
11. Dewiel dat se GOtt Sin Gebote ungehorsam west weern un den Högsten Sin Gesetz schänd harrn;
12. Darum muß ehr Hart mit Unglück plagt warrn, dat se dar liggen dän un Nüms se hülp;
13. Un se to den HErrn ropen dän in ehr Noth un He se helpen dä ut ehr Angst.
14. Un se ut de Düsterniß un dat Dunkel föhr un ehr Bann entwei rieten dä:
15. De schüllt den HErrn danken för Sin Gnad un för Sine Wunner, de He an de Minschenkinner deiht,
16. Dat He iserne Döhren entwei brickt un iserne Riegel tweisleiht.
17. De Narren, de plagt ward wegen ehr Övertredung un wegen ehr Sünn,
18. Dat se ekel vör alle Spies un warn dodkrank. Sir. 38, 15.
19. Un se to den HErrn reepen in ehr Noth un He se helpen dä ut ehr Angst. v. 13. Luk. 17, 13.
20. He schick Sin Wort un mak se gesund un rett se, dat se nich storven; Weish. 16, 12.
21. De schüllt den HErrn danken för Sin Gudheit un för Sine Wunner, de He an de Minschenkinner deiht,
22. Un Dank opfern un vertellen Sine Werke mit Freuden. Ps. 50, 14. 116, 17.
23. De mit Scheep up de See fahren dän un ehr Handel up grote Waters dreven;
24. De den HErrn Sine Werke erfahren hebbt un Sine Wunner in de See,
25. Wenn He spreken un en Stormwind upregen dä, de de Wellen upwöhl, Jon. 1, 4.
26. Un fohren up na den Himmel un fohren in den Afgrund, dat ehr Seel vör Angst verzagen dä,
27. Dat se danzten un wackelten as en bedrunken Kerl un wussen keen Rath mehr,
28. Un se to den HErrn schregen in ehr Noth un He se ut ehr Angst föhr, v. 13. 19. Matth. 8, 25.
29. Un He mak dat Unwedder still, dat de Waggen sik leggen dän,
30. Un se vergnögt warn, dat dat still warn weer un He se to Land bröch na ehr Wunsch:
31. De schüllt den HErrn danken för Sin Gudheit un för Sine Wunner, de He an de Minschenkinner deiht,
32. Un Em in de Gemeen priesen un bi de Olen laven.
33. He makt Beeke drög un lett Waterquellen utdrögen, 1. Kön. 17, 7.
34. Dat en fruchtbar Land nicks dregen dä wegen ehr Bosheit, de darin wahnen dä.
35. He makt de Wüstenie to en Waterpol un in dat dröge Land makt He Waterquellen;
36. Un de Hungrigen sett He darhen, dat se en Stadt gründen dän, wo se wahnen kunnen,
37. Un de Ackers beseien un Wienbarge planten kunnen, de alle Jahr Frucht brochten;
38. Un He segen se, dat se sik vermehrten un gev se veel Veeh.
39. Darna würn se dal drückt un swach makt vun de Bösen, de se dwungen un unner kregen harrn,
40. Un Verachtung wür up de Fürsten utschüdd, dat Allns dösig un wüst weer; Hiob. 12, 21. Jes. 40, 23.
41. Awer He schützt de Armen vör dat Elend un sin Geslecht vermehrt He as en Schapheer.
42. All düt ward de Frommen sehn un sik freun, un alle Bosheit ward dat Mul stoppt warrn. Hiob. 22, 19.
43. Wokeen is klok un behollt düt? So warn se marken, wa veel Woldaht de HErr erwiesen deiht.
De 108. Psalm.
1. En Psalmleed vun David.
2. GOtt, dat is min rechte Ernst, ik will singen un dichten, min Ehr ok. Ps. 16, 9.
3. Wol up, Psalter un Harpen! Ik will fröh up sin.
4. Ik will Di danken, HErr, mank de Völker, ik will Di Lof singen mank de Lüd. Ps. 57, 10.
5. Denn Din Gnad geiht so wiet de Himmel is un Din Wahrheit so wiet de Wolken gaht. Ps. 36, 6.
6. Erhev Di, GOtt, öwer den Himmel un Din Ehr öwer alle Lann.
7. Up dat Dine leeven Frünn frie ward. Help mit Din rechte Hand un erhör mi. Ps. 60, 7.
8. GOtt redt in Sin Hilligdom, daröwer bün ik vergnögt un will Sichem deelen un den Grund Succoth afmeten.
9. Gilead is min, Manasse is ok min un Ephraim is min Kopp sin Macht, Juda is min Scepter,
10. Moab is min Waschfatt, ik will min Schoh öwer Edom utstrecken, öwer de Philister will ik juchen.
11. Wokeen will mi föhren in en faste Stadt? Wokeen hett mi bröcht bet Edom? Ps. 60, 11.
12. Hest Du dat nich dahn, GOtt, de Du uns wegstöten un nich mit unse Heer uttrecken deihst?
13. Schaff uns Bistand in de Noth, denn Minschenhülp is nicks nütz. Ps. 146, 3. 4.
14. Mit GOtt wüllt wi Dahten dohn; He ward unse Fiende dal pedden. 2. Sam. 22, 30. Ps. 18, 30.
De 109. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
GOtt, den ik priesen doh, wes’ nich still!
2. Denn se hebbt ehr gottlos un falsch Mul gegen mi updahn un redt gegen mi mit falsche Tungen;
3. Un se redt giftig gegen mi allerwegen un striet gegen mi ahn Orsak.
4. Darför, dat ik se leef hebben doh, sünd se gegen mi; ik awer bä.
5. Se bewiest mi Bös för Gut un Haß för Leev. Ps. 35, 12.
6. Sett Gottlose öwer em, un de Satan mutt stahn to sin rechte Hand.
7. Wer sik vun desülvigen lehren lett, den sin Leven mutt gottlos sin un sin Gebet mutt Sünn sin.
8. Sin Dag’ möt wenig warrn, un sin Amt mutt en Anner kriegen. Apost. 1, 20.
9. Sin Kinner möt Waisen warrn un sin Wief en Wittfru.
10. Sin Kinner möt in de Irr gahn un bedeln un söken, as de verdorven sünd.
11. De Wucherer schall utsugen Allns, wat he hett, un Fremde möt sin Göder plünnern.
12. Un Nüms mutt em wat Gudes dohn, un Nüms erbarmt sik öwer sin Waisen.
13. Sin Nakamen möt utrodt warrn, ehr Nam mutt in dat anner Glid vertilgt warrn. Ps. 21, 11.
14. An sin Vaders ehr Missedaht mutt dacht warn vör den HErrn un sin Moder ehr Sünn mutt nich utdahn warrn. 2. Mos. 20, 5.
15. De HErr mutt se niemals ut de Ogen laten, un ehr Gedächtniß mutt utrodt warrn uppe Eer.
16. Darum dat he so gar keen Barmhartigkeit harr, sonnern den Elenden un Armen un den Bedrövten verfolgen dä, dat he em dod maken schull.
17. Un he wull den Fluch hebben, de ward ok öwer em kamen, he wull den Segen nich, so ward de ok wiet vun em blieven.
18. Un he trock den Fluch an, as sin Hemd, un de is na em rin gahn, as Water un as Oel in sin Knaken;
19. So ward he em as en Kleed, dat he anhett, un as en Gördel, den he um den Lief dregen deiht.
20. All düt schall de wedderfahren vun den HErrn, de mi towedder sünd un Böses gegen min Seel reden doht.
21. Awer Du, HErr, HErr, wes’ Du mit mi wegen Din Namen, denn Din Gnad is min Trost, rett mi doch!
22. Denn ik bün arm un elend, min Hart is tweislagen in mi. Ps. 40, 18.
23. Ik fahr darhen as en Schatten, de verdreven ward, un ward weg jagt as de Heuschrecken. Hiob. 14, 2. Ps. 144, 4.
24. Min Knee sünd swach vun Fasten un min Fleesch is mager un hett keen Fett. Ps. 31, 11.
25. Un ik mutt ehr Spott sin; wenn se mi seht, schüddelt se ehr Köpp. Mat. 27, 39.
26. Stah mi bi, HErr, min GOtt, help mi na Din Gnad,
27. Dat se markt, dat düt Din Hand is, dat Du, HErr, so wat deihst.
28. Flucht se, so segen Du. Sett se sik gegen mi, so möt se to Schann warrn, awer Din Knecht mutt sik freuen. 1. Cor. 4, 12.
29. Min Weddersakers möt mit Schimp antrocken warrn un mit ehr Schann bekleedt warrn, as mit en Rock. Ps. 35, 26.
30. Ik will den HErrn veel danken mit min Mund un vun Em grotspreken mank Veele. Ps. 22, 23.
31. Denn He steiht to de rechte Hand vun den Armen, dat He em helpen deiht vun de, de sin Leven verurdeelt. Ps. 16, 8.
De 110. Psalm.
1. En Psalm vun David.
De HErr sprok to min HErrn: Sett di to min rechte Hand, bet ik din Fiende to din Schemel vör din Föt leggen doh. Mat. 22, 44. Ebr. 10, 12.
2. De HErr ward dat Scepter vun din Riek schicken vun Zion. Herrsch mank dine Fiende.
3. Na din Sieg ward din Volk di willig opfern in hilligen Smuck. Din Kinner ward di geboren as de Dau ut dat Morgenroth. Ps. 29, 2. Mich. 5, 6.
4. De HErr hett swaren un dat ward Em nich gerüen: Du büst en Preester ewiglich, na Melchisedek sin Art. Ps. 89, 4. Ebr. 5, 6. 6, 20. 7, 17.
5. De HErr to din rechte Hand ward de Könige an den Dag vun Sin Torn entweibreken.
6. He ward richten mank de Heiden, He ward grote Slachten sla’n, He ward den Böwersten öwer grote Landen vergahn laten. Jes. 3, 13. 14.
7. He ward drinken vun de Beek up den Weg, darum ward He den Kopp hoch holn. Ps. 69, 2. 3. Joh. 18, 11.
De 111. Psalm.
1. Halleluja.
Ik dank den HErrn vun ganzen Harten in de Frommen ehr Rath un in de Gemeen.
2. Grot sünd den HErrn Sin Werke, wer up se achten deiht, de hett veel Lust daran. Ps. 104, 24.
3. Wat He ordnen deiht, dat is lövlich un herrlich, un Sin Gerechtigkeit blift up ewig.
4. He hett en Gedächtniß stift vun Sine Wunner, de gnädige un barmhartige HErr. Luk. 22, 19.
5. He gift Spies an de, de Em fürchten doht, He denkt ewig an Sin Bund. Ps. 34, 10. 37, 19.
6. He lett verkündigen Sin gewaltigen Dahten an Sin Volk, dat He se de Heiden ehr Arfdeel geven deiht.
7. Sin Hann ehr Warke sünd Wahrheit un Recht, all Sin Gebote sünd rechtschaffen.
8. Se ward erholn ümmer un ewig un geschehn trulich un redlich.
9. He schickt Sin Volk en Erlösung, He versprickt, dat Sin Bund up ewig blieven schall, hillig un herrlich is Sin Nam. Luk. 1, 49.
10. De Furcht vör den HErrn is de Anfang vun de Wiesheit, dat is en gude Klokheit; wer darna deiht, den sin Lof blift up ewig. Hiob. 28, 28. Spr. 1, 7. 9, 10. Sir. 1, 16.
De 112. Psalm.
1. Halleluja.
Glücklich is, de den HErrn fürchten deiht, de grote Lust hett to Sine Gebote. Ps. 1, 1. 2.
2. Den sin Geslecht ward gewaltig sin up de Eer, de Frommen ehr Geslecht ward segent sin. Spr. 20, 7.
3. Riekdom un Överflot ward in ehr Hus sin un ehr Gerechtigkeit blift ewiglich. Ps. 34, 10.
4. De Frommen geiht dat Licht up in dat Düster vun den Gnädigen, Barmhartigen un Gerechten. Jes. 58, 8.
5. Glücklich is de Mann, de barmhartig is un geern lehnen deiht un sin Saken so vullföhrt, dat he Nüms Unrecht deiht. Spr. 14, 21.
6. Denn he ward ewiglich blieven, de Gerechte ward to keen Tid vergeten.
7. Wenn en Plag kamen will, so is he nich bang, sin Hart is nich bang un höpt up den HErrn. Sir. 34, 16.
8. Sin Hart is getrost un nich bang, bet he sin Lust an sine Fiend’ köhlen deiht. Ps. 91, 8.
9. He streut ut un gift de Armen, sin Gerechtigkeit blift ewiglich, sin Horn ward mit Ehren hoch holn warrn. 2. Cor. 9, 9.
10. De Gottlosen ward dat sehn un dat ward em verdreeten, sin Tähn ward he tosamen bieten un vergahn. Denn wat de Gottlosen geern wüllt, dat is verlaren. Ps. 35, 16.
De 113. Psalm.
1. Halleluja.
Lavt ji den HErrn, Sin Knechte, lavt den HErrn Sin Namen!
2. Gelavt si den HErrn Sin Namen, vun nu an bet in Ewigkeit.
3. Vun de Sünn ehr Upgang bet to ehr Dalgang, si den HErrn Sin Namen hoch lavt! Mal. 1, 11.
4. De HErr is hoch öwer alle Heiden, Sin Ehr geiht, so wiet de Himmel is.
5. Wokeen is, as de HErr, uns GOtt? De Sik so hoch sett hett, 2. Mos. 15, 11. Ps. 86, 8. Jes. 57, 15.
6. Un up dat Lütte süht in den Himmel un uppe Eer; Luk. 1, 48.
7. De den Lütten uprichten deiht vun de Eer un den Armen ut den Dreck in de Höch treckt, 1. Mos. 41, 40. 41.
8. Dat He em hen setten deiht blangen bi de Fürsten, bi de Fürsten vun Sin Volk;
9. De de Unfruchtbare int Hus wahnen lett, up dat se en fröhliche Kinnermoder ward. Halleluja! 1. Mos. 21, 2. 1. Sam. 1, 20. Luk. 1, 57.
De 114. Psalm.
1. As Israel ut Egypten trock, Jacob sin Hus vun dat fremde Volk; 2. Mos. 12, 41.
2. Dar war Juda sin Hilligdom, Israel sin Herrschaft.
3. De See ward dat gewahr un mak sik darvun, de Jordan dreiht sik rückwarts. Jos. 3, 13. 16.
4. De Bargen hüppten as de Lämmer, de lütten Bargen as de jungen Schap. Ps. 68, 17.
5. Wat weer di denn, du See, as du di darvun maken däst? Un di, du Jordan, dat du di rückwarts dreihen däst?
6. Ji Bargen, dat ji hüppen dän, as de Lämmer, ji lütten Bargen as de jungen Schap?
7. Vör den HErrn bewer de Eer, vör Jacob sin GOtt, 2. Mos. 19, 18.
8. De den Fels in en Waterflot wandeln dä un de Steen in Waterborns. 2. Mos. 17, 6.
De 115. Psalm.
1. Nich uns, HErr, nich uns, sonnern Din Namen gif Ehr, wegen Din Gnad un Wahrheit!
2. Warum schüllt de Heiden seggen: Wo is nu ehr GOtt?
3. Awer uns GOtt is in den Himmel, He kann schaffen, wat He will. Ps. 135, 6.
4. De ehr Götzen sünd Sülver un Gold, vun Minschenhann makt. Ps. 135, 15.
5. Se hebbt Müler un redt nich; se hebbt Ogen un seht nich; Weish. 15, 15.
6. Se hebbt Ohren un hört nich; se hebbt Näsen un rükt nich;
7. Se hebbt Hann un griept nich; Föt hebbt se un gaht nich, un snackt nich dörch ehr Hals. Hab. 2, 19.
8. De se maken doht, sünd grad ebenso un All, de up se höpen doht. Weish. 14, 9.
9. Awer lat Israel up den HErrn höpen, de is sin Hülp un Schild.
10. Lat Aaron sin Hus up den HErrn höpen; de is ehr Hülp un Schild.
11. De den HErrn fürchten doht, höpt up den HErrn; de is ehr Hülp un Schild.
12. De HErr denkt an uns un segent uns, He segent Israel sin Hus, He segent Aaron sin Hus;
13. He segent de, de den HErrn fürchten doht, beide, Lütt un Grot.
14. Lat den HErrn jug segen mehr un mehr, jug un ju Kinner.
15. Ji sied den HErrn, de Himmel un Eer makt hett, Sin Gesegnete. 1. Mos. 26, 29.
16. De Himmel is öwerall den HErrn Sin, awer de Eer hett He de Minschenkinner geven.
17. De Doden ward Di, HErr, nich laven, noch de, de dal fahren doht in de Ruh; Ps. 6, 6. Jes. 38, 18.
18. Sonnern wi lavt den HErrn vun nu bet in Ewigkeit. Halleluja.
De 116. Psalm.
1. Dat is mi leef, dat de HErr min Stimm un min Flehn hörn deiht.
2. Dat He Sin Ohr to mi neegt, darum will ik min Leven lang Em anropen,
3. De Dod sin Bann harrn mi umgeven un Angst vör de Höll harr mi drapen. Ik keem in Jammer un Noth. v. 8. Ps. 18, 5. 6. 2. Sam. 22, 5.
4. Awer ik reep den HErrn Sin Namen an: O, HErr, rett min Seel.
5. De HErr is gnädig un gerecht un uns GOtt is barmhartig.
6. De HErr behöd de Eenfoltigen. Wenn ik unnerliggen doh, so helpt He mi.
7. Wes’ nu wedder tofreden, min Seel, denn de HErr deiht di luter Gudes. Ps. 42, 6. 12.
8. Denn Du hest min Seel ut den Dod reten, min Oog vun de Thranen, min Fot vun utglieden.
9. Ik will umhergahn vör den HErrn in de Lebendigen ehr Land. 1. Mos. 17, 1.
10. Ik glöv, darum red ik. Ik warr awer veel plagt. Röm. 10, 10.
11. Ik sprok in min Vertwieflung: Alle Minschen sünd Lögners. Röm. 3, 4.
12. Woans schall ik den HErrn vergellen all Sin Woldaht, de He an mi deiht? Tob. 12, 2. 5. 7.
13. Ik will den Beker vull Hülp nehmen un den HErrn Sin Namen predigen.
14. Ik will min Gelövniß den HErrn betalen vör all Sin Volk. Ps. 22, 26.
15. Sin Hilligen ehr Dod ward hoch hollen vör den HErrn.
16. O, HErr, ik bün Din Knecht; ik bün Din Knecht, Din Magd ehr Söhn. Du hest min Bann entwei reten.
17. Di will ik Dank opfern un den HErrn Sin Namen predigen. Hos. 14, 3.
18. Ik will min Gelövniß den HErrn betalen vör all Sin Volk. Ps. 50, 14. Jon. 2, 10.
19. In de Höf, an den HErrn Sin Hus, in di, Jerusalem. Halleluja.
De 117. Psalm.
1. Lavt den HErrn, alle Heiden! Priest Em, alle Völker!
2. Denn Sin Gnad is öwer uns mächtig un Sin Wahrheit blift öwer uns in Ewigkeit! Halleluja! Ps. 100, 5. 2. Mos. 34, 6.
De 118. Psalm.
1. Dankt den HErrn, denn He is fründlich un Sin Gnad besteiht up ewig. Ps. 107, 1.
2. Lat Israel nu seggen: Sin Gnad besteiht up ewig. Ps. 115, 12. 13.
3. Lat nu Aaron sin Hus seggen: Sin Gnad besteiht up ewig!
4. Lat de, de den HErrn fürchten doht, nu seggen: Sin Gnad besteiht up ewig.
5. In de Angst reep ik den HErrn an, un de HErr erhör mi un tröst mi. Jes. 26, 16.
6. De HErr is mit mi, darum bün ik nich bang, wat künnt mi Minschen dohn? Ps. 56, 5.
7. De HErr is mit mi, mi to helpen, un ik will min Lust sehn an mine Fiende. Ps. 54, 9.
8. Dat is gud up den HErrn to truen un sik nich verlaten up Minschen. Ps. 108, 12.
9. Dat is gud up den HErrn truen un sik nich verlaten up Fürsten.
10. Alle Heiden umgevt mi allerwegen, awer in den HErrn Sin Namen will ik se tonicht hauen.
11. Se umgevt mi allerwegen, awer in den HErrn will ik se tonicht hauen. Ps. 17, 11.
12. Se umgevt mi as Immen, se sünd utgahn as en Füer mank Dorns, awer in den HErrn Sin Namen will ik se tonicht hauen. 5. Mos. 1, 44.
13. Se stöt mi, dat ik fallen schall, awer de HErr helpt mi.
14. De HErr is min Macht un min Psalm un min Heil. 2. Mos. 15, 2. Jes. 12, 2.
15. Man singt mit Freuden vun’n Sieg in de Gerechten ehr Hütten: Den HErrn Sin rechte Hand behollt den Sieg.
16. Den HErrn Sine Rechte sünd hoch makt, den HErrn Sine Rechte behollt den Sieg.
17. Ik warr nich starven, sonnern leven un den HErrn Sin Wark verkündigen.
18. De HErr tüchtigt mi wol, awer He gift mi nich in den Dod.
19. Makt mi apen de Dohre vun de Gerechtigkeit, dat ik darin gahn un den HErrn danken doh. Jes. 26, 2.
20. Dat is den HErrn Sin Dohr, de Gerechten ward darin gahn.
21. Ik dank Di, dat Du mi demödigt hest un mi helpen deihst. Ps. 119, 71.
22. De Steen, de de Bulüd wegsmeten hebbt, de is ton Ecksteen warn. Matth. 21, 42.
23. Vun den HErrn is dat geschehn un is en Wunner vör unse Ogen,
24. Düt is de Dag, den de HErr maken deiht, lat uns vergnögt un fröhlich darin sin. Offenb. 19, 7.
25. O, HErr, help, o HErr, lat wol gelingen! Joh. 12, 13.
26. Gelavt si de, de do kummt in den HErrn Sin Namen! Wi segent ju, de ju vun den HErrn Sin Hus sünd.
27. De HErr is GOtt, de uns hell maken deiht. Smückt dat Fest mit Maibusch bet an de Hörner vun den Altar!
28. Du büst min GOtt un ik dank Di; min GOtt, ik will Di lofpriesen.
29. Dankt den HErrn, denn He is fründlich un Sin Gudheit duert up ewig. Ps. 136, 1. 26.
De 119. Psalm.
1. Glücklich sünd de, de uprichtig in ehr Wandel leven, de in den HErrn Sin Gesetz blieven doht. Ps. 1, 1. 2. 112, 1.
2. Glücklich sünd de, de Sin Tügnisse hollen, de Em vun ganzen Harten söken doht.
3. Denn weke up Sin Weg wandelt, de doht nicks Böses.
4. Du hest befahlen, ivrig to erfüllen Din Befehle.
5. O, dat min Leven Din Rechte mit ganzen Ernst holn dä!
6. Wenn ik up Dine Gebote alleen seh, so warr ik nich to Schann.
7. Ik dank Di vun ganzen Harten, dat Du mi lehrst de Gerechtsame vun Din Gerechtigkeit.
8. Din Recht will ik holn, verlat mi nümmermehr.
9. Woans ward en Jüngling sin Weg ahn Sünd’ gahn? Wenn he sik na Din Wort holn deiht.
10. Ik sök Di vun ganzen Harten, lat mi nich irr gahn vun Dine Gebode.
11. Ik behol Din Wort in min Hart, up dat ik nich gegen Di sündigen doh.
12. Lavt siest Du, HErr! Lehr mi Dine Rechte! v. 26. 64. 68.
13. Ik will mit min Lippen vertelln all de Rechte vun Din Mund.
14. Ik freu mi öwer Din Tügnisse ehren Weg, as öwer allerhand Riekdom.
15. Ik red wat Du befahln hest un seh up Dine Weg’.
16. Ik hef Lust to Dine Rechte un vergeet Din Wort nich.
17. Doh Gudes Din Knecht, darmit ik leven un Din Wort holn doh.
18. Mak mine Ogen apen, dat ik seh de Wunner an Din Gesetz.
19. Ik bün en Gast up de Eer, verbarg Dine Gebote nich vör mi. Ps. 39, 13.
20. Min Seel is termalmt alletied vör Verlangen na Dine Rechte.
21. Du schellst de Stolten, verflucht sünd, de Dine Gebote nich holn doht. Jer. 11, 3.
22. Wend vun mi Smach un Verachtung, denn ik hol Din Tügnisse.
23. De Fürsten sitt ok un redt gegen mi, awer Din Knecht redt vun Dine Rechte. Ps. 2, 2.
24. Ik hef Lust to Dine Tügnisse, de sünd mine Rathgever.
25. Min Seel liggt in den Dreck, erquick mi na Din Wort.
26. Ik vertell min Weg’ un Du erhörst mi, lehr mi Dine Rechte.
27. Unnerwies mi den Weg vun Dine Befehle, so will ik reden vun Dine Wunner. Ps. 105, 2.
28. Ik gräm mi, dat mi dat Hart versmachten deiht, stärk mi na Din Wort.
29. Wend vun mi den falschen Weg un günn mi Din Gesetz.
30. Ik hef de Wahrheit ehren Weg wählt, Din Rechte hef ik vör mi stellt.
31. Ik hang an Dine Tügnisse; HErr, lat mi nich to Schann warrn.
32. Wenn Du min Hart trösten deihst, so lop ik den Weg vun Dine Gebote.
33. Wies mi, HErr, den Weg vun Din Rechte, dat ik se bewahr bet an dat End.
34. Unnerwies mi, dat ik bewahr Din Gesetz un dat ik dat hol vun ganzen Harten.
35. Föhr mi up den Stieg vun Dine Gebote, denn ik hef Lust darto.
36. Neeg min Hart to Dine Tügnisse un nich to den Giez.
37. Wend mine Ogen af, dat se nich seht na unnütze Lehr, sonnern erquick mi up Din Weg.
38. Lat Din Knecht Din Gebot seker för Din Wort holn, up dat ik Di fürchten doh.
39. Wend vun mi den Schimp, den ik fürchten doh, denn Dine Rechte sünd leeflich.
40. Süh, ik hef Verlangen na Dine Befehle, erquick mi mit Din Gerechtigkeit.
41. HErr, lat mi Din Gnad wedderfahrn, Din Hülp na Din Wort.
42. Dat ik antworden kann de, de mi verlästern doht, denn ik verlat mi up Din Wort. Ps. 42, 4. 11.
43. Un nimm jo nich vun min Mund dat Wort vun de Wahrheit, denn ik höp up Dine Rechte. Jer. 15, 16.
44. Ik will Din Gesetz holn allerwegens, ümmer un ewig.
45. Un ik gah fröhlich min Weg, denn ik sök Dine Befehle.
46. Ik red vun Dine Tügnisse vör Königs un scham mi nich. Matth. 10, 18. Röm. 1, 16.
47. Un hef Lust an Dine Gebote un de sünd mi leef.
48. Un bör min Hann up to Dine Gebode, de mi leef sünd un red vun Dine Rechte.
49. Denk an dat Wort, dat Du to Din Knecht spraken hest, worup Du mi höpen letst.
50. Dat is min Trost in min Elend; denn Din Wort erquickt mi. Ps. 19, 8.
51. De Hochfahrigen hebbt ehr Spott an mi, doch wiek ik nich vun Din Gesetz. 5. Mos. 17, 11.
52. HErr, wenn ik daran denk, woans Du vun de Welt her richt hest, so warr ik tröst.
53. Ik bün Füer un Flammen öwer de Gottlosen, de vun Din Gesetz afgaht.
54. Dine Rechte sünd min Leed in dat Hus vun min Wallfahrt.
55. HErr, ik denk des Nachts an Din Namen un hol Din Gesetz.
56. Dat is min Schatz, dat ik Din Befehl holn doh.
57. Ik hef seggt, HErr, dat schall min Arfdeel sin, dat ik Din Wort holn doh.
58. Ik fleh vör Din Angesicht vun ganzen Harten, wes’ mi gnädig na Din Wort. Ps. 123, 3.
59. Ik seh mine Weg’ wol an un kehr min Föt na Dine Tügnisse.
60. Ik il’ un lat nich na, Dine Gebode to holn.
61. De Gottlosen ehr Hup berovt mi, awer ik verget Din Gesetz nich.
62. Midden in de Nacht stah ik up, Di to danken för Din Gerechtigkeit ehr Rechte. Ps. 42, 9.
63. Ik hol mi to de, de Di fürchten un Din Befehl holn doht.
64. HErr, de Eer is vull vun Din Gudheit; lehr mi Dine Gerechtsame. Ps. 33, 5.
65. Du deihst Din Knecht Gudes, HErr, na Din Wort.
66. Lehr mi guden Sinn un Wetenschaft, denn ik glov an Dine Gebote.
67. Ehr ik demödigt war, hef ik irrt, nu awer hol ik Din Wort.
68. Du büst gnädig un fründlich, lehr mi Dine Gerechtsame.
69. De Hochfarigen denkt sik Lögen öwer mi up, awer ik hol vun ganzen Harten Din Befehle. v. 78. 85.
70. Ehr Hart is dick as Smeer, ik awer hef Lust an Din Gesetz.
71. Dat is mi leef, dat Du mi demödigt hest, dat ik Din Rechte lehrn doh.
72. Din Mund sin Gesetz is mi leever as veel dusend Stück Gold un Sülver. Ps. 19, 11.
73. Din Hand hett mi makt un toricht, nu unnerwies mi, dat ik Dine Gebote lehr. Hiob. 10, 8.
74. De Di fürchten doht, seht mi un freut sik, denn ik höp up Din Wort.
75. HErr, ik weet, dat Dine Gerichte recht sünd un heft mi trulich demödigt.
76. Din Gnad mutt min Trost sin, as Du Din Knecht toseggt hest.
77. Lat mi Din Barmhartigkeit wedderfahrn, up dat ik lev’, denn ik hef Lust to Din Gesetz.
78. Ach, dat de Hochfarigen mussen to Schann warrn, de mi mit Lögen dal drückt, ik awer will reden vun Dine Befehle. v. 85. 86.
79. Ach, dat sik mussen to mi holn, de Di fürchten doht un Dine Tügnisse kennt.
80. Min Hart blift rechtschaffen in Dine Rechte, up dat ik nich to Schann warr.
81. Min Seel verlangt na Din Heil, ik höp up Din Wort. 1. Mos. 49, 18.
82. Min Ogen sehnt sik na Din Wort un seggt: Wannehr tröst Du mi?
83. Denn ik bün as en Hut in den Rok, Dine Rechte vergeet ik nich.
84. Wa lang schall Din Knecht töven? Wannehr wullt Du Gericht holn öwer mine Pienigers? Offenb. 6, 10.
85. De Stolten gravt mi Kulen, awer nich na Din Gesetz.
86. Dine Gebote sünd de reine Wahrheit. Se verfolgt mi mit Lögen, help mi! Joh. 17, 17.
87. Se hebbt mi binah uppe Eer umbrocht, awer ik verlat Dine Befehle nich.
88. Erquick mi dörch Din Gnad, dat ik hol Din Mund sine Tügnisse.
89. HErr, Din Wort blift up ewig, so wiet de Himmel is. Jes. 40, 8.
90. Din Wahrheit duert up alle Tieden. Du hest de Eer toricht, un se blift stahn. Ps. 89, 12.
91. Dat geiht däglich na Din Wort, denn allns mutt Di deenen.
92. Wenn Din Gesetz nich min Trost west weer, so weer ik vergahn in min Elend. v. 43. Jer. 15, 16.
93. Ik will Dine Befehle nie un nümmer vergeten, denn Du erquickst mi darmit.
94. Ik bün Din, help mi, denn ik sök Dine Befehle.
95. De Gottlosen luert up mi, dat se mi umbringen doht, ik awer mark up Din Tügnisse. Ps. 37, 32.
96. Ik hef dat End vun alle Ding sehn, awer Din Gebot blift.
97. Wa leef hef ik doch Din Gesetz. Däglich red ik darvun. Ps. 1, 2.
98. Du makst mi mit Din Gebot wieser as mine Fiende sünd, denn dat is ewig min Schatz. 5. Mos. 4, 8.
99. Ik bün gelehrter as all mine Lehrers, denn Dine Tügnisse sünd min Red.
100. Ik bün klöker as de Olen, denn ik hol Dine Befehle.
101. Ik hol min Fot af vun alle bösen Weg’, dat ik Din Wort hol.
102. Ik wiek nich vun Dine Rechte, denn Du lehrst mi.
103. Din Wort is söter för min Mund as Honnig. Ps. 19, 11.
104. Din Wort makt mi klok, darum haß ik alle falschen Weg’.
105. Din Wort is min Fot sin Lücht un en Licht up min Weg. Spr. 6, 23.
106. Ik swör un will dat holn, dat ik Din Gerechtigkeit ehr Rechte holn will.
107. Ik bün heel demödigt, HErr, erquick mi na Din Wort. v. 67. 71.
108. Lat Di gefalln, HErr, min Mund sin friwillig Opfer un lehr mi Dine Rechte! Ps. 19, 15.
109. Ik dreg min Seel ümmer in min Hand un ik verget Din Gesetz nich. Richt. 12, 3.
110. De Gottlosen leggt mi Fallen, ik awer irr nich vun Din Gebot. Ps. 140, 6. 142, 4.
111. Dine Tügnisse sünd min ewig Arfdeel, denn se sünd min Hart sin Vergnögen.
112. Ik neeg min Hart, to dohn na Dine Rechte ümmer un ewig.
113. Ik haß de Twiefelsüchtigen un hef Din Gesetz leef. Ps. 31, 7.
114. Du büst min Schirm un Schild, ik höp up Din Wort.
115. Lat mi tofreden, ji Boshaftigen, ik will min GOtt Sine Gebote holn.
116. Erhol mi dörch Din Wort, dat ik leven doh un lat mi nich to Schann warrn öwer min Höpen. Ps. 25, 2. 3.
117. Mak mi stark, up dat ik gesund warr, so will ik ümmer min Lust hebben an Dine Rechte. v. 70. 143. Röm. 7, 22.
118. Du peddst Alle in den Grund, de gegen Dine Rechte fehlen doht, denn ehr Bedregeri is nicks as Lögen.
119. Du smittst alle Gottlosen uppe Eer weg as Slacken, darum hef ik Dine Tügnisse leef.
120. Ik fürcht mi vör Di, dat mi de Hut gruselt un bün bang vör Dine Rechte.
121. Ik hol öwer dat Recht un Gerechtigkeit, öwergif mi nich an de, de mi Gewalt andohn wüllt. 2. Sam. 8, 15.
122. Nimm Du Din Knecht in Schutz un tröst em, dat mi de Stolten nich Gewalt andoht.
123. Min Ogen verlangt na Din Heil un an Din Gerechtigkeit ehr Wort.
124. Handel mit Din Knecht na Din Gnad un lehr mi Dine Rechte.
125. Ik bün Din Knecht, unnerwies mi, dat ik Dine Tügnisse erkenn.
126. Dat is Tied, dat de HErr wat deiht, se hebbt Din Gesetz entwei reten.
127. Darum hef ik Din Gebot mehr leef as Gold un as fin Gold.
128. Darum hol ik stracks all Dine Befehle, ik haß alln falschen Weg. Ps. 26, 5.
129. Dine Tügnisse sünd wunnerbar, darum bewahrt min Seel se.
130. Wenn Din Wort apenbar ward, so makt dat de Eenfoldigen fröhlich un klok. Ps. 19, 8.
131. Ik doh min Mund apen un begehr Dine Gebode, denn mi verlangt darna.
132. Wend Di to mi un wes’ mi gnädig, as Du bi de to dohn plegst, de Din Namen leef hebbt.
133. Lat min Gang gewiß sin in Din Wort un lat keen Unrecht öwer mi de Oewerhand kriegen.
134. Mak mi fri vun de Minschen ehre Frevel, so will ik holn Dine Befehle.
135. Lat Din Angesicht lüchten öwer Din Knecht un lehr mi Dine Rechte. 4. Mos. 6, 25.
136. Ut min Ogen flütt Water, darvör dat man Din Gesetz nich holn deiht.
137. HErr, Du büst gerecht un Din Wort is recht.
138. Du hest Din Gerechtigkeit ehre Tügnisse un de Wahrheit streng anbefahlen.
139. Ik hef mi binah to Dod ivert, dat mine Weddersakers Din Wör’ vergeten doht. Ps. 69, 10.
140. Din Wort is gud reinigt un Din Knecht hett dat leef.
141. Ik bün gering un veracht, ik verget awer nich Din Befehl.
142. Din Gerechtigkeit is en ewig Gerechtigkeit, un Din Gesetz is Wahrheit.
143. Angst un Noth hebbt mi drapen, ik hef awer Lust an Dine Gebode.
144. De Gerechtigkeit von Dine Tügnisse is ewig, unnerwies mi, so lev ik.
145. Ik reep vun ganzen Harten, erhör mi, HErr, dat ik Dine Rechte höden doh.
146. Ik reep to Di, help mi, dat ik Dine Tügnisse bewahren doh.
147. Ik kam fröh un schrie; up Din Wort höp ik.
148. Ik wak fröh up, dat ik reden doh vun Din Wort.
149. Hör min Stimm na Din Gnad; HErr erquick mi na Dine Rechte.
150. Mine boshaften Verfolgers wöllt mi to Kleed un sünd wiet af vun Din Gesetz.
151. HErr, Du büst dicht bi un Din Gebote sünd luter Wahrheit.
152. Lang awer weet ik, dat Du Dine Tügnisse up ewig fast sett hest.
153. Süh min Elend un rett mi, help mi ut, denn ik verget Din Gesetz nich.
154. Föhr min Sak un erlös mi, erquick mi dörch Din Wort.
155. Dat Heil is wiet vun de Gottlosen, denn se acht Dine Rechte nich.
156. HErr, Din Barmhartigkeit is grot, erquick mi na Dine Rechte. Klagel. 3, 22. 23.
157. Mine Verfolgers un Weddersakers sünd veel, ik wiek awer nich vun Dine Tügnisse.
158. Ik seh de Verächters un dat deiht mi weh, dat se Din Wort nich holt.
159. Süh, ik hef Dine Befehle leef; HErr, erquick mi na Din Gnad.
160. Din Wort is nicks as Wahrheit, all Din Gerechtigkeit ehr Rechte duert up ewig. Joh. 17, 17.
161. De Fürsten verfolgt mi ahn Orsak un min Hart fürchtet sik öwer Din Wör’. Jes. 66, 2.
162. Ik freu mi öwer Din Wort, as Een, de in Krieg groten Rov kriegen deiht.
163. Lögen bün ik gram un mi grut darvör, awer Din Gesetz hef ik leef.
164. Ik lav Di an den Dag söben Mal wegen dat Recht vun Din Gerechtigkeit.
165. Groten Freden hebbt, de Din Gesetz leef hebbt, un se ward sik nich stöten.
166. HErr, ik töv up Din Heil un doh na Dine Gebote. 1. Mos. 49, 18.
167. Min Seel hollt Dine Tügnisse un hett se veel leef.
168. Ik hol Dine Befehle un Dine Tügnisse, denn all mine Weg’ sünd klar vör Din Angesicht. Ps. 18, 22.
169. HErr, lat min Klag vör Di kamen, unnerwies mi na Din Wort.
170. Lat min Flehn vör Di kamen, rett mi na Din Wort.
171. Mine Lippen schüllt vun Di grotspreken, wenn Du mi Dine Rechte lehren deihst.
172. Min Tung schall ehr Gespräk hebben öwer Din Wort, denn all Dine Gebode sünd recht. Spr. 6, 22.
173. Lat Din Hand mi bistahn, denn ik hef erwählt Dine Befehle.
174. HErr, mi verlangt na Din Heil un hef Lust an Din Gesetz.
175. Lat min Seel leven, dat se Di lavt un Dine Rechte mi helpen.
176. Ik bün as en verirrt un verlaren Schap; sök Din Knecht; denn ik verget Dine Gebode nich.
De 120. Psalm.
1. En Leed up den Weg na Jerusalem.
Ik reep to den HErrn in min Noth un He erhör mi.
2. HErr, rett min Seel vun dat Lögenmul un vun de falsche Tung’.
3. Wat kann de falsche Tung di dohn? Un wat kann se utrichten?
4. Se is as en Starken sine scharpen Pieln, as Füer in de Wachholders.
5. Weh mi, dat ik en Fremden bün mank Mesech, ik mutt wahnen mank Kedar sine Hütten. Hohel. 1, 5.
6. Dat ward min Seel to veel, to wahnen bi de, de den Freden hassen doht. Jes. 48, 22. 57, 21.
7. Ik hol Freden, awer wenn ik reden doh, fangt se Striet an.
De 121. Psalm.
1. En Leed up den Weg na Jerusalem.
Ik slah mine Ogen up to de Bargen, vun weke mi Hülp kamen deiht. Ps. 123, 1.
2. Min Hülp kummt vun den HErrn, de Himmel un Eer makt hett.
3. He ward din Fot nich utglieden laten, un de di behöden deiht, slöpt nich.
4. Süh, de Wächter öwer Israel slöpt un slummert nich. Hiob. 7, 20.
5. De HErr behödt di, de HErr is din Schatten öwer din rechte Hand,
6. Dat di bi Dag de Sünn, noch de Maand bi Nacht nich steken deiht. Weish. 18, 3.
7. De HErr behöde di vör all Öwel, He behöd din Seel!
8. De HErr behöde din Utgang un Ingang vun nu an bet in Ewigkeit!
De 122. Psalm.
1. En Leed up den Weg na Jerusalem vun David.
Ik freu mi öwer dat, wat to mi seggt is, dat wi in den HErrn Sin Hus gahn schüllt.
2. Un dat uns’ Föt stahn ward in dine Dohre, Jerusalem.
3. Jerusalem is so bu’t, dat se en Stadt sin schall, wo man tosamen kummt. 2. Chron. 6, 6.
4. Wo de Stämme rup gahn schüllt, nemlich den HErrn Sin Stämm, to predigen vör dat Volk Israel, to danken to Ehren vun den HErrn Sin Namen.
5. Denn dar hebbt se Stöhl to Gericht hensett, de Richtstohl vun David sin Hus.
6. Wünscht Jerusalem Glück! Dat mutt gut gahn de, weke di leef hebbt. Zach. 4, 7.
7. Dar mutt Freden sin inwennig in din Muern un Glück in Din Palläste.
8. Wegen mine Bröder un Frünn will ik di Freden wünschen.
9. Wegen den HErrn uns’ GOtt Sin Hus will ik din Bestes söken.
De 123. Psalm.
1. En Leed up den Weg na Jerusalem.
Ik slah min Ogen up Di, de Du in den Himmel sitten deihst.
2. Süh, woans de Knechts ehr Ogen up de Hann vun ehr Herren kiekt, woans de Deerns ehre Ogen up de Hann vun ehre Fruens kiekt, so kiekt unse Ogen up den HErrn, unsen GOtt, bet He uns gnädig warrn deiht.
3. Wes’ uns gnädig, HErr, wes’ uns gnädig, denn wi sünd heel vull Verachtung.
4. Heel vull is uns’ Seel vun de Stolten ehr Spott un vun de Hoffärtigen ehr Verachtung. Weish. 5, 3.
De 124. Psalm.
1. En Leed vun David up de Weg na Jerusalem.
Wo de HErr nich bi uns weer, so segg Israel,
2. Wo de HErr nich bi uns weer, wenn de Minschen sik gegen uns setten doht,
3. So freten se uns bi lebendigen Lief up, wenn ehr Torn öwer uns ergrimmen dä,
4. So war dat Water uns versupen, Ström warn öwer uns Seel gahn.
5. Dat wilde Water war öwer uns Seel gahn.
6. Gelavt si de HErr, dat He uns nich gift ton Rov in ehre Tähn.
7. Uns’ Seel is entkamen, as en Vagel vun den Vagelfanger sin Strick, de Strick is reten un wi sünd los. Spr. 6, 5.
8. Uns Hülp steiht in den HErrn Sin Namen, de Himmel un Eer makt hett. Ps. 121, 2.
De 125. Psalm.
1. En Leed up de Reis’ na Jerusalem.
De up den HErrn höpt, ward nich falln, sonnern ewig blieven, as de Barg Zion. Ps. 21, 8.
2. Um Jerusalem rum sünd Bargen un de HErr is um Sin Volk her, vun nu an bet in Ewigkeit. Ps. 34, 8.
3. Denn de Gottlosen ehr Scepter ward nich blieven öwer den lütten Hupen vun Gerechte, up dat de Gerechten ehr Hand nich utstrecken doht to Ungerechtigkeit.
4. HErr, doh Gudes de guden un frommen Harten! Ps. 112, 4.
5. De awer afwiekt up ehre krummen Weg’ ward de HErr wegdrieven mit de Öweldoers, awer lat Freden sin öwer Israel! Gal. 6, 16.
De 126. Psalm.
1. En Leed up de Reis’ na Jerusalem.
Wenn de HErr de Gefangenen vun Zion fri maken ward, so ward wi sien as de Drömers. Ps. 14, 7.
2. Denn ward uns’ Mund vull Lachen un uns’ Tung vull Juchen. Denn ward man seggen mank de Heiden: De HErr hett Grotes an se dahn.
3. De HErr hett Grotes an uns dahn, daröwer sünd wi fröhlich. Luk. 1, 49.
4. HErr, hev up uns Gefängnis, as Du de Waters na Middag to utdrögen deihst.
5. De mit Thranen seien doht, ward mit Freuden aarn’. Matth. 5, 4.
6. Se gaht hen un weent un dregt gode Saat un kamt mit Freuden un bringt ehr Garven.
De 127. Psalm.
1. En Staffel-Leed vun Salomon.
Wenn de HErr nich dat Hus bu’t, so arbeit de darin wahnen doht umsunst. Wenn de HErr nich de Stadt behöden deiht, wakt de Wächter umsunst.
2. Dat is umsunst, dat ji fröh upstaht un herna lang sitt un ju Brod mit Sorgen eten doht, denn Sine Frünn gift He dat in den Slap. Ezech. 12, 19.
3. Süh, Kinner sünd den HErrn Sin Gav un Lievesfrucht is en Geschenk vun Em. 1. Mos. 33, 5.
4. As de Piel in den Helden sin Hand so geraht de lütten Jungs.
5. Glückselig is de Mann, de sin Pielkober vull darvun hett; de ward nich to Schann, wenn se mit ehre Fiende in dat Dohr handeln doht.
De 128. Psalm.
1. En Leed up de Reis’ up Jerusalem.
Glückselig is de Mann, de den HErrn fürchten un up Sin Weg gahn deiht.
2. Du warrst di nährn vun din Hann ehr Arbeit, glückselig büst du, du hest dat gut.
3. Din Fru ward sien as en fruchtbar Wienstock um din Hus rum, din Kinner as de Telgens vun en Ölbom um din Disch rum.
4. Süh, so ward segent de Mann, de den HErrn fürchten deiht.
5. De HErr ward di segen ut Zion, dat du sehn deihst dat Glück vun Jerusalem din Leven lang,
6. Un sehn deihst din Kinner ehre Kinner. Fred öwer Israel! Ps. 125, 5.
De 129. Psalm.
1. En Leed up de Reis’ na Jerusalem.
Se hebbt mi oft drängt vun min Jugend up, so segg Israel,
2. Se hebbt mi oft drängt vun min Jugend up, awer se sünd mi nich öwer warn.
3. De Plögers hebbt up min Rügg plögt un ehr Föhren lank trocken. Jes. 50, 6. 51, 23.
4. De HErr, de gerecht is, hett de Gottlosen ehr Strängen afsträngt.
5. Ach, hat doch mussen to Schanden warrn un torüggwies’t Alle, de Zion bös sünd. Ps. 6, 11.
6. Ach dat se doch mussen sien as dat Gras up dat Dack, verdrögt, ehr man dat utritt!
7. Vun weke de Meier sin Hand nich vull makt noch de Garbenbinner sin Arm.
8. Un de vörbi gahn doht nich spreken: Den HErrn Sin Segen si öwer ju, wi segent ju in den HErrn Sin Nam!
De 130. Psalm.
1. En Leed up de Reis’ na Jerusalem.
Ut de Deepe, HErr, rop ik to Di.
2. HErr, hör min Stimm, lat Din Ohren marken up de Stimm vun min Flehn! Ps. 5, 2. 102, 2.
3. So Du wullt, HErr, Sünn toreken, HErr, wokeen ward bestahn?
4. Denn bi Di is de Vergebung, dat man Di fürchten schall. Jes. 55, 7.
5. Ik töv up den HErrn, min Seel tövt, un ik höp up Sin Wort. Ps. 27, 14.
6. Min Seel tövt up den HErrn vun een Morgenwach bet to de anner.
7. Lat Israel up den HErrn höpen, denn bi den HErrn is de Gnad un veel Erlösung bi Em,
8. Un He ward Israel erlösen ut all sin Sünd. Jer. 31, 11.
De 131. Psalm.
1. En Leed vun David in högern Chor.
HErr, min Hart is nich hochdragen un mine Ogen sünd nich upreten un ik wad nich umher in grote Saken, de mi to hoch sünd.
2. Wenn ik min Seel nich ruhig un still maken dä, so war min Seel afwöhnt, as en Kind vun sin Moder afwöhnt ward.
3. Israel, höp up den HErrn, vun nu an bet in Ewigkeit!
De 132. Psalm.
1. En Leed up de Reis’ na Jerusalem.
Denk, HErr, an David un all sin Lieden.
2. De den HErrn swören dä un den Mächtigen in Jakob tolavte:
3. Ik will nich in dat Telt vun min Hus gahn, noch mi up dat Lager vun min Bett leggen,
4. Ik will mine Ogen nich slapen laten, noch mine Ogenleder drusen, Spr. 6, 4.
5. Bet dat ik en Stell finnen doh för den HErrn to en Wahnung vun den Mächtigen vun Jakob. Apost. 7, 46.
6. Süh, wi hört vun se in Ephrata, wi hebbt se funnen up dat Feld an dat Holt.
7. Wi wüllt in Sin Wahnung gahn un anbeden vör Sin Fotschemel. Ps. 95, 6. 99, 5.
8. HErr, mak Di up to Din Ruh hen, Du un de Lad vun Din Kraft. 4. Mos. 10, 35.
9. Lat Din Presters antrecken Gerechtigkeit un Dine Hilligen sik freun. Ps. 32, 11.
10. Nimm nich weg Din Gesalvten Sin Regiment wegen Din Knecht David.
11. De HErr hett David en richtigen Eed swarn, darvun ward He nich laten: Ik will di up din Stohl setten de Nakamen vun din Lief. Ps. 89, 4.
12. Ward din Kinner min Bund holn un min Tügnis, dat ik se lehrn warr, so schüllt ok ehr Kinner sitten up din Stohl ewig.
13. Denn de HErr hett Zion erwählt un hett Lust dar to wahnen.
14. Dar is min Ruh ewig, hier will ik wahnen, denn dat gefallt mi hier gut.
15. Ik will ehr Spies segen un ehr Armen Brod genog geven.
16. Ehr Presters will Ik mit Heil ankleden un ehre Hilligen schüllt fröhlich sien.
17. Dar schall upgahn David sin Herrschaft; ik hef min Gesalvten en Lücht torecht makt. Luk. 1, 69. Ps. 112, 9.
18. Sin Fiende will Ik mit Schand bekleden, awer öwer em schall sin Kron lüchten. Ps. 35, 26. Weish. 5, 17.
De 133. Psalm.
1. En Leed up de Reis’ na Jerusalem.
Süh, wa fien un leevlich is dat, wenn Bröder eendrächtig bi enanner wahnen doht. Sir. 25, 3. Röm. 15, 5.
2. As de köstliche Balsam is, de vun Aaron sin Kopp dal flütt in sin ganzen Bart, de dal flütt in sin Kled. 2. Mos. 29, 7.
3. As de Dau, de vun Hermon dal fallt up de Barg Zion. Denn dar versprickt de HErr Segen un Leven ümmer un ewig.
De 134. Psalm.
1. En Leed up de Reis’ na Jerusalem.
Süh, lavt den HErrn, all den HErrn Sin Knechts, de ji staht Nachts in den HErrn Sin Hus!
2. Hevt ju Hann up in dat Hilligdom un lavt den HErrn.
3. De HErr, de Himmel un Eer makt hett, segen di ut Zion.
De 135. Psalm.
1. Halleluja.
Lavt den HErrn Sin Nam, lavt ji, den HErrn Sin Knechts,
2. De ji stahn doht in den HErrn Sin Hus, in de Vörhöf vun unsen GOtt Sin Hus.
3. Lavt den HErrn, denn de HErr is fründlich, singt Sin Namen Lov, denn He is leevlich.
4. Denn de HErr hett Sik Jakob utwählt, Israel to Sin Egendom.
5. Denn ik weet, dat de HErr grot is un uns’ HErr öwer alle Götter. 2. Mos. 15, 11. Ps. 86, 8. 89, 7.
6. Allns wat He will, dat deiht He in den Himmel, uppe Eer, in de See un in alle Deepen. Weish. 12, 18. Luk. 1, 37.
7. De de Wolken lett upgahn vun dat End vun de Eer, de de Blitz mitsamt den Regen makt, de den Wind ut heemliche Ort kamen lett. Jer. 10, 13.
8. De de Eerstgeburt slog in Egypten, beide vun de Minschen un vun dat Veh. 2. Mos. 12, 19.
9. Un lett Sin Teken un Wunner kamen öwer di, Egyptenland, öwer Pharao un all sine Knechts.
10. De veele Völker slog un dod maken dä mächtige Könige. Ps. 136, 18.
11. Sihon, den König vun de Amoriter un Og, den König to Basan un alle Königrieke in Kanaan. 4. Mos. 21, 21. 24. Ps. 136, 19. 20.
12. Un gev ehr Land to en Arvdeel, to en Arvdeel an Sin Volk Israel. Joh. 11, 23. 12, 6.
13. HErr, Din Nam besteiht up ewig, Din Gedächtniß, HErr, duert up alle Tieden. Ps. 102, 13.
14. Denn de HErr ward Sin Volk richten un Sine Knechts gnädig sien.
15. De Heiden ehre Götzen sünd Sülver un Gold, vun Minschenhann makt. Ps. 115, 4. Weish. 14, 8.
16. Se hebbt Müler un snackt nich, se hebbt Ogen un seht nich.
17. Se hebbt Ohren un hört nich, ok is keen Athem in ehr Mund.
18. De, weke se makt, sünd se gliek; ja, All de up se höpt. Jes. 42, 17.
19. Lat dat Hus Israel den HErrn laven, lavt den HErrn, ji vun Aaron sin Hus;
20. Ji vun Levy sin Hus, lavt den HErrn, de ji den HErrn fürchten doht, lavt den HErrn!
21. Lavt sie de HErr ut Zion, de to Jerusalem wahnen deiht! Halleluja!
De 136. Psalm.
1. Danket den HErrn, denn He is fründlich un Sin Gudheit besteiht up ewig. Ps. 106, 1.
2. Dankt den GOtt, de öwer alle Götter is, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.
3. Dankt den HErrn, de öwer alle HErrn is, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.
4. De grote Wunner deiht alleen, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Ps. 72, 18.
5. De de Himmel mit Verstand makt hett, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. 1. Mos. 1, 6.
6. De de Eer up dat Water utbredt hett, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. 1. Mos. 1, 1. 7. 9.
7. De grote Lichter makt hett, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. 1. Mos. 1, 14.
8. De Sünn, den Dag vörtostahn, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Ps. 74, 16. 17.
9. Den Maand un de Steern, de Nacht vörtostahn, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Sir. 43, 9. 10.
10. De Egypten slog an ehr Eerstgeburt denn Sin Gudheit besteiht up ewig;
11. Un föhr Israel rut, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. 2. Mos. 12, 41.
12. Dörch mächtig Hand un utgereckten Arm, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.
13. De dat Schilfmeer in twe Deel delen dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. 2. Mos. 14, 21. Neh. 9, 11.
14. Un leet Israel dar dörch gahn, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.
15. De Pharao un sin Heer in dat Schilfmeer stöten dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. 2. Mos. 14, 26.
16. De Sin Volk dörch de Wüstenie föhrn dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.
17. De grote Könige slagen dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.
18. Un mächtige Könige umbroch, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Ps. 135, 10.
19. Sihon, den König vun de Amoriter, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. 4. Mos. 21, 34. 35.
20. Un Og, den König to Basan, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.
21. Un gev ehr Land to en Arvdeel, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.
22. To en Arvdeel an Sin Knecht Israel, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.
23. Denn He dach an uns, as wi unnerdrückt weern; denn Sin Gudheit besteiht up ewig.
24. Un erlös uns vun uns Fiend; denn Sin Gnad besteiht up ewig.
25. De alle Kreatur wat to eten gift, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.
26. Dankt den GOtt vun den Himmel, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.
De 137. Psalm.
1. Un de Waterlöp to Babel seten wi un weenten, wenn wi an Zion dachen.
2. Uns Harpen hungen wi an de Wieden, de darin weern.
3. Denn dar heeten uns singen, de uns gefangen holln, un in uns Hulen, fröhlich sien: Min Leeve, singt uns en Leed vun Zion!
4. Woans schüllt wi den HErrn Sin Leed singen in dat fremde Land?
5. Verget ik di, Jerusalem, so ward min Rechte mi vergeten. Jer. 51, 50.
6. Min Tung mutt an min Gagel kleven, wa ik nich an di denken doh, wa ik nich lat Jerusalem min höchste Freud sien. Ezech. 3, 26.
7. HErr, denk an Edom sin Kinner up den Dag vun Jerusalem, de dar seggt: Rein af, rein af, bet up ehren Grund!
8. Du verstörte Dochter Babel, wol den, de di vergellen deiht, as du uns dahn hest. Jes. 13, 19.
9. Wol den, de din lütten Kinner nimmt un se an den Steen dod sleiht! Jes. 13, 16. Offenb. 2, 22.
De 138. Psalm.
1. Vun David.
Ik dank Di vun ganzen Harten, vör de Götter will ik Di lofsingen. Ps. 9, 2.
2. Ik will anbeden in Din hilligen Tempel, un Din Namen danken för Din Gudheit un Truheit, denn Du hest Din Nam öwer Allns herrlich makt dörch Din Wort.
3. Wenn ik Di anropen doh, so erhör mi un gif min Seel grote Kraft.
4. Alle Könige up de Eer dankt Di, dat se hört dat Wort vun Din Mund, Ps. 68, 32. 33.
5. Un singt up den HErrn Sin Weg, dat den HErrn Sin Ehr grot is.
6. Denn de HErr is hoch un süht up dat Lüdde un kennt den Hohfarigen vun fern. Ps. 113, 5.
7. Wenn ik midden in de Angst umhergahn doh, so erquickst Du mi un streckst Din Hand öwer mine Fiende ehr Torn un helpst mi mit Din rechte Hand. Luk. 7, 11.
8. De HErr ward en Enn darmit maken um minetwillen. HErr, Din Gnad is ewig. Dine Hann ehr Wark wullst Du nich laten. Ps. 52, 3. 90, 17. Luk. 1, 15.
De 139. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
HErr, Du forschest mi ut un kennst mi. v. 23. Ps. 7, 10.
2. Ik mag sitten oder stahn, so weest Du dat, Du versteihst mine Gedanken vun feern. Jer. 17, 10.
3. Ik mag gahn oder liggen, so büst Du um mi un sühst all mine Weg’.
4. Denn süh, dar is keen Wort up min Tung, dat Du, HErr, nich allns weten deihst.
5. Du schaffst dat, wat ik tovör oder naher doh un hollst Din Hand baben öwer mi. 2. Mos. 33, 12.
6. Son Kenntnis is mi to wunnerlich un to hoch, ik kann dat nich begriepen.
7. Wo schall ik hengahn vör Din GEist? Un wo schall ik mi henflüchten vör Din Angesicht?
8. Fohr ik ton Himmel, so büst Du dar, makt ik min Bett in dat Dodenriek, süh, so büst Du ok dar. Amos. 9, 2.
9. Nehm ik Flüchten vun dat Morgenroth un bliev ik an dat üterste Enn vun de See, Jon. 1, 3.
10. So war mi Din Hand doch dar föhrn un Din rechte Hand mi holn.
11. Wenn ik spreken dä: Düsternis schall mi bedecken, so mutt de Nacht ok Licht um mi sien. Hiob. 34, 22.
12. Denn bi Di is ok Düsternis nich düster; un de Nacht schient as de Dag, Düsternis is as dat Licht. Jak. 1, 17.
13. Denn Du hest mine Neeren in Din Gewalt, Du weerst öwer mi in min Mutter ehr Lief.
14. Ik dank Di darför, dat ik wunnerbarlich schaffen bün, wunnerbarlich sünd Dine Warke, dat erkennt min Seel wol. Hiob. 10, 8. Ps. 119, 73.
15. Mine Gebeene weern Di nich verborgen, as ik in Stillen makt word, as min Wesen bildt war in de unnersten Deele vun de Eer.
16. Dine Ogen seegen mi, as ik noch ahn Gestalt weer, un weern alle Dag’ in Din Bok schreven, de noch warrn schulln, obschonst keen eenzig vun ehr dar weer. Hiob. 14, 5.
17. Awer köstlich sünd vör mi, GOtt, Din Gedanken! Wa is doch vun ehr en so grote Antal! Jes. 55, 9.
18. Schull ik se telln, so war vun se mehr sien, as Sand. Wenn ik upwak, bün ik noch bi Di.
19. Ach, GOtt, mak doch de Gottlosen dod un lat de Blodgierigen vun mi wieken!
20. Denn se redt vun Di schändlich un Dine Fiende erhevt sik ahn Orsak.
21. Ik haß ja de, de Di haßt, HErr, un dat verdrütt mi vun se, dat se sik gegen Di upsett. Ps. 101, 3.
22. Ik haß se mit rechten Eernst, darum sünd se mi fiend.
23. Dörchgründ mi, GOtt, un erfahr min Hart, probeer mi ut erfahr, woans ik dat menen doh.
24. Un seh, ob ik up bösen Weg bün un leit mi up ewigen Weg. Ps. 25, 4.
De 140. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
2. Errett mi, HErr, vun de bösen Minschen, behöd mi vör de frevelhaften Lüd. Ps. 43, 1. 142, 7.
3. De Böses denkt in ehr Harten un up jeden Dag Krieg anfangt.
4. Se makt ehr Tung scharp, as en Slang. Otterngift is unner ehre Lippen. Sela.
5. Bewahr mi, HErr, vör de Gottlosen ehre Hann, behöd mi vör de frevelhaften Lüd, de min Tritt umstöten wüllt.
6. De Hohfarigen leggt mi Falln un bredt mi Seils ut to en Nett un stellt mi Falln in den Weg. Sela. Ps. 119, 10. 141, 9.
7. Ik awer segg to den HErrn: Du büst min GOtt; HErr, hör de Stimm vun min Flehn! Ps. 22, 11.
8. HErr, HErr, min starke Hülp, Du bedeckst min Kopp to de Tied vun den Striet. Ps. 78, 9.
9. HErr, lat den GOttlosen nich sin Willen, stärk sin Mothwillen nich, se muchen sik to grot maken. Sela.
10. Dat Unglück, öwer dat mine Fiende sik beraden, mutt up ehr Kopp falln. Ps. 7, 17.
11. He ward Kahlen öwer se smieten, He ward se mit Füer deep in de Eer slan, dat se nümmer upstahn doht.
12. En bös Mul ward keen Glück hebben up de Eer, en frevelhafte böse Minsch ward wegjagt un to Grunn richtet ward.
13. Denn ik weet, dat de HErr den Elenden sin Sak un de Armen ehr Recht utföhrn ward.
14. Ok ward de Rechtfardigen Din Nam danken un de Frommen ward vör Din Angesicht blieven.
De 141. Psalm.
1. En Psalm vun David.
HErr, ik rop to Di, il’ to mi! Hör min Stimm, wenn ik Di anropen doh. Ps. 40, 14.
2. Min Gebet mög vör Di wat dögen, as en Rookopfer, un dat Upheven vun min Hann, as en Abendopfer. 2. Mos. 9, 29.
3. HErr, behöd min Mund un bewahr mine Lippen.
4. Neeg min Hart nich up wat Böses, en gottlos Wesen to föhrn mit de Öweldoers, dat ik nich eet vun dat wat de geern mögt. Ps. 119, 36. 112.
5. Lat den Gerechten mi fründlich slagen un mi strafen; dat ward mi so wol dohn as en Balsam up min Kopp, denn ik bä ümmer, dat se mi keen Schaden doht.
6. Ehr Lehrer möt heraf stött warrn öwer en Fels, denn ward man min Lehr hörn, dat se leevlich is.
7. Unse Knaken sünd verstreut bet na dat Dodenriek hen, as wenn Een dat Land uprieten un upwöhlen deiht.
8. Denn up Di, HErr, HErr, seht min Ogen, ik tru up Di, verstöt min Seel nich. Ps. 132, 2.
9. Bewahr mi vör den Strick, den se mi leggt hebbt, un vör de Öweldoers ehr Fall. Ps. 140, 6.
10. De Gottlosen möt in ehr egen Nett falln mit enanner, ik awer ümmer vörbi gahn. Ps. 7, 16.
De 142. Psalm.
1. En Unnerwiesung vun David to beden, as he in de Höhl weer.
2. Ik schrie to den HErrn mit min Stimm; ik fleh to den HErrn mit min Stimm;
3. Ik schüdd min Red vör Em ut un lat vör Em min Noth kund warrn.
4. Wenn min Geist in Ängsten is, so nimmst Du Di mi an. Se leggt mi Slingen up den Weg, wo ik gahn doh. Ps. 138, 7. 140, 6.
5. Kiek to de rechte Hand un süh, Nüms will di kennen. Ik kann nich weglopen, nüms nimmt sik min Seel an.
6. HErr, to Di schrie ik un segg: Du büst min Toversicht, min Deel in dat Land vun de Lebendigen. Ps. 91, 2.
7. Mark up min Klag, denn ik warr veel plagt; errett mi vun mine Verfolgers, denn se sünd mi to mächtig.
8. Föhr min Seel ut dat Stockhus, dat ik Din Namen danken kann. De Rechtfardigen ward sik um mi sammeln, wenn Du mi Gudes deihst. Ps. 25, 17.
De 143. Psalm.
1. En Psalm vun David.
HErr, erhör min Gebet, hör min Flehn wegen Din Wahrheit, erhör mi vun wegen Din Gerechtigkeit. Ps. 5, 2.
2. Un gah nich in dat Gericht mit Din Knecht, denn vör Di is keen lebendig Minsch gerecht. Ps. 119, 124. Spr. 20. 9.
3. Denn de Fiend verfolgt min Seel un sleit min Leven dal, he leggt mi in de Düsternis, as de Doden, de lang dod sünd. Klagel. 3, 6.
4. Un min Geist is in mi ängstigt, min Hart is mi in min Lief vertehrt.
5. Ik denk an de vörigen Tieden, ik red vun all Dine Dahten un segg vun Din Hann ehr Wark. Ps. 77, 6.
6. Ik bred mine Hann ut to Di, min Seel is döstig na Di, as en drög Land. Sela. Ps. 63, 2.
7. HErr, erhör mi bald, min Geist vergeiht, verstek Din Antlitz nich vör mi, dat ik nich liek ward de, de in de Kul fahrt. Ps. 28, 1.
8. Lat mi fröh hörn Din Gnad, denn ik höp up Di. Doh mi kund Din Weg, up den ik gahn schall, denn mi verlangt na Di.
9. Rett mi, GOtt, vör mine Fiende; bi Di schul ik mi vör se.
10. Lehr mi dohn na Din Wolgefalln, denn Du büst min GOtt, lat Din guden GEist mi föhrn up eben Bahn.
11. HErr, erquick mi wegen Din Nam, föhr min Seel ut de Noth wegen Din Gerechtigkeit.
12. Un mak mine Fiende tonicht wegen Din Gudheit un bring All de um, de min Seel bang makt; denn ik bün Din Knecht.
De 144. Psalm.
1. En Psalm vun David.
Lavt si de HErr, min Hort, de mine Hann strieden un mine Füst Krieg föhrn lehrt. 2. Sam. 22, 35.
2. Min Gudheit un min Borg, min Schutz un min Retter, min Schild, up den ik truen doh, de min Volk unner mi dwingt. Ps. 18, 2.
3. HErr, wat is de Minsch, dat Du so veel up em holn deihst? Un dat Minschenkind, dat Du em so achten deihst? Ps. 8, 5.
4. Is doch de Minsch as nicks, sin Tied fahrt darhen as en Schatten. Hiob. 14, 2.
5. HErr, mak Din Himmel sied un fahr dal, griep de Bargen an, das se roken doht. Ps. 104, 32.
6. Lat dat blitzen un jag se ut enanner, scheet Dine Strahlen un mak se bang;
7. Streck Din Hand vun de Högde ut un erlös mi un rett mi vun de fremden Kinner ehr Hand.
8. Weke ehr Lehr is nicks nütz un ehre Warke sünd falsch. Ps. 36, 4.
9. GOtt, ik will Di en nie Leed singen, ik will Di spelen up de Psalter vun tein Saiten, Ps. 32, 2. 3.
10. De Du de Könige Sieg geven un Din Knecht David vun dat böse Swerdt erlösen deihst. Spr. 21, 31.
11. Erlös mi ok un rett mi vun de fremden Kinner ehr Hand, weke ehr Lehr is nicks nütz un ehre Warke sünd falsch.
12. Dat uns Söhns upwasst in ehr Jugend as de Planten, un uns’ Döchter as de uthauen Ecksteens an en Palast;
13. Un dat uns’ Kamern vull sien mögt, hat se rut geven künnt een Vörrath na den annern, dat uns’ Schap dregt dusend un hunnert dusend up uns’ Dörpschaften,
14. Dat uns’ Ossen veel arbeit, dat keen Schaden, keen Verlust noch Klag up unse Straten sie.
15. Glückselig dat Volk, dat dat so geiht. Awer glückselig dat Volk, dat sin GOtt de HErr is! Ps. 33, 12.
De 145. Psalm.
1. En Lofgesang vun David.
Ik will Di hoch heven, min GOtt, Du König un Din Nam laven ümmer un ewiglich. Ps. 34, 4. 69, 31.
2. Ik will Di däglich laven un Din Nam priesen ümmer un ewig.
3. De HErr is grot un heel veel to priesen un Sin Gröt is unutspreklich. Ps. 95, 3.
4. Kinneskinner ward Dine Warke priesen un vun Din Gewalt vertelln.
5. Ik will reden vun Din herrlich schöne Pracht un vun Dine Wunner; Ps. 71, 17. 143, 5.
6. Dat man schall reden vun Din herrlichen Dahten un dat man vertell Din Herrlichkeit;
7. Dat man Din grote Gnad priesen un öwer Din Gerechtigkeit juchen deiht.
8. Gnädig un barmhartig is de HErr, geduldig un öwer de Maaten gud. 2. Mos. 34, 6.
9. De HErr is öwer de Maaten gud gegen Alle un erbarmt Sik öwer all Sine Warke. Röm. 11, 32.
10. All Dine Warke, HErr, schüllt Di danken un Dine Hilligen vun Di grotspreken.
11. Un de Ehr vun Din Königriek priesen un vun Din Gewalt vertelln,
12. Dat de Minschenkinner Din Gewalt kennen lehrt un de Ehr vun Din Königriek Sin Pracht.
13. Din Riek is en ewig Riek un Din Herrschaft duert för alle Tieden. Ps. 10, 16.
14. De HErr hollt Alle, de falln doht, un richt Alle up, de dal slagen sünd. Ps. 146, 8. Luk. 1, 52.
15. Alle Ogen tövt up Di un Du gifst se wat to eten wenn’t Tied is. Ps. 104, 27. 136, 25.
16. Du makst Din Hand up un makst Allns satt, wat leven deit, mit Wolgefalln.
17. De HErr is gerecht in all Sine Weg’ un hillig in all Sine Warke. 5. Mos. 32, 4.
18. De HErr is neg bi All, de Em anropen doht, bi All, de Em mit Eernst anropt.
19. He deiht, wat de Gottesfürchtigen begehrt un hört ehr Schrien un helpt se. Spr. 10, 24.
20. De HErr behödet All, de Em leef hebbt un ward alle Gottlosen tonicht maken.
21. Min Mund schall den HErrn Sin Lof vertelln un all Fleesch schall laven Sin hilligen Namen ümmer un ewig.
De 146. Psalm.
1. Halleluja.
Lav den HErrn, min Seel!
2. Ik will den HErrn laven so lang ik leven doh un min GOtt Psalmen singen so lang ik hier bün. Ps. 18, 3.
3. Verlat jug nich up Fürsten, se sünd Minschen, de künnt ja nich helpen. Ps. 118, 8. 9. Jer. 17, 5.
4. Denn den Minschen sin Geist mutt weg un he mutt wedder to Eer warrn; denn sünd all sine Ansläg verlaren. 1. Mos. 3, 19. Pred. 12, 7.
5. Glückselig is de, den sin Hülp de GOtt Jakobs is, den sin Hoffnung up den HErrn sin GOtt steiht, Spr. 16, 20.
6. De Himmel, Eer, See un Allns wat darin is, makt hett, de Gloven holn deiht ewiglich; Apost. 14, 15. Ps. 33, 4.
7. De Recht schaffen deiht för de, de Gewalt lieden doht, de de Hungrigen satt makt. De HErr makt de Gefangenen los.
8. De HErr makt de Blinden sehn. De HErr richt de up, de dal sla’n sünd. De HErr hett de Gerechten leef.
9. De HErr behödet de Utländers un Waisen un unnerhöllt de Wittfruens un lett de Gottlosen ehr Weg afsied gahn. 2. Mos. 22, 21.
10. De HErr is König up ewig, Din GOtt, Zion, för alle Tieden. Halleluja! Ps. 93, 1.
De 147. Psalm.
1. Lavt den HErrn; denn unsen GOtt laven, dat is en köstlich Ding; son Lof is leeflich un schön. Ps. 92, 2.
2. De HErr bu’t Jerusalem un bringt tosamen de ut Israel Wegjagten.
3. He heelt de, de en braken Hart hebbt, un verbindet ehr Wehdag. 2. Mos. 15, 26. Ps. 6, 3. Jes. 61, 1.
4. He tellt de Steerns un nennt se all mit Namen. Jes. 30, 26.
5. Uns’ HErr is grot un vun grot Kraft un dat is unbegrieplich, so as he regeern deiht. Ps. 135, 5. 145, 3.
6. De HErr richt up de Elendigen un stött de Gottlosen dal. Ps. 146, 8.
7. Singt een na den anner den HErrn mit Danken un lavt unsen GOtt mit Harpen; Ps. 34, 1.
8. De den Himmel mit Wolken todecken deiht un Regen up de Eer gift, de Gras up de Bargen wassen lett,
9. De dat Veh sin Foder gift, de jungen Raven, de Em anropen doht.
10. He hett keen Lust an dat Peerd sin Kraft, noch Gefalln an jemand sin Been. Spr. 21, 31.
11. De HErr hett Gefalln an de, de Em fürchten doht, de up Sin Gudheit höpt.
12. Pries, Jerusalem, den HErrn, lav Zion, Din GOtt! Ps. 146, 10.
13. Denn He makt fast de Riegel vun Dine Dohre un segent Dine Kinner darin.
14. He schafft Freden an Dine Grenzen un makt di mit den besten Weeten satt.
15. He schickt Sin Red up de Eer, Sin Wort löpt flink.
16. He gift Snee as Wull, He streut Riep as Asch. Ps. 148, 8.
17. He smitt Sin Hagel as Beten, wokeen kann blieven vör Sin Frost?
18. Wenn He sprickt, so smöllt Allns, wenn He Sin Wind weihn lett, so daut dat up.
19. He wiest Jakob Sin Wort, Israel Sine Satzungen un Rechte.
20. So wat deiht He an keen Heiden noch lett He se weten Sine Rechte. Halleluja! 5. Mos. 4, 7. Röm. 3, 2.
De 148. Psalm.
1. Hallelujah!
Lavt, ji Himmel, den HErrn, lavt Em in de Högde. Ps. 69, 35.
2. Lavt Em, all Sine Engel, lavt Em, all Sin Heer!
3. Lavt Em, Sünn un Maand, lavt Em, all de blanken Steern!
4. Lavt Em, ji Himmel, öwerall, un de Waters, de baben an den Himmel sünd!
5. De schüllt den HErrn Sin Nam laven, denn wenn He dat befehln deiht, so ward dat schafft. Ps. 33, 9. 115, 3.
6. He hüllt se ümmer un ewig, He ordent, dat se nich annerns gahn dörft.
7. Lavt den HErrn up de Eer, ji Wallfisch un all ji Deepen;
8. Füer, Hagel, Snee un Damp, Stormwind, de Sin Wort utrichten doht. Sir. 39, 35-27. 43, 14.
9. Alle groten un lütten Bargen, fruchtbare Böm un alle Cedern;
10. Deerder un all dat Veh, Wörmer un Vageln. Ps. 150, 6.
11. Ji Könige up de Eer un all Lüd, Fürsten un alle Richters up de Eer;
12. Junggesellen un Jumfern, Old un Jung, Jer. 31, 13.
13. Schüllt laven den HErrn Sin Nam, denn Sin Nam alleen is hoch, Sin Lof geiht, so wiet Himmel un Eer is.
14. Un He makt Sin Volk Sin Horn hoch. All Sine Hilligen schüllt laven, de Kinner Israel, dat Volk, dat Em deenen deiht. Halleluja. Ps. 149, 1. 5.
De 149. Psalm.
1. Halleluja.
Singt den HErrn en nie Leed, de Gemeen vun de Hilligen, schall Em laven. Ps. 96, 1. 98, 1.
2. Lat Israel sik freun daröwer dat He em makt hett, lat de Kinner Zion fröhlich sien öwer ehr König. Ps. 100, 3.
3. Se schüllt Sin Nam laven mit Reigendanz, up Pauken un Harpen schüllt se Em spelen.
4. Denn de HErr hett Wolgefalln an Sin Volk, He helpt den Elendigen herrlich. Ps. 147, 11.
5. De Hilligen schüllt fröhlich sien an priest un lavt up ehr Lagers.
6. Ehr Mund schall vun GOtt grotspreken un se schüllt scharpe Swerdter in ehr Hann hebben;
7. Dat se Rache öven an de Heiden, Straf an de Völker;
8. Ehr Königs to binden mit Keden un ehr Adeligen mit iserne Keden;
9. Dat se ehr doht dat Recht, darvun schreven is. Son Ehr ward all Sin Hilligen hebben. Halleluja!
De 150. Psalm.
1. Halleluja!
Lavt den HErrn in Sin Hilligdom, lavt Em in de Festung vun Sin Macht!
2. Lavt Em in Sin Dahten, lavt Em in Sin grot Herrlichkeit!
3. Lavt Em mit Basunen, lavt Em mit Psalter un Harpen!
4. Lavt Em mit Pauken un Reigendanz, lavt Em mit Saiten un Flöten!
5. Lavt Em mit helle Cymbeln, lavt Em mit wolklingende Cymbeln!
6. Allns, wat Athem hett, lav den HErrn! Halleluja! Offenb. 5, 13.
Änderungen am Text:
Matth. 4, 3. ‘sprik’ gewechselt zu ‘sprick’ Matth. 7, 29. ‘Schriftgelehrden’ gewechselt zu ‘Schriftgelehrten’ Matth. 8, 19. ‘Schriftgelehrde’ gewechselt zu ‘Schriftgelehrte’ Matth. 9, 3. ‘Schriftgelehrden’ gewechselt zu ‘Schriftgelehrten’ Matth. 9, 34. ‘drivt’ gewechselt zu ‘drift’ Matth. 16, 7. ‘mard’ gewechselt zu ‘ward’ Matth. 17, 1. ‘je’ gewechselt zu ‘se’ Matth. 18, 23. ‘das’ gewechselt zu ‘dat’ Matth. 23, 23. ‘Barmhardigkeit’ gewechselt zu ‘Barmhartigkeit’ Matth. 24, 45. ‘Deensten’ gewechselt zu ‘Deeners’ Mark. 3, 1. ‘werrer’ gewechselt zu ‘wedder’ Mark. 4, 1. ‘werrer’ gewechselt zu ‘wedder’ Mark. 5, 28. ‘Wann’ gewechselt zu ‘Wenn’ Mark. 9, 1. ‘seeg’ gewechselt zu ‘segg’ Mark. 15, 40. ‘werrn’ gewechselt zu ‘weern’ Luk. 5, 4. ‘Neet’ gewechselt zu ‘Nett’ Luk. 6, 26. ‘Desgliken’ gewechselt zu ‘Desglieken’ Luk. 6, 36. ‘barmhardig’ gewechselt zu ‘barmhartig’ (zweimal) Luk. 7, 40. ‘so’ gewechselt zu ‘to’ Luk. 7, 42. ‘nich’ gewechselt zu ‘nicks’ Luk. 9, 6. ‘predigden’ gewechselt zu ‘predigten’ Luk. 9, 47. ‘grep’ gewechselt zu ‘greep’ Luk. 10, 37. ‘Barmhardigkeit’ gewechselt zu ‘Barmhartigkeit’ Luk. 12, 58. ‘överlevert’ gewechselt zu ‘öwerlevert’ Luk. 13, 17. ‘gescheen’ gewechselt zu ‘geschehn’ Luk. 13, 28. ‘Tähnklappen’ gewechselt zu ‘Tänklappern’ Luk. 15, 29. ‘antwor’ gewechselt zu ‘antworte’ Luk. 19, 20. ‘Schweetdok’ gewechselt zu ‘Sweetdok’ Luk. 21, 21. ‘meerrn’ gewechselt zu ‘merrn’ Luk. 22, 24. ‘Sriet’ gewechselt zu ‘Striet’ Luk. 23, 40. ‘glike’ gewechselt zu ‘glieke’ Luk. 24, 30. ‘Brot’ gewechselt zu ‘Brod’ Luk. 24, 35. ‘Brot’ gewechselt zu ‘Brod’ Joh. 1, 43. ‘tehn’ gewechselt zu ‘gehn’ Joh. 3, 18. ‘Em gölvt’ gewechselt zu ‘Em glövt’ Joh. 3, 27. ‘Mensch’ gewechselt zu ‘Minsch’ Joh. 4, 15. ‘must’ gewechselt zu ‘muß’ Joh. 6, 9. ‘se’ gewechselt zu ‘so’ Joh. 7, 37. ‘dörstig’ gewechselt zu ‘döstig’ Joh. 11, 38. ‘Sülben’ gewechselt zu ‘Sülbn’ Joh. 11, 44. ‘Gesich’ gewechselt zu ‘Gesicht’ Joh. 11, 51. ‘sülben’ gewechselt zu ‘sülbn’ Joh. 12, 45. (fehlender Vers hinzugefügt) Joh. 12, 49. ‘Sülben’ gewechselt zu ‘Sülbn’ Joh. 13, 5. ‘Jünges’ gewechselt zu ‘Jüngers’ Joh. 13, 6. ‘keen’ gewechselt zu ‘keem’ Joh. 15, 6. ‘Für’ gewechselt zu ‘Füer’ Joh. 20, 1. ‘een’ gewechselt zu ‘enn’ Joh. 21, 9. ‘Brot’ gewechselt zu ‘Brod’ Joh. 21, 18. ‘aver’ gewechselt zu ‘awer’ Joh. 21, 20. ‘ock’ gewechselt zu ‘ok’ Apost. 1, 8. ‘HEist’ gewechselt zu ‘GEist’ Apost. 1, 14. ‘Mudder’ gewechselt zu ‘Moder’ Apost. 1, 18. ‘sick’ gewechselt zu ‘sik’ Apost. 1, 18. ‘und siene’ gewechselt zu ‘un siene’ Apost. 2, 7. ‘sick un’ gewechselt zu ‘sik un’ Apost. 2, 11. ‘wie’ gewechselt zu ‘wi’ Apost. 2, 18. ‘schölln’ gewechselt zu ‘schülln’ Apost. 2, 35. ‘Ick’ gewechselt zu ‘Ik’ Apost. 4, 5. ‘Schriftgelehrden’ gewechselt zu ‘Schriftgelehrten’ Apost. 4, 26. ‘toerst’ gewechselt zu ‘toeerst’ Apost. 4, 27. ‘sick’ gewechselt zu ‘sik’ Apost. 5, 3. ‘was’ gewechselt zu ‘wat’ Apost. 5, 5. ‘dahl’ gewechselt zu ‘dal’ Apost. 5, 8. ‘Aver’ gewechselt zu ‘Awer’ Apost. 5, 12. ‘aver’ gewechselt zu ‘awer’ Apost. 5, 25. ‘leern’ gewechselt zu ‘lehrn’ Apost. 5, 28. ‘leern’ gewechselt zu ‘lehrn’ Apost. 5, 34. ‘Schriftgelehrde’ gewechselt zu ‘Schriftgelehrte’ Apost. 5, 38. ‘ick’ gewechselt zu ‘ik’ Apost. 5, 42. ‘leern’ gewechselt zu ‘lehrn’ Apost. 6, 12. ‘Schriftgelehrden’ gewechselt zu ‘Schriftgelehrten’ Apost. 6, 15. ‘segen’ gewechselt zu ‘seegen’ Apost. 7, 7. ‘dorna’ gewechselt zu ‘darna’ Apost. 7, 26. ‘deit’ gewechselt zu ‘deiht’ Apost. 7, 43. ‘juhn’ gewechselt zu ‘jug’ Apost. 7, 56. ‘stenigten’ gewechselt zu ‘steenigten’ Apost. 8, 4. ‘predigden’ gewechselt zu ‘predigten’ Apost. 8, 8. ‘grode’ gewechselt zu ‘grote’ Apost. 8, 13. ‘sich’ gewechselt zu ‘sik’ Apost. 8, 25. ‘vele’ gewechselt zu ‘veele’ Apost. 9, 20. ‘glik’ gewechselt zu ‘gliek’ Apost. 9, 34. ‘glik’ gewechselt zu ‘gliek’ Apost. 9, 40. ‘fall’ gewechselt zu ‘full’ Apost. 9, 41. ‘överlever’ gewechselt zu ‘öwerlever’ Apost. 10, 17. ‘harn’ gewechselt zu ‘harr’ Apost. 10, 25. ‘foll’ gewechselt zu ‘full’ Apost. 10, 42. ‘Richder’ gewechselt zu ‘Richter’ Apost. 11, 17. ‘gliken’ gewechselt zu ‘glieken’ Apost. 12, 12. ‘Mudder’ gewechselt zu ‘Moder’ Apost. 12, 23. ‘Soglik’ gewechselt zu ‘Sogliek’ Apost. 13, 14. ‘sedden’ gewechselt zu ‘setten’ Apost. 13, 28. ‘obglik’ gewechselt zu ‘obgliek’ Apost. 13, 38. ‘Gesett’ gewechselt zu ‘Gesetz’ Apost. 13, 48. ‘priesten’ gewechselt zu ‘priesen’ Apost. 14, 6. ‘so’ gewechselt zu ‘to’ Apost. 14, 11. ‘lik’ gewechselt zu ‘like’ Apost. 14, 19. ‘stenigten’ gewechselt zu ‘steenigten’ Apost. 15, 4. ‘verkündigden’ gewechselt zu ‘verkündigten’ Apost. 15, 5. ‘Gesett’ gewechselt zu ‘Gesetz’ Apost. 15, 7. ‘weetet’ gewechselt zu ‘weet’ Apost. 15, 24. ‘Gesett’ gewechselt zu ‘Gesetz’ Apost. 15, 32. ‘vele’ gewechselt zu ‘veele’ Apost. 15, 35. ‘vele’ gewechselt zu ‘veele’ Apost. 17, 17. ‘Gottesfürchdigen’ gewechselt zu ‘Gottesfürchtigen’ Apost. 17, 23. ‘ohn’ gewechselt zu ‘ahn’ Apost. 17, 29. ‘stenernen’ gewechselt zu ‘steenernen’ Apost. 17, 31. ‘Gerechdigkeit’ gewechselt zu ‘Gerechtigkeit’ Apost. 18, 7. ‘gottesfürchdig’ gewechselt zu ‘gottesfürchtig’ Apost. 18, 24. ‘mächdig’ gewechselt zu ‘mächtig’ Apost. 19, 12. ‘Schweetdöker’ gewechselt zu ‘Sweetdöker’ Apost. 19, 27. ‘nicht’ gewechselt zu ‘nich’ Apost. 19, 32. ‘schregen’ gewechselt zu ‘schreegen’ Apost. 19, 33. ‘Bolk’ gewechselt zu ‘Volk’ Apost. 20, 20. ‘hev’ gewechselt zu ‘hef’ Apost. 21, 36. ‘Volks’ gewechselt zu ‘Volk’ Apost. 22, 25. ‘ohn’ gewechselt zu ‘ahn’ Apost. 23, 11. ‘goten’ gewechselt zu ‘goden’ Apost. 23, 23. ‘Kriegknechts’ gewechselt zu ‘Kriegsknechts’ Apost. 24, 9. ‘stimten’ gewechselt zu ‘stimmten’ Apost. 25, 2. ‘Paulus’ gewechselt zu ‘Paulus un’ Apost. 25, 26. ‘schrieben’ gewechselt zu ‘schreben’ (zweimal) Apost. 26, 3. ‘wil’ gewechselt zu ‘wiel’ Apost. 26, 20. ‘toerst’ gewechselt zu ‘toeerst’ Apost. 26, 31. ‘Sit’ gewechselt zu ‘Siet’ Apost. 27, 8. ‘dar’ gewechselt zu ‘dat’ Apost. 27, 31. ‘blieben, so’ gewechselt zu ‘blieven, so’ Apost. 27, 33. ‘ohn’ gewechselt zu ‘ahn’ Apost. 27, 39. ‘Öwer’ gewechselt zu ‘Över’ Apost. 27, 43. ‘toerst’ gewechselt zu ‘toeerst’ Röm. 3, 5. ‘Ungerechligkeit’ gewechselt zu ‘Ungerechtigkeit’ Röm. 3, 5. ‘räd’ gewechselt zu ‘red’ Röm. 3, 13. ‘Graff’ gewechselt zu ‘Graf’ Röm. 3, 22. ‘räd’ gewechselt zu ‘red’ Röm. 6, 19. ‘Unrennlichkeit’ gewechselt zu ‘Unreinlichkeit’ Röm. 7, 3. ‘anner’ gewechselt zu ‘annern’ Röm. 8, 10. ‘twars’ gewechselt zu ‘twar’ Röm. 8, 39. ‘Depe’ gewechselt zu ‘Deepe’ Röm. 10, 7. ‘Depe’ gewechselt zu ‘Deepe’ Röm. 10, 18. ‘Twars’ gewechselt zu ‘twar’ Röm. 13, 4. ‘Denerin’ gewechselt zu ‘Deenerin’ (zweimal) Röm. 13, 6. ‘Dener’ gewechselt zu ‘Deener’ Röm. 13, 11. ‘toerst’ gewechselt zu ‘toeerst’ Röm. 14, 12. ‘geben’ gewechselt zu ‘geven’ Röm. 15, 12. ‘Wortel’ gewechselt zu ‘Woddel’ 1. Cor. 1, 9. ‘Den’ gewechselt zu ‘Denn’ 1. Cor. 2, 2. ‘Ehristus’ gewechselt zu ‘Christus’ 1. Cor. 5, 7. ‘wil’ gewechselt zu ‘wiel’ 1. Cor. 6, 7. ‘leever bedregen’ gewechselt zu ‘lever bedregen’ 1. Cor. 6, 11. ‘geretht’ gewechselt zu ‘gerecht’ 1. Cor. 9, 3. ‘antword’ gewechselt zu ‘antwort’ 1. Cor. 9, 19. ‘Vele’ gewechselt zu ‘Veele’ 1. Cor. 10, 5. ‘vele’ gewechselt zu ‘veele’ 1. Cor. 10, 8. ‘dreuntwintig’ gewechselt zu ‘dreeuntwintig’ 1. Cor. 11, 5. ‘vel’ gewechselt zu ‘veel’ 1. Cor. 11, 18. ‘Toerst’ gewechselt zu ‘Toeerst’ 1. Cor. 12, 26. ‘liden’ gewechselt zu ‘lieden’ 1. Cor. 14, 4. ‘süsvst’ gewechselt zu ‘sülvst’ 1. Cor. 15, 3. ‘toerst’ gewechselt zu ‘toeerst’ 1. Cor. 16, 13. ‘Past’ gewechselt zu ‘Paßt’ 2. Cor. 1, 15. ‘enmal’ gewechselt zu ‘eenmal’ 2. Cor. 2, 13. ‘Afschied’ gewechselt zu ‘Afscheed’ 2. Cor. 5, 5. ‘farig’ gewechselt zu ‘fardig’ 2. Cor. 6, 10. ‘und’ gewechselt zu ‘un’ 2. Cor. 6, 15. ‘past’ gewechselt zu ‘paßt’ 2. Cor. 7, 9. ‘irgenwo’ gewechselt zu ‘irgendwo’ 2. Cor. 8, 5. ‘toerst’ gewechselt zu ‘toeerst’ 2. Cor. 10, 13. ‘Maal, sonnern’ gewechselt zu ‘Maat, sonnern’ 2. Cor. 11, 16. ‘bet’ gewechselt zu ‘beten’ 2. Cor. 11, 29. ‘ich’ gewechselt zu ‘ik’ 2. Cor. 11, 33. ‘dahl’ gewechselt zu ‘dal’ 2. Cor. 12, 4. ‘und’ gewechselt zu ‘un’ 2. Cor. 12, 4. ‘Wörd’ gewechselt zu ‘Wör’’ 2. Cor. 12, 19. ‘werrer’ gewechselt zu ‘wedder’ Gal. 1, 9. ‘wie nu’ gewechselt zu ‘wi nu’ Gal. 3, 18. ‘öwer’ gewechselt zu ‘awer’ Gal. 3, 27. ‘Ehristus’ gewechselt zu ‘Christus’ Gal. 4, 1. ‘twüschen’ gewechselt zu ‘twischen’ Gal. 4, 27. ‘deist’ gewechselt zu ‘deihst’ Eph. 1, 3. ‘un’ gewechselt zu ‘und’ Eph. 1, 11. ‘Rad’ gewechselt zu ‘Rath’ Eph. 2, 6. ‘Ehristus’ gewechselt zu ‘Christus’ Eph. 4, 12. ‘wadörch’ gewechselt zu ‘wodörch’ Eph. 4, 16. ‘Bederung’ gewechselt zu ‘Beterung’ Eph. 4, 18. ‘Laven’ gewechselt zu ‘Leven’ Phil. 1, 13. ‘Keeden’ gewechselt zu ‘Keden’ Phil. 1, 14. ‘Keeden’ gewechselt zu ‘Keden’ Phil. 1, 16. ‘Keeden’ gewechselt zu ‘Keden’ Phil. 4, 7. ‘is all’ gewechselt zu ‘is as all’ Kol. 1, 2. ‘Ehristus’ gewechselt zu ‘Christus’ Kol. 1, 6. ‘Dat na u’ gewechselt zu ‘Dat na ju’ Kol. 2, 3. ‘liegt’ gewechselt zu ‘liggen’ Kol. 2, 21. ‘nicht pröven’ gewechselt zu ‘nich pröven’ Kol. 4, 13. ‘Mög’ gewechselt zu ‘Möh’ 1. Tim. 3, 7. ‘Lästrung’ gewechselt zu ‘Lästerung’ 1. Tim. 6, 3. ‘Gottseltgkeit’ gewechselt zu ‘Gottseligkeit’ 2. Tim. 1, 12. ‘uphegen’ gewechselt zu ‘upheven’ 2. Tim. 2, 6. ‘toerst’ gewechselt zu ‘toeerst’ 2. Tim. 3, 16. ‘Bederung’ gewechselt zu ‘Beterung’ 2. Tim. 4, 13. ‘deist’ gewechselt zu ‘deihst’ 1. Pet. 1, 11. ‘Leiden’ gewechselt zu ‘Lieden’ 1. Pet. 1, 13. ‘Drum’ gewechselt zu ‘Darum’ 1. Pet. 1, 20. ‘förher’ gewechselt zu ‘vörher’ 1. Pet. 5, 5. ‘Olen’ gewechselt zu ‘Olln’ 2. Joh. 1, 9. (fehlender Vers hinzugefügt) Ebr. 5, 13. ‘geoen’ gewechselt zu ‘geven’ Ebr. 6, 17. ‘Arwen’ gewechselt zu ‘Arven’ Ebr. 11, 23. ‘weern bang’ gewechselt zu ‘weern nich bang’ Ebr. 12, 20. ‘stenigt’ gewechselt zu ‘steenigt’ Offenb. 5, 11. ‘vele Dusend’ gewechselt zu ‘veele Dusend’ Offenb. 6, 8. ‘up he Eer’ gewechselt zu ‘up de Eer’ Offenb. 18, 7. ‘hebbt’ gewechselt zu ‘hett’ Offenb. 22, 9. ‘sprock’ gewechselt zu ‘sprok’ Ps. 1, 3. ‘Boom’ gewechselt zu ‘Bom’ Ps. 3, 1. ‘de’ gewechselt zu ‘dä’ Ps. 6, 5. ‘wil’ gewechselt zu ‘wiel’ Ps. 6, 9. ‘Wenen’ gewechselt zu ‘Weenen’ Ps. 7, 8. ‘desülwigen’ gewechselt zu ‘desülvigen’ Ps. 8, 2. ‘wo’ gewechselt zu ‘wa’ Ps. 8, 4. ‘farrig’ gewechselt zu ‘fardig’ Ps. 10, 1. ‘worum verbargst’ gewechselt zu ‘warum verbargst’ Ps. 14, 7. ‘de’ gewechselt zu ‘dä’ (zweimal) Ps. 16, 1. ‘Klenod’ gewechselt zu ‘Kleenod’ Ps. 17, 12. ‘Verstek’ gewechselt zu ‘Versteek’ Ps. 18, 38. ‘miene’ gewechselt zu ‘mine’ Ps. 18, 43. ‘to nich’ gewechselt zu ‘tonicht’ Ps. 18, 44. ‘de’ gewechselt zu ‘dä’ Ps. 18, 49. ‘miene’ gewechselt zu ‘mine’ Ps. 20, 6. ‘Birr’ gewechselt zu ‘Bitt’ Ps. 21, 8. ‘Godhet’ gewechselt zu ‘Gudheit’ Ps. 22, 30. ‘ligt’ gewechselt zu ‘liggt’ Ps. 31, 2. ‘redd’ gewechselt zu ‘rett’ Ps. 34, 21. ‘en’ gewechselt zu ‘een’ Ps. 35, 27. ‘Wolfart’ gewechselt zu ‘Wolfahrt’ Ps. 37, 7. ‘töf’ gewechselt zu ‘töv’ Ps. 37, 27. ‘do’ gewechselt zu ‘doh’ Ps. 37, 34. ‘Töf’ gewechselt zu ‘Töv’ Ps. 38, 15. ‘deit’ gewechselt zu ‘deiht’ Ps. 38, 16. ‘töf’ gewechselt zu ‘töv’ Ps. 41, 8. ‘sosamen’ gewechselt zu ‘tosamen’ Ps. 44, 15. ‘schüddet’ gewechselt zu ‘schüddelt’ Ps. 44, 25. ‘verstickst’ gewechselt zu ‘versteckst’ Ps. 45, 11. ‘kik’ gewechselt zu ‘kiek’ Ps. 45, 18. ‘Kindeskind’ gewechselt zu ‘Kinneskind’ Ps. 48, 9. ‘desülwige’ gewechselt zu ‘desülvige’ Ps. 49, 14. ‘Unwarheit’ gewechselt zu ‘Unwahrheit’ Ps. 49, 15. ‘liegt’ gewechselt zu ‘liggen’ Ps. 49, 18. ‘starben’ gewechselt zu ‘starven’ Ps. 49, 20. ‘seeht’ gewechselt zu ‘seht’ Ps. 51, 21. ‘Denn’ gewechselt zu ‘Dann’ Ps. 58, 6. ‘Töwerer’ gewechselt zu ‘Toverer’ Ps. 58, 8. ‘desülwigen’ gewechselt zu ‘desülvigen’ Ps. 59, 4. ‘obglik’ gewechselt zu ‘obgliek’ Ps. 59, 13. ‘Hoffort’ gewechselt zu ‘Hoffart’ Ps. 59, 14. ‘niks’ gewechselt zu ‘nicks’ Ps. 61, 3. ‘it’ gewechselt zu ‘ik’ Ps. 62, 9. ‘alletid’ gewechselt zu ‘alletied’ Ps. 63, 6. ‘frölichen’ gewechselt zu ‘fröhlichen’ Ps. 63, 12. ‘schöllt’ gewechselt zu ‘schüllt’ Ps. 65, 5. ‘utwählst’ gewechselt zu ‘utwählt’ Ps. 65, 6. ‘witaf’ gewechselt zu ‘wiet af’ Ps. 66, 19. ‘op’ gewechselt zu ‘up’ Ps. 66, 20. ‘aftreken’ gewechselt zu ‘aftrecken’ Ps. 67, 3. ‘leern’ gewechselt zu ‘lehrn’ Ps. 68, 3. ‘schmölten’ gewechselt zu ‘smölten’ Ps. 68, 4. ‘frölich’ gewechselt zu ‘fröhlich’ Ps. 68, 9. ‘dissen’ gewechselt zu ‘düsse’ Ps. 68, 34. ‘inn’ gewechselt zu ‘in den’ Ps. 69, 21. ‘Ich’ gewechselt zu ‘Ik’ Ps. 70, 3. ‘torüg’ gewechselt zu ‘torügg’ Ps. 70, 5. ‘seggn’ gewechselt zu ‘seggen’ Ps. 71, 6. ‘heff’ gewechselt zu ‘hef’ Ps. 72, 7. ‘Tiden’ gewechselt zu ‘Tieden’ Ps. 73, 8. ‘tonich’ gewechselt zu ‘tonicht’ Ps. 73, 16. ‘doröwer’ gewechselt zu ‘daröwer’ Ps. 73, 22. ‘Deert’ gewechselt zu ‘Deerd’ Ps. 75, 2. ‘Wie’ gewechselt zu ‘Wi’ Ps. 76, 9. ‘verfeert’ gewechselt zu ‘verfehrt’ Ps. 78, 5. ‘Tügniß’ gewechselt zu ‘Tügnis’ Ps. 78, 13. ‘Mur’ gewechselt zu ‘Muer’ Ps. 78, 16. ‘Beke’ gewechselt zu ‘Beeke’ Ps. 78, 27. ‘Stuff’ gewechselt zu ‘Stoff’ Ps. 78, 28. ‘medden’ gewechselt zu ‘merrn’ Ps. 78, 51. ‘Arben’ gewechselt zu ‘Arven’ Ps. 80, 16. ‘utwählst’ gewechselt zu ‘utwählt’ Ps. 81, 6. ‘Tügniß’ gewechselt zu ‘Tügnis’ Ps. 81, 15. ‘wendn’ gewechselt zu ‘wenden’ Ps. 83, 12. ‘Öbersten’ gewechselt zu ‘Öbbersten’ Ps. 85, 6. ‘öwee’ gewechselt zu ‘öwer’ Ps. 85, 6. ‘allr’ gewechselt zu ‘alle’ Ps. 88, 7. ‘Deepde’ gewechselt zu ‘Deepe’ Ps. 89, 28. ‘upe’ gewechselt zu ‘up de’ Ps. 90, 15. ‘hefft’ gewechselt zu ‘hebbt’ Ps. 91, 12. ‘drägn’ gewechselt zu ‘drägen’ Ps. 92, 12. ‘Og’ gewechselt zu ‘Oog’ Ps. 94, 19. ‘vel’ gewechselt zu ‘veel’ Ps. 102, 16. ‘upe’ gewechselt zu ‘up de’ Ps. 104, 10. ‘twüschen’ gewechselt zu ‘twischen’ Ps. 104, 32. ‘rört’ gewechselt zu ‘röhrt’ Ps. 105, 13. ‘togen’ gewechselt zu ‘trocken’ Ps. 105, 17. ‘verkoft’ gewechselt zu ‘verkofft’ Ps. 105, 25. ‘mi’ gewechselt zu ‘mit’ Ps. 105, 34. ‘Dor’ gewechselt zu ‘Do’ Ps. 106, 3. ‘Tiden’ gewechselt zu ‘Tieden’ Ps. 106, 32. ‘Stritwater’ gewechselt zu ‘Strietwater’ Ps. 107, 11. ‘Dawiel’ gewechselt zu ‘Dewiel’ Ps. 107, 29. ‘Unweder’ gewechselt zu ‘Unwedder’ Ps. 111, 9. ‘versprikt’ gewechselt zu ‘versprickt’ Ps. 114, 3. ‘dreit’ gewechselt zu ‘dreiht’ Ps. 118, 7. ‘mill’ gewechselt zu ‘will’ Ps. 119, 21. ‘Gebode’ gewechselt zu ‘Gebote’ Ps. 150, 6. ‘Athen’ gewechselt zu ‘Athem’
Geändert, ohne Notiz:
Interpunktion u für n gedruckt, und n für u Wortdopplungen, und verdoppelten Buchstaben Wortabstand Akzente Schreibweise von Eigennamen Kapitalisierung: HErr, GEist, JEsus, Ik/Min/Du/Din/Sik/Em usw Abkürzungen der Bücher in den Referenzen